शिवानी ऑफीसमध्ये

 -महावीर सांगलीकर 

शिवानी द ग्रेट या कथेचा सातवा भाग

शिवानीनं पुढच्या 4-5 दिवसातच ऑफीसच्या डिपॉझिट आणि पहिल्या महिन्याच्या भाड्याचा  तिचा हिस्सा मोटीव्हेटरकडे देऊन टाकला. थोड्याच दिवसात ऑफीस ताब्यात मिळालं. ऑफीस ताब्यात आल्यावर शिवानी पहिल्यांदाच तिच्या खुर्चीत बसली त्यावेळी ती खूपच कॉन्फिडंट वाटत होती.

खुर्चीत बसल्यावर तिचं पहिलं वाक्य होतं,
‘मामा, या ऑफीसमधनं आपण पुढच्या कांही महिन्यात लाखो रुपये कमावणार आहोत’
तिचं ते वाक्य ऐकून त्याला खूपच समाधान वाटलं आणि तिचा अभिमानही वाटला.

ऑफीसच्या उदघाटनाचा दिवस त्यानं आधीच ठरवून ठेवला होता. शिवानीच्या जन्मतारखेला योग्य.  उदघाटनाच्या आदल्या रात्री रात्रभर धो-धो पाउस पडायला लागला. अवेळी, मार्च महिन्यात. मोटीव्हेटरने शिवानीला फोन करून सांगितलं, ‘तू म्हणतेस ते खरं ठरणार बघ... आपल्यावर पैशांचा धो-धो पाउस पडणार आहे आता’.

उदघाटनाच्या दिवशी दिवसभर पाऊस चालूच होता. हे एक चांगलं लक्षण होतं.

थोड्याच दिवसात शिवानीकडे क्लाएंट्स येऊ लागले. क्लाएंट्स आले की त्यांच्याबरोबर चर्चा करायची, इतर वेळी केसेसचा अभ्यास करायचा असा तिचा दिनक्रम चालू झाला.

20 मार्च 2015. शिवानी एक केसच्या कामासाठी तिच्या गावी गेली होती. 21 मार्चला गुढी पाडवा. जाताना तिनं मोटीव्हेटरला सांगितलं होतं, ‘मी गुढी पाडव्याला गावीच राहीन... 22 तारखेला संध्याकाळपर्यंत पुण्याला परत येईन..तुम्ही मला जेवण द्यायचय तुमच्या वाढदिवसाचं’
‘हो, जरा लवकर ये..’ तो म्हणाला.
गुढी पाडव्याला तिनं तिच्या ऑफीसमध्ये पाहिजे असं त्याला मनोमन वाटलं. पण त्यानं ते तिला बोलून दाखवलं नाही.

20 मार्चला संध्याकाळी त्यानं आपल्या घरी एकांतात बसून, डोळे झाकून मनोमन तीव्र इच्छा व्यक्त केली, ‘शिवानी, उद्या तू तुझ्या ऑफीसमध्ये पाहिजेस’. एवढ्यात त्याचा फोन खणखणला.. शिवानीचा फोन... त्यानं तो उचलला तर त्याला तिकडून शिवानी आणि तिच्या आईचे भांडण चाललेलं ऐकू येऊ लागले. शिवानी रडवेल्या स्वरात भांडत होती तर तिची आई तिला टोमणे मारत होती. शिवानीनं मोटीव्हेटरला पुढची चक्क 15 मिनिटं ते भांडण ऐकवलं, नंतर फोन कट करून टाकला.

शिवानीची आणि तिच्या आईची नेहमी भांडणं होत असतात हे शिवानीनं त्याला कैकदा सांगितलं होत. एक-दोन वेळा तो तिला गमतीनं म्हणाला होता, ‘तू सगळ्यांशीच भांडत असतेस... माझ्याशी सुद्धा...... मग आईशी देखील तूच भांडत असशील’

तिला थोड्या वेळानं फोन करून समजाऊन सांगू असा विचार तो करत होता तेवढ्यात व्हाट्स अपवर तिचा मेसेज आला,
‘मामा, तुम्हाला आता कळलं ना, मी भांडत नसते, आईच माझ्याशी भांडत असते.. पण तुम्ही मलाच ब्लेम करत असता... तुझ्या आईवडिलांची कांही चूक नसावी म्हणून ... तुझ्यासारखी मुलगी असल्यावर ते बिचारे काय करणार असं तुम्ही मला दोन वेळा म्हणालात’
‘सॉरी शिवानी, मी ते चेष्टेनं म्हणालो होतो.. पण मी असं म्हणायला नको होतं...’
‘तुम्ही मला परत असं चेष्टेत देखील म्हणू नका’
‘नाही म्हणणार’
‘आणि तुम्हाला अजून असं वाटत की मी लग्न करायला नाही पाहिजे... माझं लग्नच होऊ नये असं वाटतं तुम्हाला’
‘नाही शिवानी... माझ्यावर असे आरोप करू नकोस प्लीज. मी तुला मागेच म्हणालो की सुरवातीला मला वाटायचं की तुझं लग्न तू व्यवस्थित सेटल झाल्यावर व्हावं. पण आता तसं वाटत नाही. कधी एकदा तुझं लग्न होतंय आणि मी तुझ्या काळजीतनं मुक्त होतोय असं झालय मला....’
‘या जगात माझं कुणीच नाही...’

आता काय म्हणायचं या पोरीला? हिला कुणीच आपलं वाटत नाही,  अगदी आई-बाप सुद्धा.

‘शिवानी, असं म्हणू नकोस... तू एकटी नाही आहेस या जगात. इथं किमान पाच लोक आहेत जे तुझे आहेत. हक्काचे.. एक म्हणजे तू स्वत:.. तू तुझी नाहीस का? तुझी आई.. तुझे वडील.. ते तुझा राग करत असले म्हणून काय झालं? आणि मी तुझा कोणीच नाही आहे का? तू तसं समजत असलीस तर ते तुझं दुर्भाग्य आहे. याशिवाय आणखी एक व्यक्ति आहे. खास तुझी. तुझ्या स्वप्नातला आयडियल जोडीदार. तो कुठं आहे ते मला माहीत नाही. लवकरच तो स्वत:हून तुझ्याकडे येईल असं वाटतं मला’

यावर शिवानी कांही बोलली नाही. विषय बदलत ती म्हणाली, ‘मामा, मी उद्या सकाळी इथनं लवकर निघतेय. उद्या मला ऑफीसमध्ये बसायचं. तुम्ही पण या’.
‘जशी तुझी आज्ञा..’
गुढी पाडव्याला शिवानीनं ऑफीसमध्ये असायला पाहिजे ही त्याची इच्छा अशा विचित्र प्रकारे पूर्ण झाली. एकीकडे आनंद तर दुसरीकडे ती आईशी भांडून घरून निघून येतेय याचे दु:ख. आता ही भांडणं मिटवायचं काम पण आपल्यालाच करावं लागेल, तो मनात म्हणाला.
‘येताना महालक्ष्मीच्या फोटोसाठी हार आणि पूजेचं साहित्य घेऊन या. मला पूजा करायचीय’
‘ओ.के.’ तो म्हणाला.

दुस-या दिवशी ती ऑफीसमध्ये आली. कॉन्फिडंट पण थोडीशी उदास.
‘शिवानी, पूजा करताना तुझं मन कसं प्रसन्न पाहिजे...’ तो म्हणाला.
त्याच्या केवळ एवढ्या वाक्यानं तिची उदासी पळून गेली. तिनं मोठ्या उत्साहानं महालक्ष्मीच्या फोटोला हार घातला. पूजा केली. बराच वेळ.
पूजा झाल्यावर ती तिच्या खुर्चीत बसली. तो तिच्या समोर बसला. एवढ्यात तिला एक फोन आला.
‘आईचा फोन’, ती म्हणाली, ‘मी घेणार नाही तो... नाहीतर परत भांडण होईल माझं तिच्याशी’
‘फोन घे शिवानी... ऐक माझं’
तिनं फोन घेतला. आईला म्हणाली, ‘तू माझ्याशी सारखं भांडत असतेस. कारण नसताना. आजपासून तुझा माझा अजिबात कांही संबंध नाही. मी दत्तक गेलेय असं समज’ असं म्हणून तिनं फोन कट केला.
‘कुणाला दत्तक गेलीस तू?’ मोटीव्हेटरने विचारलं.
‘तुम्हालाच की... आणि कुणाला?’ तिनं हसत उत्तर दिलं.

आज हिचं ब्रेन वॉश करायलाच पाहिजे.
‘शिवानी, मला तुझी 15 मिनिटं पाहिजेत. माझं बोलणं तू शांतपणे ऐकणार का? आत्ता ऐकायचा मूड नसेल तर नंतर बोलेन मी...’
‘बोला मामा, मी ऐकेन आत्ताच..’
‘मग मोबाईल सायलेंट मोडवर ठेव मी बोलत असताना. व्हाट्स अपवर वगैरे कांही बघायचं नाही मी बोलताना.. तुझं पूर्ण लक्ष माझ्याकडं पाहिजे. कबूल?’
‘हो’ असं म्हणत तिनं मोबाईल सायलेंट मोडवर ठेवला.
मग तो बोलू लागला..
‘काल संध्याकाळी मी ट्रान्समध्ये जाऊन अशी विश केली की तू आज तुझ्या ऑफीसमध्ये पाहिजेस. थोड्याच वेळात मला तुझा फोन आला ज्यावर तुझं तुझ्या आईशी सुरू असलेलं भांडण तू मला ऐकवलंस. मग तिच्यावर रागावून तू आज इकडं निघून आलीस. हे असं व्हायला नको पाहिजे होतं शिवानी. म्हणजे तू आज ऑफिसमध्ये आलीस ते चांगलच झालं, पण तू अशा प्रकारे घरातनं निघून आलीस हे कांही बरं झालं नाही....’
‘मामा, म्हणजे तुम्ही माझं लाईफ कंट्रोल करत आहात. विश करून. तुम्ही असं का करत आहात?’
‘तुझ्याच भल्यासाठी.. त्यात माझा कसलाच स्वार्थ नाही. तुझी आणि तुझ्या आईची भांडणं व्हावीत अशी इच्छा तर मी कधीच केली नाही, करणार नाही’
‘माझ्या नशिबात असेल ते होईल. तुम्ही का उगीच इंटरफेअर करत आहात माझ्या आयुष्यात?’
‘मी इंटरफेअर नाही करत. फक्त हेल्दी विश करतोय. मी डायरेक्ट सांगितलेल्या कांही गोष्टी तुला पटत नाहीत, किंवा पटणार नाहीत असं ज्यावेळी मला वाटतं, अशावेळी हेल्दी विश करणं हेच माझ्या हातात रहातं. माझा आत्तापर्यंतचा अनुभव सांगतोय की माझ्या सगळ्या हेल्दी विश ख-याच ठरल्यात आणि त्यात तुझा मोठा फायदाच झालाय’
यावर ती कांही बोलली नाही.

