टीना की कहानी

-महावीर सांगलीकर

मी एका whats app ग्रुपची मेम्बर्स लिस्ट चेक करत होतो तेंव्हा त्या लिस्ट मधल्या ~Teena या नावावर माझी नजर थबकली.  कोण असावी बरं ही? नावावरनं तरी लहान मुलगी वाटते. लहान म्हणजे शाळा-कॉलेजमधली. पण कांही सांगता येत नाही. मी तरुण असताना माझ्या ओळखीची टीना नावाची एक छोटी मुलगी होती. 

त्यावेळी मी एक फोटोग्राफर होतो.  त्या टीनाचा मी  एक सुंदर फोटो काढला होता. तो तिच्या आई-वडिलांना एवढा आवडला होता की त्यांनी तो मोठा करून घेतला आणि फ्रेम करून घरी लावला. पुढं ती टीना माझ्या डोळ्यासमोरच तरुण झाली, तिचं लग्न झालं आणि ती सासरीही गेली. तिला आता मुलंही झालीत. सांगायचा मुद्दा म्हणजे वयस्कर बायकांचं नावही टीना असू शकतं. म्हणजे ही whats app टीना लहान असू शकते किंवा मोठीही असू शकते.

मी सहसा आपणहून कुणाला मेसेज पाठवत नाही. चॅटिंगचा तर प्रश्नच नाही. पण कांही वेळा मेसेज पाठवणं माझ्याकडनं आपोआपच घडून जातं. त्यामागं कांही हेतू नसतो. वाटलं म्हणून पाठवला, असं होतं. मग चॅटिंगही सुरू होतं. असो.

मी टीनाला एक मेसेज पाठवला, हाय टीना!
थोड्याच वेळात टीनाचं उत्तर आलं, हाय! व्हू इज धिस?
‘महावीर सांगलीकर’
‘ओह... बोलिये सर’

वेल! म्हणजे ती मला ओळखत होती. प्रत्यक्षात नसलं तरी नावानं तरी. पण यात कांही विशेष नव्हतं. म्हणजे मी खूप प्रसिद्ध आहे म्हणून नाही, तर तिनं माझ्या पोस्ट्स त्या ग्रुपमध्ये वाचल्या असतील. त्यामुळं  ती मला ओळखत असेल.
‘कुछ नहीं... ऐसे ही मेसेज किया’ मी तिला उत्तर दिलं.

एव्हाना तिचा डी.पी. दिसू लागला होता. ती एखादी कॉलेज कुमारी नव्हे तर एक मध्यमवयीन बाई होती. तिच्या चेहऱ्यावरनं मी लगेच ओळखलं, शी इज अ जिनिअस लेडी! मी हे पण ओळखलं की तिचा जन्मांक 8 असणार. जन्मतारीख 8, 17 किंवा 26 पैकी एखादी, पण शक्यतो 8च. हे असं ओळखणं मला अलीकडं खूपच सोपं जातं. म्हणजे त्यासाठी फारसा विचार करावा लागत नाही, एका क्षणातच कळतं. क्वचित कधीतरी अंदाज चुकतो. पण हवामान खात्याच्या अंदाजाइतकी चूक होत नाही.

एवढ्यात टीनाचा मेसेज आला,
‘सर आप न्यूमरॉलॉजिस्ट है ना?’
‘येस’
‘मेरा बताईये ना!’
‘तुम्हारा क्या बताऊं?
‘न्यूमरॉलॉजी’
‘ओके. गिव्ह युवर डेट ऑफ बर्थ’
‘8 ऑगस्ट’
अरे बापरे! आपण अंदाज केला आणि हिची जन्मतारीख खरंच 8 निघाली! जन्म महिनाही आठवा. लगेच मला जाणवलं, हिची माझी चांगलीच मैत्री जमणार आहे.
मी तिला सांगितलं, ‘देखो टीना, यू आर मटेरिअली अ व्हेरी सक्सेसफुल लेडी. यू आर अ रिच पर्सन अँड युवर लाईफ स्टाईल इज रॉयल. यू आर जिनिअस, स्पिरिच्युअल अँड ह्युमॅनेटेरीअन. स्पिरिच्युअली अँड मटेरिअली यू आर व्हेरी हॅप्पी. बट....’
‘बट व्हॉट?’
‘यू आर नॉट सो हॅप्पी इन युवर फॅमिली लाईफ...’
‘और...?’
‘और प्रॉबेबली यू आर वर्किंग इन अ फिल्ड रिलेटेड टू इंटलेक्ट.. लाईक एज्युकेशनल etc. ’
‘सर, मुझे लगता है आपने मेरे बारे में पहले ही किसी से पूछ रखा है!’
‘नहीं टीना जी.... मुझे किसी के बारे में पुछना नहीं पडता. मेरे लिये किसी की  डेट ऑफ बर्थ ही काफी होती है, उसके बारे में जानने के लिये . तुम्हारी केस में तो मेरे सामने डेट ऑफ बर्थ के साथ साथ तुम्हारा चेहरा भी हाजीर है’
‘सर आपने मेरे बारे में जो कुछ कहा वह लगभग सब सच है. लेकिन सर एक बात मेरी समझ में नहीं आयी...’
‘कौन सी बात?’
‘उस ग्रुप में मैं पीछले दो सालों से हूं....  आप भी हैं. लेकिन आज अचानक आपने मुझे मेसेज कैसे भेज दिया? मतलब आज ही क्यों? इतने दिनों तक क्यों नहीं?’
‘शायद हर किसी घटना के पीछे समय का रोल राहता है. समय से पहले या बाद में कुछ नहीं होता. अगर कोई व्यक्ति अचानक तुम्हारे जीवन में आता है, तो समझ लेना उसके पीछे समय का ही रोल है. तुम तो स्पिरिच्युअल हो  तुम्हें तो मालूम ही होगा यह सब..’
‘हां सर’
‘वेल, शायद वही थेअरी यहां काम कर गयी हो’
‘हो सकता है’
‘वेल, तुम काम क्या करती हो?’
‘सर, मैं टीचर हूं’
‘अरे वा.... दॅट इज अ परफेक्ट प्रोफेशन फॉर यू’
‘यस सर. आय लव्ह माय प्रोफेशन’
‘कौन से स्कूल में पढाती हो?’
‘सर शिवाजी नगर में  एक इंग्लिश मेडियम स्कूल है..  वहां मैं के.जी. से सातवी तक पढाती हूं’
‘गुड... और सब्जेक्ट्स?’
'सभी... ए टू झेड'
'गुड'
‘और सर मैं बच्चों के लिये क्लासेस भी लेती हूं’
‘गुड... और क्या करती हो’
‘सर मैं स्पोकन इंग्लिश के क्लासेस भी लेती हूं’
‘अरे वा, गुड गुड’
‘सर आप क्या करते हो.... न्यूमरॉलॉजी के अलावा’
‘न्यूमरॉलॉजी इस माय प्रोफेशन... बट माय पॅशन इज ऑब्झर्विंग... आय ऑब्झर्व पिपल, देअर फेसेस, देअर बॉडी लँग्वेज अँड देन आय अॅनालाईझ देम. इन शॉर्ट, मैं लोगों को पढता हूं'’
‘आय सी..... इट इज इंटरेस्टिंग..... और क्या करते हो सर?’
‘मैं लिखता हूं.. स्टोरीज, आर्टिकल्स वगैरा... यू आर अ लकी बेबी, सून देअर विल बी टीना'ज स्टोरी रिटन बाय महावीर सांगलीकर..’
‘लेकिन सर मैं मेरी स्टोरी किसी को नहीं बताती हूं... मैं किसी से जादा कुछ शेअर नहीं करती... यह मेरी बडी प्रॉब्लेम है’
‘दॅट इज नंबर 8 पिपल प्रॉब्लेम... बट डोंट वरी... आगे तुम मुझसे बहुत कुछ शेअर करने वाली हो’
‘नही सर.... नॉट पॉसिबल’
‘आय बेट.... यू विल शेअर’
‘सर, आय बेट.... आय विल नॉट’
‘देखोगी....’
‘आप भी देखोगे’

रात्री ती परत आली. त्यावेळी तिचा डी. पी. बदललेला होता.
‘हाय सर..’
‘हाय टीना, बोलो!’
‘कुछ नहीं, ऐसे ही... सर मेरा नया डी.पी. देखा?’
‘हां, देखा’
‘सर मैं रोज डी.पी. बदलती हूं’
‘क्यों?’
‘ऐसे ही’
मग मी न मागताच तिनं मला तिचे 7-8 फोटो पाठवले. केसांच्या बटा  काढलेल्या, ओठांना लाली लावलेली आणि भरपूर मेक अप केलेलं. साडी किंवा पंजाबी ड्रेस मधला एकही फोटो नव्हता. सगळे फोटो शर्ट किंवा जर्किन आणि जीन्स घातलेले. एकूण अवतारवरनं ती हाय-फाय आणि अपर क्लास लेडी असल्याचं सरळ दिसून येत होतं.