‘शिवानी ऐक माझं, माझी विनंती आहे तुला. तू माझ्यावर विश्वास ठेवलास तर मी तुझे अनेक प्रॉब्लेम्स सोडवू शकतो. तुझं डिप्रेशन मी कायमचं घालवू शकतो. तुझे सगळे अडथळे दूर करू शकतो. आठव... चार महिन्यापूर्वी तू कुठं होतीस आणि आज कुठं आहेस. एवढं सहज यश कुणाला मिळत नसतं. तू माझ्या अनेक गोष्टी ऐकल्यास आणि तुझ्या अंगभूत गुणांचा वापर केलास  म्हणून हे शक्य झालं. आता आणखी थोडं ऐक.. मग बघ तुझी उरले सुरले प्रॉब्लेम्स कसे चुटकीसारखे सुटतात ते...’
‘मी काय करायला पाहिजे आता मामा?’
‘आता माझं पहिलं टारगेट आहे तुझी तुझ्या आईशी होणारी भांडणं मिटवणं. एक लक्षात घे, तुझी आई तुझ्यावर चिडते कारण तिला तुझी काळजी वाटते. लक्षात ठेव तुझी आई ही तुझी सगळ्यात जवळची व्यक्ति आहे. तू तिच्या जीवाचा तुकडा आहेस. आज रात्री आईला फोन कर. तिच्याशी प्रेमानं बोल. तिच्या तब्येतीची चौकशी कर. जेवलीस का विचार. काय जेवलीस ते पण विचार’
‘हो, विचारेन’
‘तिला रोज फोन करत जा. तिच्या फोनची वाट बघू नकोस, तुझा फोन गेला पाहिजे बघ नेहमी. आणि तिला कधीच तोडून बोलत जाऊ नकोस, प्रेमानं बोलत जा’
‘हो’
‘तू आता गावी परत कधी जाणार आहेस?’
‘आठवडाभराने’
‘जाताना आई-वडिलांसाठी कांहीतरी भेटवस्तू घेऊन जा. हे  हे मी तुला मागे पण सांगितलं होतं. आता तू मिळवती झालेली आहेस. घरी तिला तिच्या कामात मदत कर आणि येताना आई-बाबा दोघांच्याही पाया पडून आशीर्वाद घे मगच घरातनं बाहेर पड. तुझ्या या छोट्याश्या कृतीनं बघ कसं तुझ्या घरातलं वातावरण बदलतं ते’

कांही दिवसांनी शिवानी पुन्हा एकदा गावी गेली. ती तिकडे जाण्याआधी मोटीव्हेटरने शिवानीला पुन्हा एकदा काय करायचं ते समजावून सांगितलं. शिवानी गावी जाण्यासाठी निघाल्यावर थोड्या वेळानं त्यानं शिवानीच्या आईला फोन करून सांगितलं, ‘आई, शिवानी आली की तिच्याशी प्रेमानं बोला. तिचे लाड करा. तिला तिच्या मनासारखं वागू द्या. मी तिला बरंच कांही समजावून सागितलं आहे. आता ती तुमच्याशी भांडणार नाही याची मला खात्री आहे. पण तरीही यावेळी जर ती भांडली तरी तुम्ही तिच्यावर अजिबात रागावू नका. तिच्यावर रागवायचं काम तुम्ही माझ्यावर सोपवा. तिचं पुढं कसं होईल याची अजिबात काळजी करू नका. तुम्हाला आवडेल असंच होणार आहे सगळं’

शिवानी गावी गेल्यावर दुस-याच दिवशी सकाळी तिनं मोटीव्हेटरला फोन केला, ‘मामा, माझी आई माझ्यावर जाम खूष आहे. तुम्ही म्हणालात तसं मी वागत आहे. थॅन्क यू मामा’
‘परत येताना काय करायचं ते लक्षात आहे ना तुझ्या शिवानी?’
‘हो’, शिवानी म्हणाली, ‘मी इथनं निघताना आई-बाबांच्या पाया पडून निघेन...’
‘गुड गर्ल’, तो म्हणाला, ‘आल्यावर सांग मला डिटेलमध्ये काय काय झालं ते...’

दुस-या दिवशी शिवानी पुण्याला यायला निघाल्यावर तासाभराने त्याने तिच्या आईला फोन केला.
‘काय आई, काय म्हणते शिवानी?’
‘यावेळी ती खूपच शहाण्यासारखी वागली. थॅन्क यू’

पुढे चालू: शिवानीचं लग्न: भाग 1

या कथेचे आधीचे भाग:

• शिवानी द ग्रेट
• शिवानी द ग्रेट: भाग 2
• शिवानी आणि मोटीव्हेटर
• मिशन शिवानी
• गुडबाय शिवानी!
• पुन्हा शिवानी 

गुडबाय शिवानी!

–महावीर सांगलीकर

अलीकडे शिवानी ब-याचदा आपला फोन उचलत नाही. व्हाट्सअॅपवर, फेसबुकवर पाठवलेल्या मेसेजला उत्तर देत नाही. तिचं काय चाललंय हे कळवत नाही. कधी फोनवर बोललीच तर त्या बोलण्यात आपुलकी नसते. आपण तिची सारखी काळजी करत असतो.... ही पोरगी अशी का वागतेय? न्यूमरॉलॉजीस्ट विचार करत होता. तिच्या जागी दुसरं कोणी असतं तर ‘गेली उडत’ या दोनच शब्दात त्यानं तिचा विचार डोक्यातनं कायमचा काढून टाकला असता. पण इथं त्याला ते शक्य नव्हतं.

त्याला असं कळलं की तिनं तिच्या टॅक्स कन्सल्टन्सीच्या बिझनेस बरोबरच एका नेटवर्क मार्केटींगमध्ये भाग घेतला आहे आणि त्या व्यवसायात तिचा बराच वेळ जात असतो. हे ऐकून त्याला तिची कीव करावीशी वाटली. मोठा रागही आला. तिला लगेच फोन करून झापावं असं त्याच्या मनात आलं, पण त्यानं तसं करण्याचं टाळलं.

परवा त्याला त्याच्या एका परिचिताचा फोन आला... ‘अहो तुम्ही मला तुमच्या भाचीचं कार्ड दिलं... माझं एक काम होतं, पण ती फोनच उचलत नाही’

न्यूमरॉलॉजीस्टनं लगेच तिला फोन लावला. तिनं तो उचलला नाही. त्यानं तिच्या दुस-या नंबरला फोन लावला. एखाद्या अनोळखी माणसाशी बोलावं  तसं कोरडेपणानं ती म्हणाली, ‘बोला काय काम आहे?’ तिचे हे शब्द ऐकून तो गारच झाला.

ही जरा अतिच करते. हिचा प्रॉब्लेम तरी काय आहे? 

अलीकडे आपण मध्येच अस्वस्थ होत असतो... ती कुणाशीतरी भांडते, आणि त्याच्या वेव्हज आपल्यापर्यंत पोहचत असतात. मनावर आणि हृदयावर ताण येतो. आपल्याला त्याचा भयानक त्रास होत असतो.

ती भांडते, कारण तिची मनस्थिती सध्या बरोबर नाही. तिचा बाप म्हणजे एक बेजबाबदार माणूस आहे. त्याला तिच्या भविष्यासी कांहीच देणंघेणं नाही. तिच्या आईनं तिच्याबद्दलच्या सगळ्या आशा सोडून दिल्या आहेत. आता तिला फक्त आपणच आहोत. फक्त आपणच तिला या अवस्थेतून बाहेर काढू शकतो. ती कशीही विचित्र वागत असली तरी आपण आपलं कर्तव्य केलंच पाहिजे. ड्युटी फर्स्ट, इगो नंतर....

पण तिला आता धडा शिकवायलाच पाहिजे... तिच्याच भल्यासाठी. जरा आहीस्ते कदम. तिला फारसं न दुखवता.... तिला दुखवणं आपल्या अंगलट येऊ शकतं, आणि तिच्या दृष्टीनंही ते चांगलं ठरणार नाही.

रात्री त्यानं तिला मेसेज पाठवला, ‘हाय शिवानी, हाऊ आर यू?’
ती ऑनलाईन होती, पण तिनं उत्तर दिलं नाही.
‘शिवानी, हे काय चाललंय तुझं? तू माझ्या मेसेजला उत्तर का देत नाहीस? फोनवर माझ्याशी नीट का बोलत नाहीस?’
उत्तर नाही.
‘आज कुणा-कुणाशी भांडलीस?’
हे सगळे मेसेजेस ती वाचत होती, पण नो रिप्लाय.
‘शिवानी, तुला कांही प्रॉब्लेम असेल तर सांग मला... मी तो सोडवू शकतो...’
ब-याच वेळाने तिचं उत्तर आलं, ‘आज माझं माझ्या रूममेटशी भांडण झालं’
‘का भांडलीस तिच्याशी?’
‘मी नाही भांडले, तीच भांडली’
‘तू खोटं बोलतेस... तूच तिच्याशी भांडलीस.. माफी माग तिची.. तुझ्या मनावरचा भार हलका होईल’
‘मी नाही मागणार’
‘ठीक आहे... त्या मुलीची जन्मतारीख किती आहे?’
‘13’
‘मग ती तर तुझी चांगली मैत्रीण होऊ शकते’
‘.....’
‘तू लोकांचे फोन का उचलत नाहीस?’
‘कोणी सांगितले तुम्हाला?’
‘कोणी सांगायाला कशाला लागतं मला? शिवाय खुद्द मला तुझा अनुभव आहेच. शिवानी, जरा ऐक माझं.. अशी वागू नकोस’
‘.........’
नाहीतर  तू एक काम कर.. तुझं कल्याण होईल त्यात’
‘????‘
‘एकावेळी दोन घोड्यांवर स्वार होऊ नकोस. तू टॅक्स कन्सल्टन्सी पूर्ण बंद कर. त्यापेक्षा नेटवर्क मार्केटिंगकडं पूर्ण लक्ष दे. तसं केलंस तर तुला फ्लॅट, ऑफिस वगैरे घ्यायची गरज पडणार नाही. म्हणजे तुझे पैसे पण खर्च होणार नाहीत.. तू रहा होस्टेलमध्येच कायमची. खर्च वाचेल तुझा. टॅक्स कन्सल्टन्सीमध्ये काय ठेवलंय?  स्टेट्स बिटस जाने दो भाड में. आणि फॅमिली लाईफ? त्याची तरी तुला काय गरज आहे? एकटं रहायची सवय आहे तुला. तुला बाप नको, आई नको आणि आता मामा पण नको.... मग नवरा आणि फॅमिली लाईफ तरी कशाला पाहिजे?’

‘मामा! ... बस्स करा टोमणे मारणं. थांबवा माझी काळजी करण्याचं.. आधीच मी वैतागलेय... पैशासाठी वनवन भटकत असते दिवसभर. त्यात तुम्ही उगीचच माझी काळजी करून टेन्शन घेत असता आणि मलापण टेन्शन देत असता’

‘कशाला वनवन भटकत असतेस? तुला हातचं सोडून पळत्याच्या मागं धावायची घाणेरडी सवय लागलीय.. पैसा पैसा पैसा... 10 हजार रुपयांवर खूष होतीस तू, आणि आता महिन्याच्या आत लाखाच्या वर मिळाले  तरी पैशांची हाव काय सुटत नाही तुझी. माझंच चुकलं, मी तुला मोटीव्हेशनचा डोस जरा जास्तच दिला. त्याच्या साईड इफेक्ट्सचा विचार केला नाही. म्हणे वनवन भटकते.... मी तुझी उगीचच काळजी करत असतो काय? मी तुला टेन्शन देत असतोय काय? तू आता मला स्पष्ट सांगून टाक की माझी तुला आता कांहीच गरज राहिलेली नाही’
‘तुम्ही म्हणजे माझ्यासाठी एक गिफ्ट आहात... पण तुम्ही माझी जी अति काळजी करता ती माझ्यासाठी एक डोकेदुखीच आहे’
‘बरं झालं हे सांगितलस ते..’
‘तुम्ही जर मला परत डोकेदुखी केली तर मी व्हाट्सअॅप बंद करून टाकेन’
‘ते कशाला बंद करतेस? कामाची आणि उपयोगी गोष्ट आहे ती कम्युनिकेशनसाठी. त्यापेक्षा तू मला ब्लॉक करून टाक’
‘मी कशाला तुम्हाला ब्लॉक करेन? तुम्हीच मला ब्लॉक करून टाका’
‘हे बरं आहे... मला अवघड काम करायला सांगतेस तू.. एक लक्षात ठेव शिवानी.... तुझ्या कथेचा लेखक मी आहे. तुझ्या कथेतलं तुझं नाव सुद्धा मी दिलेलं आहे. तू त्या कथेची  भलेही नायिका असशील, पण तुझ्या कथेत मी जे योजलं आहे तेच तुला करावं लागेल. तुला दुसरा ऑप्शन नाही. तुझी कथा तू लेखकाला बाजूला सारून भलतीकडे नेण्याचा प्रयत्न करू नकोस. तुझी कथा विस्कळीत झाली तर ती कोणालाच आवडणार नाही. ना तुला, ना मला आणि ना वाचकांनाही. तू आठव, मागे मी तुला काय म्हणालो होतो ते ....’
‘??’
‘तू माझ्या आयुष्यातली सगळ्यात मोठी अॅचिव्हमेंट आहेस. ही अॅचिव्हमेंट मी माझी सगळ्यात मोठी चूक कधीच ठरू देणार नाही. त्यासाठी मला कितीही मोठं सॅक्रिफाईस करावं लागलं तरी त्याची मला पर्वा नाही. तू, तुझ्या आईनं आजपर्यंत जे भोगलंय, तेच तुला तुझ्या कथेत ‘पुढे चालू’ रहावं असं वाटतंय का? आणि तुझी जरी तशी इच्छा असली तरी मी ते होऊ देणार नाही.. ’
‘...........’
‘हे पण लक्षात ठेव, तू कशीही वागलीस तरी मी तुझ्या काळजीतनं मुक्त होऊ शकत नाही, तुझं लग्न होईपर्यंत. पण इथून पुढं मी मला असलेली काळजी तुला सांगणार नाही, अजिबात.... कारण त्याचा तुला त्रास होतो. मी माझ्या पद्धतीनं काय करायचं ते करेन, आजपर्यंत कधी न वापरलेल्या माझ्या राखीव गूढ शक्त्या आणि युक्त्या तुझ्या भल्यासाठी वापरेन...’
‘.........    ‘
‘फक्त एक विनंती होती. येत्या 22 तारखेला तू मला भेटावंस अशी माझी इच्छा आहे. तुझ्या भल्यासाठी. निदान पाच मिनिटं तरी. न्यूमरॉलॉजिकल कारण आहे, ते तुला माहीत आहे. गेली 22 तारीख आठव. अर्थात माझी सक्ती नाही, तुझी इच्छा असली तरच... आता मी थांबतो इथंच. माझ्या बाजूनं मी तुझ्याशी संवाद बंद करत आहे. बाकी तुझी मर्जी.... टेक केअर, बाय’

मग त्यानं त्याच्या डोक्यातला शिवानीचा विचार तात्पुरता काढून टाकला. त्याला पक्कं माहीत होतं, त्याला जे पाहिजे तेच होणार आहे. पण हे आपोआप होणार नव्हतं, त्यासाठी त्याला कांही माइंड गेम्स खेळाव्या लागणार होत्या. मोटीव्हेशन इज नथिंग बट अ माइंड गेम.

दुस-या दिवशी रात्री अचानक त्याला तिचा फोन आला. आजवर तिचा फोन आला की तो लगेच उचलत असे. पण आता त्यानं तो उचलला नाही. मग थोड्या वेळाने तिचा मेसेज आला, ‘मामा, आय एम सॉरी... नाही नाही ते बोलले मी तुम्हाला काल..’
‘इट्स ओके,’ तो म्हणाला, ‘खरं म्हणजे मीच तुला सॉरी म्हणायला पाहिजे. मी जरा जास्तच बोललो तुला कालच्या चॅटिंगमध्ये... काय म्हणतेस? कशी आहेस?’
‘मामा, आज माझं माझ्या यु.एस.च्या मित्राशी भांडण झालं’
‘का भांडलीस?’
‘त्याचं लग्न ठरलंय’
‘मग ठरू दे की... तुला काय कारण त्याच्याशी भांडायचं?’
‘..........’
‘अच्छा, तुला त्याच्याशी लग्न करायचं होत.....’
‘हो, पण त्यानं दुस-याच एका मुलीशी लग्न केलं’
‘बरं झालं, त्याच्याशी तुझं लग्न झालं नाही. नाहीतर तू पस्तावली असतीस नंतर. हे मी म्हणतोय ही गोष्ट लक्षात घे. आणि ऐक नीट..... तुझं लग्न पुण्यातल्या एका यंग, हॅण्डसम, तुला शोभणा-या तरुण बिझनेसमनशी होणार आहे. तू केवळ त्याची लाईफ पार्टनर म्हणून जगणार नाहीस, तर त्याचा उद्योग सांभाळणारी आणि मोठा करणारी त्याची बिझनेस पार्टनर होणार आहेस’
‘खरंच?’ ती आनंदाने म्हणाली.
‘हो, खरंच.. पण हे लवकर होण्यासाठी तू तेच स्वप्न बघायला पाहिजेस रोज. आणि दुसरा कसला लाईफ पार्टनर मनात आणलास तर हे होणार नाही’
‘मी तेच स्वप्न बघेण’
‘परवा 22 तारीख आहे, भेटणार ना मला?’
‘हो’
‘ओके, बोलू आपण त्या दिवशी डिटेलमध्ये. टेक केअर, बाय’

22 तारीख उजाडली. तिच्या आठवणीसाठी सकाळी सकाळीच त्यानं तिला मेसेज पाठवला, ‘इन एनी कंडीशन, यू हॅव टू मीट मी टुडे, अॅटलीस्ट फॉर  5 मिनट्स’
तिचं उत्तर आलं, ‘आज मी इथं नाही आहे’

त्याला पुन्हा एकदा धक्का बसला. ही चक्क खोटं बोलतीय. त्यानं लगेच ठरवलं, आता आपण हिला एक शॉक ट्रीटमेंट देऊ. येईल वठणीवर.

त्यानं लगेच ‘शिवानी द ग्रेट’ या कथेचा पुढचा भाग लिहायला घेतला. थोडं लिहून झाल्यावर त्यानं फेसबुकवर एक स्टेटस टाकलं, ‘शिवानी द ग्रेट’ या कथेचा पाचवा आणि कदाचित शेवटचा भाग 31 डिसेंबर रोजी माझ्या ब्लॉगवर प्रकाशित होत आहे. हा भाग अतिशय सेन्सिटिव्ह आणि धक्कादायक आहे’. हे स्टेटस शिवानी पर्यंत पोहोचणं गरजेचं होत, म्हणून त्यानं तिच्या फेसबुक मेसेज बॉक्समध्ये ते पेस्ट केलं आणि तिला पाठवलं. कदाचित ती फेसबुकवर आली नाही तर तिला कळणार नाही, म्हणून तिला त्यानं व्हाट्स अॅपवर मेसेज पाठवला, ‘IMP: PLZ CHECH YOUR FACEBOOK INBOX’

थोड्याच वेळात त्याला तिचा फोन आला... त्यानं तो मुद्दाम घेतला नाही. मग ब-याच वेळानं तिला फोन केला.
‘बोला मॅडम, काय म्हणताय?’
‘मामा, आपण संध्याकाळी सहा वाजता भेटू, तुम्ही या माझ्या होस्टेलवर’
त्याच्या मनात आलं, म्हणावं ‘शक्य नाही... तू इथं नाहीस म्हणून मी माझा प्रोग्रॅम बदलला. आता तुला पुढच्या 22 तारखेची वाट बघावी लागेल..’ पण तो तसं म्हणू शकला नाही.
‘ठीक आहे, दुपारी मी पुण्यातच आहे एका क्लाएंटकडं, ते काम झालं की संध्याकाळी मी मोकळाच आहे. मी येतो सहा वाजता तुझ्याकडे’
‘तुम्ही फेसबुकवर ते काय टाकलंय, शिवानीची कथा संपवताय म्हणून?’
‘बोलू आपण त्यावर संध्याकाळी’ असे म्हणून त्यानं फोन कट केला.

संध्याकाळी पावणे सहा वाजता त्यानं तिला फोन केला. फोनवर ती तुटकपणे म्हणाली, ‘या, पण मला सात वाजता मीटिंग आहे’

छे.. ही काय सुधरायची नाही लवकर... कसं बोलावं, काय बोलावं आणि काय बोलू नये हे पण हिला कळत नाही अजून तिला, एवढी जिनिअस आहे तरी. ठीक आहे, बोलू दे कसंही.... पण आपल्याला माहीत आहे, ही चांगली आठ वाजेपर्यंत गप्पा मारणार आहे आपल्याशी. मीटिंग-बीटिंग विसरून जाईल. तेवढ्या वेळात तिला जमिनीवर आणू आपण.... तो मनात म्हणाला.

मग तो बरोबर सव्वा सहा वाजता तिच्या होस्टेलवर पोहोचला. तिला फोन केला. आपण आलो असल्याचे तिला सांगितले. मग स्वत:ला बजावलं, ‘बी पोलाईट... बी इमोशनल... बट बी फर्म... एखाद्या लहान मुलीला जसं समजावून सांगतोय तसंच तिला सांगायचं. सौम्य भाषेत स्पष्ट बोला... कंट्रोल युवर बर्थ नंबर फोर क्वालिटीज. आपला उपजत फटकळपणा आणि इगो बाजूला ठेवा ...  आणि मेन म्हणजे ती लहान आहे खूप तुमच्यापेक्षा... तुम्ही तिच्याएवढे होत तेंव्हा कसं वागत होता त्याची आठवण ठेवा तिच्याशी बोलताना...’

ती थोड्याच वेळात खाली आली. ‘चला मामा, आपण तिकडे बसू’ बाहेरच्या पॅसेजमध्ये असलेल्या एका सोफ्याकडे बोट दाखवत ती म्हणाली. दोघे सोफ्यावर जाऊन बसले.

‘बोल कशी आहेस?’
‘ठीक आहे’
‘कामे काय म्हणतात?’
‘मिळत आहेत ब-यापैकी’
‘सुजाताचे काम मिळाले का?’
‘हो, मिळतंय’
‘पैसे रूम वर ठेवत जाऊ नकोस. लगेच बॅन्केत भरत जा..’ 
‘हो तेच करतेय....’ असे म्हणत तिनं मुद्याला हात घातला, ‘मामा, तुम्ही शिवानीची कथा संपवताय... का संपवताय आत्ताच?’
‘शिवानीला ती कथा पुढे सरकावी अस वाटत नाही, मग मी तरी काय करणार?’
‘तिला वाटतय कथा पुढे चालू राहावी म्हणून...’
‘तिचं काय चाललंय, नवीन घडामोडी काय आहेत, नवीन अॅचिव्हमेंट्स काय आहेत हे जर ती मला सांगत नसेल तर मी पुढची कथा कशी लिहिणार? तिला तर मला फोन करायला सुद्धा वेळ नाही’
‘अहो ती इतकी बिझी आहे की तिला खरंच वेळ नाही’
‘बिझी? इंदिरा गांधी रोज 18-20 तास काम करायच्या. तरीही लोकांना भेटायला वेळ द्यायच्या. अगदी सामान्य मानसं भेटायला आली तरी त्यांना भेटायच्या.. बराच वेळ. शिवानी इंदिरा गांधींच्या एवढी तर बिझी नाही ना?’
‘तसं नाही हो मामा... शिवानी खरंच बिझी आहे. तुम्हीच तिला सांगितलं होत ना की क्लाएंट्सच्या कामाला प्रायॉरिटी द्यायची म्हणून?’
‘ठीक आहे ना मग... मला  पण क्लाएंट्स आहेत, मी पण त्यांना प्रायॉरिटी द्यायला पाहिजे.  मला बाकीची कामंही आहेत आणि दुस-या कथापण लिहायच्या आहेत. शिवानीला जास्त मस्का लावायची आता माझी अजिबात इच्छा नाही’

शिवानी कांही बोलली नाही.

तो म्हणाला, ‘तू माझ्याशी अशी विचित्र का वागत असतेस? हे बघ, मी आजवर तुला फार सांभाळून घेतलं... प्रसंगी माझ्याकडे कमीपणा घेतला. माझ्या वागण्यातनं, बोलाण्यातनं  तू दुखावली जाणार नाहीस याची काळजी घेतली. तुझ्या प्रत्येक हाकेला धावून आलो. मागे एकदा मी फार इमोशनल झालो होतो तेंव्हा मी तुला बोललो होतो की तुझ्या गूढ डोळ्यात मला माझ्या आईचे डोळे दिसतात... तुझ्या शार्प आवाजात मला माझ्या काकूचा आवाज ऐकू येतो. तुझ्या चेह-यात मी लक्ष्मी-सरस्वती पाहिली आहे, आणि अगदी कालिकाही पाहिली आहे. मी लोकांना तू माझी भाची आहेस असं सांगत असलो तरी मी तुला माझी मुलगी मानतो. एवढा रिस्पेक्ट मी आयुष्यात कोणालाच दिला नाही. मी तुझ्यासाठी काय काय केलंय ते नीट आठव. आठवत नसेल तर शिवानीची आत्तापर्यंतची कथा पुन्हा एकदा वाचून काढ, तुला सगळं आठवेल. पण तू मला अलीकड फार हर्ट केलं आहेस आणि करत आहेस’
‘खरंच का माझं बोलणं हर्ट होण्यासारखं असतं?’ तिनं विचार करत प्रश्न विचारला.
‘तुझं बोलणं आणि न बोलणं या दोन्ही गोष्टी मला हर्ट करतात. एकतर तू माझ्याशी बोलत नाहीस म्हणून मी हर्ट होतो, आणि बोललीस तर एवढ्या तुटकपणे बोलतीस की मी हर्ट होतो. तुझ्या बोलण्यात जिव्हाळा, मायेचा ओलावा अजिबात नाही. निव्वळ कोरडेपणाने बोलणारी एक निष्ठूर मुलगी आहेस तू... मागे एकदा आपण भेटलो असताना तुझी कॉलेजमधली एक मैत्रीण आली, पण तू तिला ओळखलं नाहीस. ठीक आहे, न ओळखणं म्हणजे कांही गुन्हा नाही, पण तू तिच्याकडं अशा विचित्र नजरेनं बघत होतीस की एखाद्या नागिणीन मुंगसाकड बघावं.... गावरान भाषेत बोलायचं तर मारक्या म्हशीसारखी बघत होतीस. मला माहीत आहे, हा तुझा दोष नाही, तर तो तुझ्या नंबर्सचा, तुला लहानपणापासून मिळालेल्या वातावरणाचा आणि सध्याच्या तुझ्या मानसिक स्थितीचा आहे. पण एकदा आपले दोष लक्षात आल्यावर आपण ते दूर करायला, कंट्रोल करायला शिकायला पाहिजे’

त्याचं बोलणं ती गंभीरपणे ऐकून घेत होती.
‘माझ्या बोलण्यात जिव्हाळा नाही हे खरंच आहे. माझ्या मैत्रिणी देखील असेच म्हणतात. माझ्या बोलण्यामुळ लोक दुखावले जात असतील तर मला आता बदलायलाच हवं. मी इथून पुढे बोलताना काळजी घेईन’

‘मी तुझी किती चौकशी करतो, विचारपूस करतो, पण तुझ्या तोंडून कधी ‘मामा तुम्ही कसे आहात?’ असे शब्द फुटले का? हे सगळं मला आता सहन होत नाही. आय कॅन नॉट टॉलरेट इट. मी पण आता तुझ्यासारखंच निष्ठूर व्हायचं ठरवलं आहे. अर्थात फक्त तुझ्याच बाबतीत. आजवर मी तुला जे दिलंय त्याची तू किंमत ठेवली नाहीस. मी तुला जे दिलंय ते माझ्याकडे असलेल्या आईसबर्गच्या दिसणा-या भागातील एक छोटासा तुकडा आहे. पण तो मी चुकीच्या व्यक्तीला दिलाय असं आता मला वाटायला लागलंय. तुझ्यासाठी माझ्याकडे आणखी कितीतरी मोठे प्लॅन्स होते. तुला फेमस करण्याचे. तुझ्या क्षेत्रातली सेलेब्रिटी बनण्याची मोठी संधी तू आता गमावली आहेस’
‘मामा, असं नका ना म्हणू’
‘तू सेलेब्रिटी होणारच आहेस, पण तुला माझ्याशिवाय झटपट सेलेब्रिटी होण शक्य नाही, आणि मला तर आता तुझ्याशी कांहीच संबंध ठेवायचा नाही. तू तुझ्या बापाला विसरलीस, कोई बात नही... पण तू तर तुझ्या गॉडफादरला देखील विसरली आहेस. तुझ्या एवढी करंटी आणि कृतघ्न बाई जगात शोधून मिळणार नाही. ’
‘....’
‘खरंच तू अतिशय निष्ठूर आहेस. मोठ्या वेदनेनं मी हे सगळं बोलत आहे, ते बोलताना माझ्या डोळ्यात पाणी देखील आलं आहे, पण तू? तुझे डोळे तुझ्या बोलण्यासारखेच कोरडे आहेत. तुझं मन मेलेलं आहे आणि तुझ्या हृदयाचा दगड झालाय नुसता. अवघड आहे तुझं. उद्या तुझं लग्न झालं तर तुझा नवरा सहन करेल का तुझं अस वागणं?’
‘मला माहीत आहे माझा नवरा मला सहन करू शकणार नाही ते. तुम्ही मागे बोललाय हे न्यूमरॉलॉजी प्रमाणे, आणि माझा अॅस्ट्रॉलॉजर पण तेच म्हणतो’
‘त्याला जर-तर ही कंडीशन आहे. तू चांगलं मॅरीड लाईफ जगू शकतेस. पण त्यासाठी तुला तुझ्या स्वभावात बदल करावा लागेल. तू तुझा निष्ठूरपणा टाकून दे आधी. जरा माणसात ये. भावना व्यक्त करायला शिक. थोडं रडायला शिक. भरपूर हसायला शिक. लोकांशी प्रेमानं बोल. कुणी अनोळखी व्यक्ति भेटली तरी त्यांच्याकडे बघून हसत जा. हाऊ आर यू? असे विचारत जा. हे सगळं मनापासनं कर. तुझं बोलणं हृदयातनं यायला पाहिजे. तुला मांजर किंवा कुत्र दिसलं की त्यांच्याबद्दल जेवढी आपुलकी वाटते, निदान त्याच्या निम्मी तरी  माणसांच्याबद्दल वाटू दे. मग बघ सगळं कसं भलं होतंय ते’

‘मी आता बदलणारच. माझ्या बोलण्यातनं, वागण्यातनं चुकीचा संदेश जात असेल तर ते बरोबर नाही. मी बदलेन. आपण आता पुर्वीसारखं टचमध्ये राहू. म्हणजे मी लवकर बदलेन’

‘सॉरी... ती वेळ आता निघून गेलीय. तुला देण्यासाठी माझ्याकडे आता अजिबात वेळ नाही. मी देखील फार बिझी झालोय तुझ्यासारखाच. मला देखील माझे क्लाएंट्स आहेत, आणि तू माझी क्लाएंट नाही आहेस, मागेच बोललोय मी तुला. पण मी तुझ्यासारखी माणुसकी सोडली नाही. तुझ्याबद्दल माझ्या मनात आजही तेवढेच प्रेम आहे जेवढे आधी होते. म्हणून तर मी एवढा अपमान सहन करून आज तुला भेटायला आलो आहे, तुझ्या आयुष्यातली आजची तारीख चुकू नये म्हणून. कदाचित ही आपली शेवटची भेट असेल. याचा अर्थ मी तुला सोडून चाललोय असा घेऊ नकोस प्लीज. मी कितीही निष्ठूर झालो असलो तरी मला तुझ्या भल्याची चिंता आहेच. जाण्यापूर्वी मला तुला एक हिलिंग टच द्यायचा आहे. तुझा उजवा हात पुढे कर...’

तिनं तिचा उजवा हात पुढे केला. त्यानं तो सोफ्यावर पालथा ठेवायला सांगितला. त्याच्या उजव्या हाताचे इंडेक्स फिंगर तिच्या इंडेक्स फिंगरच्या टोकावर ठेवले आणि डोळे झाकून घेतले. कांही क्षण तिच्या सोनेरी भविष्याचं व्हिज्युअलायझेशन केलं... समंजस शिवानी, तिनं सरळ मार्गाने मिळवलेला प्रचंड पैसा, संपत्ती, बंगला, गाड्या, समंजस नवरा, एक मुलगी आणि एक मुलगा.... तिचं एक छोटंसं सुखी आणि संपन्न कुटुंब. ती सर्वांशी मायेनं वागतेय... लोकांशी मायेनं वागतेय. पुढे ती स्पिरिचुअल झालीय... मदर तेरेसा सारखी..  मग त्यानं ते सगळं स्वप्न तिच्या शरीरात सोडून दिलं आणि डोळे उघडले.

‘हे काय केलं तुम्ही?’ तिनं कुतूहलानं विचारलं.
‘हे मी तुझं प्रोग्रामिंग केलं. तुझ्या चांगल्या भविष्यासाठी. हा टच मी कुणाला देत नाही. अगदी लाखच काय दहा लाख रुपये दिले तरी माझा हा हीलिंग टच कुणाला मिळणार नाही. बट यू आर स्टील अ व्हेरी स्पेशल पर्सन फॉर मी. या हीलिंग टचचे इफेक्ट्स तुला लवकरच जाणवायला लागतील. शहाण्यासारखी वागशील तू इथून पुढे... चल, आता निघतो मी...’
‘मामा मी तुम्हाला सोडायला येते, चौकापर्यंत’
‘अगं पण किती वाजले?’ असं म्हणत त्याने घड्याळात बघितले. आठ वाजून गेले होते. तो मिश्किलपणे म्हणाला, ‘तुला जायचं होत ना मिटींगला 7 वाजता?’
‘जाते थोड्या वेळाने’
‘कसली जातेस? मी फेस रीडर देखील आहे हे विसरलीस वाटत?’
ते दोघे बोलत बोलत चौकापर्यंत आले. तिथंही बराच वेळ बोलत उभे राहिले. त्यानं विचारलं, ‘तुझ्या वाढदिवसाला आपण लॉटरीची तिकीटं काढली होती चार, एक प्रयोग म्हणून. लागली का?’
‘नाही मामा, पण निकालाच्या दिवशी मला खूप मोठं काम मिळालं आणि पैसेही मिळाले’
‘म्हणजे आपला प्रयोग यशस्वी झाला म्हणायचा. पण एक लक्षात ठेव, या लॉटरी वगैरे गोष्टी आपल्याला फारशा लाभदायक नसतात. त्यापेक्षा आपण आपल्या बौद्धिक कष्टाने भरपूर पैसे मिळवू शकतो. आपण ‘स्मार्ट हार्ड वर्कर्स’ आहोत हे नेहमी लक्षात ठेव’

मग ती म्हणाली, ‘मामा आय एम रिअली सॉरी. इथं मला कोणी नाही आहे तुमच्याशिवाय. इथंच नाही तर कुठंच मला कोणी नाही माझी काळजी घेणारं. तुम्ही म्हणाला होता, मला मधेच सोडून जाणार नाही म्हणून... प्लीज माझी साथ सोडू नका...’
‘मी कुठं तुझी साथ सोडलीय? मी मनानं आहेच तुझ्याबरोबर. मी जे काय बोललोय त्यावर चिंतन कर. आजपर्यंत जे सांगितलंय ते अमलात आण. आता मला तुझ्यापासनं दूर जायलाच पाहिजे. प्लीज मला जाऊ दे. तुझ्या लग्नाला वगैरे बोलावलेस तर कदाचित येईन मी. टेक केअर, गुड बाय....’ असे म्हणत झप झप पावले टाकत तो निघून गेला.


(शिवानीची कथा इथेच थांबवत आहे –महावीर सांगलीकर)

या कथेचे आधीचे भाग: 
शिवानी द ग्रेट
शिवानी द ग्रेट: भाग 2
शिवानी आणि मोटीव्हेटर
मिशन शिवानी

हेही वाचा:  
पत्रमैत्रीण 
अंजलीना ब्यांडची कथा 
ठाकूर रामप्रसाद आणि सीता जनकसिंह

मिशन शिवानी

-महावीर सांगलीकर

(शिवानी द ग्रेट या कथेचा चौथा भाग)

‘शिवानी, आता तुला कामाला लागायचं आहे. आजपासून तुझी ओळख कुणालाच नुसती ‘शिवानी’ अशी करून द्यायची नाही, तर ‘टॅक्स कन्सल्टंट शिवानी पाटील’ अशी करून द्यायची. तू टॅक्स कन्सल्टंट आहेस हे जिथं तिथं माहीत व्हायला पाहिजे. फेसबुकवर तुझी ओळख केवळ टॅक्स कन्सल्टंट अशीच व्हायला पाहिजे. कळलं ना?’
‘हो, कळलं’
‘तुला सगळं झटपट कळतं, माहीत आहे मला. लाग आता कामाला. एक ब्लॉग तयार कर. टॅक्सबद्दल लेख लिहित जा तिथं. मग ते फेसबुक, व्हाट्स अॅप, जी प्लस, लिन्कड इन आणि जिथं जिथं शेअर करता येतील तिथं तिथं शेअर कर. कधी करणार?’
‘लगेच.... आत्ता लगेच एक लेख लिहिते आणि शेअर करते’
‘गुड गर्ल. बोलू आपण नंतर’ असे म्हणून त्यानं फोन कट केला.

इतक्यात त्याला त्याचा मित्र आणि संगीतकार हर्षित अभिराज याचा फोन आला. येत्या रविवारी त्याच्या गाण्यांचा एक प्रोग्रॅम होता. तो म्हणाला, ‘तू यायचंय’
‘मी येईन, माझ्या सोबत माझी एक भाची पण येईल’, तो हर्षितला म्हणाला.
‘तीच का ती, मागे माझ्या सांगलीच्या कार्यक्रमात आली होती ती? की चिंचवडच्या कार्यक्रमात आली होती ती?’
‘ही त्यांच्यापैकी नाही. ही वेगळीच आहे’
‘अरे तुला भाच्या आहेत तरी किती?’
‘अॅक्च्युअली या सगळ्या भाच्या-पुतण्या म्हणजे माझ्या क्लाएंट्स आहेत. मला एकही खरी भाची नाही. पण या सगळ्या भाच्या मला माझ्या फॅमिली मेम्बर्ससारख्याच आहेत’
‘ओह....’
‘आणि यावेळी येणार आहे ती भाची तर मला माझ्या मुलीसारखी आहे. मी तिच्याकडं क्लाएंट म्हणून कधीच बघितलं नाही’
‘छान. काय नाव तिचे?’
‘टॅक्स कन्सल्टंट शिवानी पाटील’
‘पाटील... छान... ती टॅक्स कन्सल्टंट आहे....?’
‘होय’
‘बरं झालं. माझं एक काम होतं’

मग न्यूमरॉलॉजीस्टनं शिवानीला व्हाट्स अॅपवर मेसेjज पाठवून तिला रविवारच्या कार्यक्रमाची माहिती दिली.

रविवारी तो आणि शिवानी हर्षितच्या  कार्यक्रमाला गेले. प्रचंड गर्दी. पण एकदम मागच्या रांगेत दोन खुर्च्या रिकाम्या दिसत होत्या. शिवानी म्हणाली, ‘आपण तिथं बसू’
‘नको’, तो म्हणाला, तुझी जागा शेवटच्या रांगेत नाही, पहिल्या रांगेत आहे’. मग लोकांना ऐकू जाईल अशा आवाजात तो म्हणाला, ‘चला मॅडम पुढे’
तो पुढं चालला आणि ती त्याच्या मागोमाग चालू लागली. पुढं येऊन बघतात तर पहिल्या रांगेत बसायला जागा नव्हती, आणि दुस-या रांगेत दोन खुर्च्या रिकाम्या दिसत होत्या. पण तिथं बसण्याऐवजी पहिल्या रांगेत बसलेल्या एका तरुणास शिवानीची ओळख करून देत तो म्हणाला, ’टॅक्स कन्सल्टंट शिवानी पाटील.... हर्षित अभिराज यांच्या नातेवाईक आहेत’
तो तरुण आणि त्याच्या शेजारचा तरुण चटकन जागेवरून उठले आणि दुस-या रांगेत जाऊन बसले.  शिवानी आणि तो पहिल्या रांगेत बसले.

कार्यक्रम सुरू झाला. एकापेक्षा एक सुंदर गाणी. विविधतेनं नटलेली. खरं म्हणजे त्यानं हर्षितची  गाणी अनेकदा ऐकली होती, त्यांचा आस्वाद घेतला होता, पण आज ती गाणी त्याला आणखीनच गोड वाटली. शिवानीदेखील  हर्षितचे प्रत्येक गाणे लक्षपूर्वक ऐकत होती, त्यावर ठेका धरत होती.
तेवढ्यात हर्षितचे लोकप्रिय झालेले ‘जागोजागी भेटत असते माझी मुलगी’ हे गाणे सुरू झाले. हे गाणे ऐकताना त्याच्या डोळ्यात कधी नव्हे ते पाणी आले.
तो शिवानीला म्हणाला, ‘हे गाणं  आज माझं  आहे, तुझ्यासाठी’ 
कार्यक्रम संपल्यावर दोघेही स्टेजवर गेले. त्यानं हर्षित आणि शिवानीची ओळख करून दिली. त्यावेळी तिथं आलेल्या एका सेलेब्रिटी फोटोग्राफरने तिचे पटापट फोटो काढले. शिवानी म्हणजे कोणीतरी सेलेब्रिटी असावी असे त्याला वाटले असावे. नक्कीच.

एवढ्यात त्याचा मित्र संदीप स्टेजवर आला.
‘बरं झालं संदीप तू आलास’ असे म्हणत त्यानं त्याची शिवानीशी ओळख करून दिली, ‘हा फेमस आर्टिस्ट आहे. बिझनेस कार्डसमधला एक्स्पर्ट. तुझं बिझनेस कार्ड आता बनवायलाच पाहिजे. ते आपण याच्याकडनं बनवून घेऊया’
तिनं त्याला ‘उद्या मामाकडे कार्डचा मजकूर पाठवते’ असं सांगितलं.
मग हर्षितचा निरोप घेऊन दोघे बाहेर पडले.

‘मामा, चला मी येते, मला स्वयपाक करून जेवायचं आहे’ ती म्हणाली.
‘आज स्वयापाकाला सुट्टी दे. आज आपण जेवायला कुठंतरी जाऊ’
‘अहो नको’
‘नको बिको कांही नको. जायचंच’
‘कुठं?’
‘बघू... टिळक रोडला मिळेल एखादं चांगलं हॉटेल’
ते दोघे टिळक रोडला आले. त्याला एक चांगलं आणि नावाजलेले हॉटेल दिसलं. ‘तो म्हणाला, ‘चल इथं जाऊ’
‘इथं? नको. मला नाही आवडत हे हॉटेल’
‘ओके, चल समोर एक हॉटेल आहे, तिथं जाऊ’
रस्ता ओलांडून ते दोघे एका हॉटेलात शिरले. त्यानं काउंटरवर थाळीची किंमत विचारली. ती त्याच्या आवाक्यातली होती. तो कुपन घेण्यासाठी खिशातून आपले पाकीट काढू लागला, तेवढ्यात शिवानी त्याला म्हणाली, ‘अहो मामा, एक मिनिट जरा बाहेर चला’.
तो लगेच तिच्या मागोमाग बाहेर पडला. बाहेर आल्यावर ती म्हणाली, ’मामा तुम्ही मला कुठेही काय जेवण देता? चला आपण गिरीजामध्ये जाऊ’ 
आधी त्याच्या छातीत धस्स झाले. पण तो लगेच सावरला. म्हणाला, ‘मग आधीच नाही का सांगायचं, गिरीजा तर गिरीजा... गिरीजातलं जेवण मलाही फार आवडते.... दुसरं कोणी देत असेल तर’
‘बिल तुम्ही द्यायचं आहे’ तिनं आठवण करून दिली.
‘मीच देणार आहे, काळजी करू नकोस. पैसे कमी पडले तर मी राहीन कांही दिवस तिथं वेटर म्हणून’
‘मग नको.... मी होस्टेलवर जाऊन जेवते. तुम्ही पण घरी जाऊन जेवा’
त्यानं कपाळाला हात लावला. हिला चेष्टा, विनोद कांही कळत नाहीत असं दिसतंय, तो मनात म्हणाला.
त्याला पैशाचा प्रॉब्लेम नव्हता, पण त्याच्या कंजूष स्वभावामुळे पैसे खर्च करणे त्याच्या जीवावर येई. तो खिशात फारसे पैसे ठेवत नसे. एखादा रुपया जरी जादा खर्च झाला तरी त्याला स्वत:चा राग येत असे. गिरीजामध्ये तो अनेकदा जेवला होता, पण स्वत:च्या पैशानं नव्हे तर दुस-यांच्या. त्यानं बिल भरण्याचा प्रसंग त्याच्यावर कधीच आला नव्हता. पण आज त्याचं पाकीट ब-यापैकी हेल्दी होतं.  त्यानं ठरवलं, आजपासून, या क्षणापासून कंजूषी बंद.
‘अगं गम्मत केली तुझी. आहेत माझ्याकडे भरपूर पैसे. चल जाऊ गिरीजामध्ये’
तिथनं जवळच असलेल्या गिरीजा हॉटेलमध्ये ते आले.
‘तुला काय मागवायचं ते मागव. मला फक्त फ्लॉवरची भाजी आवडत नाही, ती सोडून कायपण मागव’
तिनं मेनू कार्ड हातात घेतलं आणि ते वाचू लागली. थोड्या वेळाने तिनं वेटरला ऑर्डर दिली.

जेवताना ती म्हणाली, ‘मामा, मी हर्षितची नातेवाईक आहे असं सांगायची तुमची आयडीया भारी होती... तुम्ही पण कधी कधी खोटं बोलता..’
‘खोटं? मी कुठ  खोटं बोललो का? तू खरंच हर्षितची नातेवाईक आहेस’
‘ते कसं काय?’
‘हे बघ, हर्षित माझा नातेवाईक आहे आणि तू माझी भाची आहेस, मग तू पण त्याची नातेवाईक झालीसच की’
‘असं होय...’
‘आणि दुसरं म्हणजे जगातले सगळे लोक एकमेकांचे नातेवाईकच असतात... लांबून का होईना. पण हर्षित तुझा आणखी एक प्रकारे नातेवाईक आहे. त्याची जन्मतारीख 22 आहे. तुला सगळ्यात जास्त लाभदायक असणारी तारीख. म्हणजे न्यूमरॉलॉजीकली तुला तो माझ्याएवढाच जवळचा आहे. पुढे तुम्हा दोघांची चांगलीच गट्टी जमणार आहे, बघ तू...’
‘आय सी.... आणि मामा...’
‘काय...?’
‘मी माझ्या वाढदिवसाला तुम्हाला जेवण देणार आहे... हॉटेल सुकांतामध्ये’
‘देशील, नक्कीच. इट विल बी माय प्लेजर’
जेवण झाल्यावर जेवणाचं बिल आलं. एवढं बिल भरण्याचा त्याचा पहिलाच प्रसंग होता. पण त्याला त्याचं कांहीच वाईट वाटले नाही. उलट ते भरताना तो अतिशय आनंदी झाला होता.
+++

दुस-या दिवशी तिनं त्याला व्हिजिटिंग कार्डचा मजकूर पाठवून दिला. त्यानं तिच्या नंबरला अनुरूप अशा रंगसंगतीचे डिझाईन बनवायला संदीपला सांगितले. संदीपनं त्याच दिवशी त्याला 10-12 सॅम्पल्स पाठवले. त्यातलं एक शिवानीला पसंत पडलं. लगेच त्या डिझाईनची 1000 कार्ड प्रिंट करायला संदीपला सांगण्यात आलं.

‘शिवानी, उद्या आपल्याला चंदननगरला जायचं आहे’  त्यानं फोनवर तिला सांगितलं.
‘कशाला?’
‘तुला चंदुकाका सराफ माहीत आहेत ना?’
‘होय, ते आमचे गाववाले आहेत’
‘त्यांची एक शाखा चंदननगरला सुरू होत आहे. मला आमंत्रण आहे कार्यक्रमाचं. तू पण यायचं आहे माझ्याबरोबर’ 
‘हो, येईन’

दुस-या दिवशी अकरा वाजण्याच्या सुमारास ते दोघं चंदननगरला गेले. दुकानाबाहेर आणि दुकानात प्रचंड गर्दी. त्या दोघांना बघताच फोटोग्राफरनं त्यांचे फोटो घ्यायला सुरवात केली. जणू कांही कोणीतरी सेलेब्रिटीच आलेत. सेलेब्रिटीच्या थाटातच ते दोघे दुकानाच्या आत गेले. आतमध्ये चंदुकाका सराफ या फर्मचे मालक शहा साहेब होते. त्यांनी दोघांचे जोरदार स्वागत केले.

न्यूमरॉलॉजीस्टनं शिवानी आणि शहा साहेब यांची ओळख करून दिली. ‘ही शिवानी, माझी भाची. तुमची गाववाली आहे’. शहा साहेबांना आणखीनच आनंद झाला. त्यांनी तिथं असलेल्या फोटोग्राफरला सांगितलं, ‘आमचे फोटो घ्या हो ...’
न्यूमरॉलॉजीस्टनं शहा साहेबांना सांगितलं, ‘ही टॅक्स कन्सल्टंट आहे’
‘तू एकदा आमच्या कार्पोरेट ऑफीसला येऊन जा’, शहा साहेब तिला म्हणाले, ‘मी आमची कांही कामे तुला देईन’.
नंतर तिघेपण बाहेर आले.
शहा साहेब तिला म्हणाले, ‘तुझ्या लग्नात आमच्याकडनंच दागिने घ्यायचेस तू ’
‘हो, घेईन’ ती लाजत म्हणाली.
‘कधी आहे लग्न?’ त्यांनी विचारलं.
‘हिचं लग्न पुढच्या वर्षी मे महिन्याच्या आत होईल’ न्यूमरॉलॉजीस्ट म्हणाला.
‘तू म्हणतोस तर होईलच. तुझे अंदाज कधी खोटे ठरतात का?’, शहा साहेब म्हणाले.

हे शहा साहेब म्हणजे चेह-यावर प्रचंड तेज असणारे एक आध्यात्मिक व्यक्ति होते. आपल्या यशाचा अजिबात गर्व नाही. सौम्य, आपुलकीचे बोलणे.  शिवानीला माणसे ओळखता येत. तिनं ‘जय जिनेन्द्र’ म्हणत  त्यांना वाकून नमस्कार केला. मग शहा साहेबांचा निरोप घेऊन ते दोघे तिथनं बाहेर पडले.

जय जिनेन्द्र.... न्यूमरॉलॉजीस्टनं तिला त्या दोन शब्दांची जादू सांगितली होती. ‘जेंव्हा पण तू एखाद्या जैन व्यक्तीला भेटायला जाशील, तेंव्हा तिला 'जय जिनेन्द्र' म्हणत जा. या दोन शब्दात फार मोठी ताकत आहे. तू ज्या कामासाठी त्या व्यक्तिकडे गेली आहेस तिथं तुझं काम सहज होऊन जाईल. हा एक ओपन पासवर्ड आहे, तो तू वापरलास की प्रचंड आध्यात्मिक आणि आर्थिक ताकत असणारे जैन लोक तुला आपली फॅमिली मेंबर म्हणून वागवतील’.

‘मामा. मला भूक लागली आहे...’ ती कळवळून तोंड वाकडं करत म्हणाली. 
‘मला पण. चल आपण कांहीतरी खाऊन घेऊ’
त्यांनी एक चांगलं हॉटेल शोधून काढलं आणि जरा खाऊन घेतलं.

‘चल, आपण आता माझ्या एका संपादक मित्राकडं जाऊ. मी त्याच्याशी बोललोय. तुझे टॅक्सविषयक लेख त्याच्या मासिकात येऊ शकतात. त्या मासिकात तुझे लेख आल्यावर तू टॅक्स कन्सल्टंट म्हणून खूप फेमस होशील, विशेषत: व्यापा-यांच्यात’

मग ते मार्केट यार्डात ‘जैन जागृति’ या मासिकाच्या ऑफिसमध्ये गेले. न्यूमरॉलॉजीस्टनं  शिवानीची संपादक संजय चोरडियांशी ओळख करून दिली. संजयजींनी तिच्याशी थोडावेळ गप्पा मारल्या. तिचं नॉलेज बघून तिला टॅक्सविषयक 12 लेख लिहायला सांगितले. येत्या जानेवारीपासून दर महिन्यासाठी एक लेख. वर्षभर. तिने लगेच होकार दिला.

तिथनं ते दोघे सदाशिव पेठेत आले. तिथं एक टॅक्स कन्सल्टंट न्यूमरॉलॉजीस्टचा जवळचा मित्र होता. न्यूमरॉलॉजीस्टनं त्या दोघांची ओळख करून दिली. तो टॅक्स कन्सल्टंट शिवानीला म्हणाला, ‘माझ्याकडची जादाची कामे मी तुला देत जाईन... शेअरिंग बेसिस वर’

एवढ्यात न्यूमरॉलॉजीस्टला संदीपचा फोन आला,’साहेब, शिवानीची कार्डं तयार आहेत, मी आत्ता नारायण पेठेत आहे, तुम्ही कुठं आहात?’
‘मी सदाशिव पेठेत. भेटूया लगेच’
‘मामा, पण आज माझ्याकडे पैसे कमी आहेत. बाकीचे पैसे तुम्ही द्या संदीपला’ शिवानी म्हणाली.
‘मी नाही देणार, तूच देशील. आत्ता जेवढे देता येतील तेवढे दे, बाकीचे तू मिळवल्यानंतर दे. संदीप इज अ को-ऑपरेटिव्ह गाय’

मग शिवानी आणि न्यूमरॉलॉजीस्टनं संदीपकडनं शिवानीची कार्डं घेतली. 1000 कार्डं. तिनं त्यातल्या 100 कार्डांचा बॉक्स न्यूमरॉलॉजीस्टला दिला.
‘तू महत्वाच्या लोकांना भेटलीस की त्यांना तुझं  कार्ड देत जा’ त्यानं तिला सूचना केली.
संदीपला त्याच्या कामाचे निम्मे पैसे देत म्हणाली, ‘बाकीचे पैसे पुढच्या महिन्यात किंवा आधीच देईन’
नंतर त्यानं ती कार्डं त्याच्या ओळखीच्या अनेक मोठमोठ्या लोकांना दिली. बिल्डर्स, मोठे दुकानदार, ऑफिसर्स, मित्र, नातेवाईक... अगदी योग्य त्या ठिकाणी. तिच्या कार्डाबरोबर तो त्याचेही कार्ड देत असे.
त्यानं तिला ‘रोज तू असं व्हिज्युअलायझेशन करत जा की तुझ्याकडे क्लाएंट्स कामे घेऊन येतात आणि पैसे देऊन जातात असे’ अशी सूचना केली. मनी फ्लो सुरू करण्याच्या अनेक ट्रिक्स तिला सांगितल्या.

‘आज आपली किती काम झाली, नाही? किती मोठमोठ्या लोकांना भेटलो आपण’ ती म्हणाली.
‘आज तारीख किती आहे?’
‘22’
‘22 तारीख, मी आणि तू जेंव्हा जेंव्हा एकत्र असू, तेंव्हा तेंव्हा तुला मोठमोठ्या संध्यांचे दरवाजे खुले होणार आहेत’

या घटनेला चार दिवस झाले, पण तिला एकही क्लाएंट मिळाला नाही. दोन-तीन फोन आले, पण पुढं कांही प्रगती झाली नाही. तिचा धीर खचू लागला.
‘मामा... कसं होणार माझं ? एक पैसा देखील मिळाला नाही अजूनपर्यंत. असंच चाललं तर मी संदीपचे पैसे कसे देणार? आणि तुम्हाला माझ्या वाढदिवसाचे जेवण कसे देणार? माझ्या वाढदिवसाला आता फक्त बारा दिवस राहिले आहेत’
‘हिम्मत ना हार मेरी भांजी.... तुझ्या वाढदिवसाला तू मला जेवण देशील. तू मिळवलेल्या पैशातनं. तेही ठरल्याप्रमाणे हॉटेल सुकांतामध्येच. संदीपचे पैसेही तू ठरलेल्या वेळेच्या आधीच देशील’
‘तसं झालं तर बरं होईल, पण मला नाही वाटत तसं होईल म्हणून’
‘तसंच होणार आहे. नेव्हर थिंक निगेटिव्ह. आणि आजवर मी म्हणालो ते कधी खोटं झालंय का?’
न्यूमरॉलॉजीस्टच्या बोलण्यानं तिला थोडा धीर मिळाला.
‘शिवानी, एक गोष्ट लक्षात ठेव... पैशाची अडचण आहे, म्हणून उगीचच क्लाएंटच्या मागं लागू नको. तुला गरज आहे असं कधीही वाटू द्यायचं नाही. कमी पैसे घेऊन काम करायचं नाही. तुझी फी जरा जास्तच सांगत जा. आणि तुझ्याकड कांही काम नसलं तरी तू खूप बिझी आहेस असंच लोकांना दिसलं पाहिजे..’   
दुस-याच दिवशी एका मोठ्या उद्योजकानं तिला भेटायला बोलावलं. त्याला त्याच्या ट्रस्टचं रजिस्ट्रेशन करायचं होत. मीटिंग झाली. तिला ते काम मिळाण्याची शक्यता होती.

त्यानंतर  आठवडाभरातच  न्यूमरॉलॉजीस्टच्या एका मित्राची एक प्रॉब्लेमॅटिक केस तिच्याकडं आली. त्यानं तिला अॅडव्हान्स म्हणून मोठी रक्कम देऊ केली. ती म्हणाली, ‘आत्ता पैसे देण्याची गरज नाही, नंतर बघू.  त्यावेळी न्यूमरॉलॉजीस्ट देखील तिथं  हजर होता. तो तिला म्हणाला, ‘घेऊन टाक पैसे. तुला नको असतील तर ते मला दे, मी माझ्याकडे ठेवतो’

तिनं ते पैसे घेतले आणि आपल्या हातातच धरून बसली. तो मित्र गेल्यावर ती न्यूमरॉलॉजीस्टला म्हणाली, ‘मामा... एवढे पैसे... माझा माझ्या डोळ्यावर विश्वासच बसत नाही, मी स्वप्नात तर नाही ना?’

‘ही तर केवळ सुरवात आहे. पुढं बघच काय-काय  होतंय ते. आणि तुला हे स्वप्न वाटत असेल तर स्वत:ला चिमटा घेऊन बघ. थांब, स्वत:चा स्वत:ला नीट चिमटा घेता येत नाही, मीच घेतो तुझा चिमटा’ असे म्हणत त्याने तिच्या हाताकडे आपली बोटं नेण्याचे नाटक केले. शिवानी घाबरण्याचे नाटक करत म्हणाली, ‘नको sss मामा....’ 

आणखी तीन दिवसांनी तिचा वाढदिवस. वाढदिवसाच्या दिवशी ती न्यूमरॉलॉजीस्टला घेऊन ट्रस्ट रजिस्ट्रेशनच्या ऑफीसमध्ये गेली. एका कामाच्या बाबतीत तिच्या एका मित्राचा सल्ला घ्यायला. त्यानं तिला सांगितलं, ‘हे मोठं काम आहे. तुला जास्तीत जास्त हजार रुपये खर्च येईल, पण तू त्या पार्टीला तुझी फी 35 हजार रुपये सांगितली पाहिजेस. काम मोठं आहे, पार्टी पण मोठी आहे, तिला कसं पटवायचं हे तू बघ’.

त्यादिवशी दुपारी  उशीरा शिवानी आणि न्यूमरॉलॉजीस्ट हॉटेल सुकांतामध्ये जेवायला गेले. तिनं जेवणाची ऑर्डर दिली.
‘इथं आपण राजस्थानमध्ये असल्यासारखं वाटतं,  नाही?’ ती म्हणाली.

जेवताना गप्पा मारताना तो तिला म्हणाला, ‘किती पैसे मिळाले आजपर्यंत तुला?’
‘गेल्या आठ दिवसात माझ्याकडे 25 हजार रुपये कॅश जमा झालेले आहेत, मामा’
’25 हजार रुपये? आठ दिवसात?’, तो आनंदून म्हणाला, ‘छान... तू प्रमाणापेक्षा जरा जास्तच मोटिव्हेट झालेली दिसतेस. या गतीनं तुला महिन्याला लाखभर मिळायला हरकत नाही. ठीक आहे, आता पुढे काय विचार आहे?’ 
‘आता मी होस्टेल सोडणार आणि कोथरूडला रहायला जाणार लवकरात लवकर. सहा महिन्यांच्या आत. भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये. माझं घर आणि ऑफिस तिथंच असेल’
‘जाशील. तुझ्या सगळ्या इच्छा पूर्ण होणार आहेत. वेळेच्या आधी. तुला आता एखाद्या असिस्टंटची गरज पडेल. मी करेन तुझ्याकडे काम असिस्टंट म्हणून’ तो तिच्या  डोळ्याशी डोळे भिडवत म्हणाला.
‘तुम्हाला काय गरज आहे दुस-या कोणाकडे काम करायची?’
‘तू दुसरी कोणीतरी नाही आहेस, आणि मला तुझ्याकडं काम करायचं आहे ते तुला केवळ मदत व्हावी म्हणून नाही, तर तुझ्यावर वॉच ठेवण्यासाठी आणि तू भरकटू नयेस म्हणून’
‘मी कशाला भरकटेन? मी नाही भरकटणार....’
‘जास्त पैसे यायला लागले की भले-भले भरकटू शकतात. विशेषत: एकटे रहाणारे’
ती विचारात गढली.

तो म्हणाला, ‘हे बघ तुला भरपूर कामं मिळणार आहेत, त्यातनं तुला भरपूर पैसे मिळणार आहेत, पण एक गोष्ट लक्षात ठेव. तुझं पाउल कधीही वाकडं नाही पडायला पाहिजे. दुसरं म्हणजे तुझ्या हातून क्लाएंट नाराज होईल अशी एकही गोष्ट घडता कामा नये. सगळ्यांची कामे तू वेळच्या वेळी पूरी करायला पाहिजेस. तुझे क्लाएंट्स हेच तुझी जाहीरात करणारे लोक असणार आहेत, तीही फुकट जाहिरात करणारे. तेंव्हा त्यांना कधी दुखवू नकोस’ 
‘बरोबर’
‘येणारा पैसा उधळू नकोस, पण कंजूषीही करू नकोस. मिळवलेल्या पैशांचा चांगला उपभोग देखील घेतला पाहिजे. भरपूर पैसा मिळवला पाहिजेच, पण जर त्याचा उपभोग घेतला नाही तर त्याची किंमत झिरो आहे. पैसा मिळव, त्यातला कांही भाग कंपलसरी बचत कर, आणि बराचसा भाग स्वत:साठी, घरच्यांसाठी खर्च कर. गावी जाशील तेंव्हा आई वडिलांसाठी कांहीतरी भेट वस्तू घेऊन जात जा, योग्य त्या मित्र-मैत्रिणींना वेळ प्रसंगी, त्यांना अडीअडचणीला मदत कर. दर वेळी. येणारे पैसे बॅन्केत सुरक्षित ठेवत जा.  महत्वाचं म्हणजे अयोग्य लोकांना एक पैशाचीही मदत करू नकोस आणि निगेटिव्ह लोकांच्यापासून दूरच रहात जा. अधनं मधनं थोड डोनेशन देत जा... देवळाला नको, तर अनाथ आश्रमाला, अपंगांच्या संस्थेला वगैरे’
‘हो’
‘आणखी एक म्हणजे तुझा चेहरा अनेकदा उदास, कन्फ्यूजड आणि चिंताग्रस्त दिसतो. त्यामुळे लोक तुला बघून बिचकू शकतात. तू नेहमी कॉन्फिडंट, हसतमुख आणि आनंदी दिसली पाहिजेस’

तिनं तिचा चेहरा लगेच टूथपेस्टच्या जाहिरातीतील मॉडेलसारखा केला.
तो म्हणाला, ‘आता बघ तू किती सुंदर दिसतेस. तू नेहमी अशीच सुंदर, प्रसन्न आणि टेन्शन फ्री दिसली पाहिजेस’

‘मामा, तुम्ही खरंच येणार आहात माझ्याकडे कामाला?’
‘छे... मी गम्मत केली तुझी. तुझ्यावर वॉच ठेवायला मला तुझ्याकडं यायची गरज नाही. मी कुठेही असलो तरी माझा तुझ्यावर वॉच असतोच. सतत जागता पहारा. पण हां, तुझं कांही महत्वाचं काम असेल आणि तू बोलावलंस तरच मी जरूर येईन...ओके?’
‘चालेल’

इतक्यात वेटरने बिल आणून दिले. तिने नेमके पैसे त्याला दिले. वेटर पैसे घेऊन काउंटरकडं गेला.
न्यूमरॉलॉजीस्ट म्हणाला, 'तू त्याला टिप दे... त्यानं आपल्याला चांगली सर्व्हिस दिली. प्रेमान बोलला. ते त्याचं काम असलं तरी निदान आनंदाच्या दिवशी तरी आपण छोट्या-छोट्या गोष्टींतून लोकांना खूष केलं पाहिजे. त्याचे आपल्याला पॉझीटीव्ह रिझल्ट्स मिळतात'
'किती देऊ?'
'जेवढी तुझी इच्छा असेल तेवढी'
त्यानं वेटरला बोलावलं. तिनं त्याला ब-यापैकी टिप दिली.


‘या हॉटेलचे मालक माझे चांगले मित्र आहेत. त्यांना आपण भेटूया जाता जाता’ तो म्हणाला.
पण आज ते लवकर निघून गेले होते. त्यानं मॅनेजरला त्याचं आणि शिवानीच कार्ड दिलं. म्हणाला. ‘विजयजीं माझे मित्र आहेत, त्यांना द्या ही कार्डं’

‘आता आपली आजची शेवटची दोन कामं राहिली आहेत....’ तो म्हणाला.
‘कोणती?
‘पहिलं काम म्हणजे आपल्याला लॉटरीची तिकिटं घ्यायची आहेत. दुसरं म्हणजे मी तुला तुझ्या वाढदिवसाची गिफ्ट द्यायची आहे. खरं म्हणजे मी तुला जे कांही मोटीव्हेट केलं आहे, त्याच्यापेक्षा मोठी गिफ्ट मी तुला देऊ शकत नाही. तरी सुद्धा तुला जे कांही मागायचं आहे ते माग’
‘मला कॉफीचा मग पाहिजे’
‘अरे.... मागून मागून काय मागितलंस?’
‘नाही, मला कॉफीचा मगच पाहिजे’
‘ओके, आलं लक्षात. रोज कॉफी पिताना तो मग बघून तुला माझी आठवण येईल. तुला सुरक्षित वाटेल... आपला मामा आहे आपल्या बरोबर. आपल्याला कसलाही धोका नाही... चल, कुठनं घ्यायचा मग,  मग ?’
‘तुळशी बागेत मिळतात स्वस्तात मस्त’ 

दोघं आधी एका लॉटरी तिकिटाच्या दुकानात गेले. त्यानं तिला महाराष्ट्र राज्य लॉटरीची चार तिकिटं निवडायला सांगितली. चार वेगवेगळ्या सिरीजची. तिनं निवडलेली चार तिकिटं त्यानं आपल्याकडं घेतली. प्रत्येक तिकिट 50 रुपयाचं. एकूण दोनशे रुपये झाले. तो म्हणाला, ‘या प्रयोगात आपला फिफ्टी-फिफ्टी सहभाग असायला पाहिजे, प्रयोग यशस्वी होण्यासाठी. तू मला शंभर रुपये दे’
तिनं त्याला 100 रुपये दिले. मग तिच्याकडे सगळी तिकिटं देत तो म्हणाला, ‘ही तिकिटं तुझ्याकडंच ठेव. लागली लॉटरी तर मला तू बक्षीसातले निम्मे पैसे द्यायचे’
‘निम्मे पैसे तुम्हाला द्यायचे? मला वाटलं ही तिकिटं तुमच्याकडनं मला गिफ्ट म्हणून आहेत’, ती हसत म्हणाली.
‘काळजी करू नकोस, मी ते पैसे तुलाच परत देणार आहे, लगेच. पण अल्वेज बी  लॉयल विथ मी फॉर युअर ओन बेनेफिट्स, बिकॉज आय एम युवर सेव्हिअर’
‘पण हा प्रयोग काय आहे?’
‘हा मनी अॅट्रॅक्शनचा न्यूमरॉलॉजीकल प्रयोग आहे. मी तुला आताच त्यामागचं रहस्य सांगणार नाही, नंतर सांगेन. पण मी जे सांगेन ते दुस-या कोणाला सांगायचं नाही. धिस सिक्रेट इज ओन्ली फॉर राईट अॅण्ड स्पेशल पीपल’
 
मग ते तुळशीबागेत गेले आणि एका दुकानातून तिला आवडलेला मग तिनं घेतला. त्यानं त्याचे पैसे दिले.

मग तो तिला म्हणाला, ‘आजपासून आपलं सारखं सारखं भेटणं बंद. फोन पण कांही महत्वाचं काम असेल तरच करायचा. आता तू तुझ्या कामावर फोकस कर. चल, बाय... टाटा..... मी आता दुसरी शिवानी शोधतो..’
‘तुम्हाला नाही मिळणार दुसरी शिवानी...’ ती म्हणाली.
‘आय नो. मी सहज गम्मत म्हणून म्हणालो. 4-8 कधी कायमचे दूर जात नाहीत. ठरवले तरी. आणि तू तर स्पेशल केस आहेस. हे जे कांही अनबिलीव्हेबल घडलंय, तेही इतक्या झटपट, त्यामागं एक वेगळच रहस्य आहे.  त्याचा कांहीसा उलगडा मला झाला आहे. योग्य वेळी मी तुला ते सांगेनच. सध्या बाय बाय....’

(पुढे चालू)

या कथेचे आधीचे तीन भाग:
शिवानी द ग्रेट
शिवानी द ग्रेट: भाग 2
शिवानी आणि मोटीव्हेटर  
पुढचा भाग:
गुडबाय शिवानी!

हेही वाचा:  
पत्रमैत्रीण 
अंजलीना ब्यांडची कथा 
ठाकूर रामप्रसाद आणि सीता जनकसिंह