थोड्या वेळानं तिचा मेसेज आला, ‘सर, कैसे लगे?’
‘कौन कैसे लगे?’
‘मैं.. आय मीन माय फोटोग्राफ्स’
‘सुन्दर..’
‘कौन, मैं?’
‘नहीं, तुम्हारे फोटोग्राफ्स सुंदर है’
‘क्या सर... एक ही मतलब हो गया ना..’
‘नहीं... फोटो धोखा दे सकते है.. जरुरी नहीं कि फोटो में सुंदर दिखने वाला हर चेहरा असल में भी सुंदर हो’
‘क्या सर...’
‘देखो टीना.... फोटो में तुम हंस रही हो... लेकिन जरुरी नहीं कि यह हंसी रिअल हो. इस हंसी के पीछे गम भी हो सकता है...’
‘ठीक पहचाना आपने सर’
‘और बोलो’
‘सर, आप का शेड्यूल क्या रहता है?’
‘आय एम माय ओन बॉस... इसलिए आय एम अल्वेज बिझी अँड अल्वेज फ्री’
‘आय सी... सर मैं मेरा शेड्यूल बताऊं?’
‘यस, बताओ!’
‘सर, मैं सुबह पांच बजे उठती हूं...’
‘अरे बाप रे... फिर?’
‘फिर ठंडे पानी से नहाती हूं’
‘क्या? सुबह पांच बजे, ठंडे पानी से? वह भी इन दिनों में?’
‘यस सर... आदत है’
‘मैं भी ठंडे पानी से नहाता हूं.... लेकिन सुबह आठ बजे.. आदत है’
‘ठंडे पानी से नहाना अच्छा रहता है सेहत के लिये’
‘जानता हूं! ठीक है.. आगे बोलो?’
‘फिर मैं खाना बनाती हूं.. बच्चों के लिये... और हजबंड के लिये भी’
‘तुम्हारे लिये नहीं बनाती हो?’
‘बनाती हूं ना’
‘फिर?’
‘फिर मैं बच्चों को उठाती हूं, नहलाती हूं, तैय्यार करती हूं और स्कूल भेजती हूं’
‘आगे?’
‘फिर मैं संजू को उठाती हूं..’
‘संजू तुम्हारा पति...’
‘यस.. लेकिन आपको कैसे मालूम?‘
‘मुझे शेरलॉक होम्स ने बताया अभी अभी’
‘समझ गयी’
‘आगे?’
‘फिर मैं स्कूल जाती हूं’
‘देन?’
‘ढाई बजे तक वहां पढाती हूं’
‘फिर?’
‘फिर मैं वापस घर लौटती  हूं... फ्रेश होती हूं और बच्चों के क्लासेस लेती हूं’
‘अरे टीना, एक बात बताना तुम भूल ही गयी..’
‘कौन सी सर’
‘तुम स्कूल टिफिन लेकर जाती हो और वहां स्टाफ रूम में बैठकर खाना खाती हो’
‘हां सर... समझ गयी सर, फिर से शेरलोक होम्स ने बताया आपको!’
‘आगे बोलो..’
‘आगे क्या... शाम तक क्लासेस, फिर जिम जाना, वापस घर आकर फ्रेश होना, फिर खाना बनाना, फिर कल की तैयारी..’
‘फिर?’
‘फिर बुक्स पढती हूं’
‘टी.व्ही. नहीं देखती?’
‘बिल्कुल नहीं सर’
‘गुड.. गुड... अच्छा, फिर तुम सोती कब हो?’
‘बारा-साडे बारा बजे’
‘अरे बाप रे... यानि कि तुम हर दिन जादा से जादा 5 घंटों की नींद लेती हो?’
‘दिन नहीं सर, रात को!’
‘एक बात बताओ टीना...’
‘पूछिये सर’
‘यह सब तुम whats app पर चॅटिंग करते-करते करती हो ना?’
‘क्या सर... आप भी मेरा मजाक उडा रहें हो!’
‘मजाक नहीं, सिरिअसली पूछ रहां हूं’
‘नहीं सर... मेरा कोई दोस्त नहीं है जिस से मैं चॅटिंग करूं... मैं दोस्त बनाती ही नहीं... और बाय चान्स किसी से दोस्ती हो भी गयी तो वह जादा दिन टिकती ही नहीं’
‘आय नो’
‘कैसे?’
‘क्यों कि तुम्हारा बर्थ नंबर 8 है’
‘हां... समझ गयी’
‘और’
‘और सर गुड नाईट... सुबह जल्दी उठना है’
‘गुड नाईट टीना... हॅव स्वीट ड्रीम्स’

दुसऱ्या दिवशी ती परत चॅट करू लागली. म्हणाली, ‘सर, बीस तारीख से मुझे दस दिनों के लिये छुट्टियां है’
‘अरे वा! फिर क्या प्रोग्राम है?’
‘सर मै और संजू टूर पे जाने वाले हैं’
‘कहां?’
‘मॉरिशस’
‘गुड.. बच्चों के साथ?’
‘हां...’
‘व्हेरी गुड.... वापस कब आओगी?’
‘एक जनवरी के दिन’
‘ठीक है... तुम वापस आने के बाद हम मिलेंगे... नए साल में’
‘सर आप मुझसे मिलना चाहते हो?’
‘हां... क्यों नहीं? तुम नहीं मिलना चाहती?’
‘हां सर’
‘हां मतलब मिलना नहीं चाहती?’
‘चाहती हूं सर...’
‘ओ.के.... तो मिलेंगे’

संध्याकाळी टीनाचा फोन आला. पहिल्यांदाच.
‘सर, टीना हिअर’
‘बोलो टीना’
‘कैसे हो आप?’
‘फाइन... अॅज युज्युअल’
‘सर, आप से एक बात पूछनी थी..’
‘पूछो ना’
‘क्या हम जल्दी मिल सकते हैं? मतलब जनवरी तो बहोत दूर है’
‘हां, क्यों नहीं? बोलो, कब मिलना है?’
‘आप बोलिये...’
‘मैं तो अभी के अभी मिल सकता हूं... आंऊ फोन के जरिये तुम्हारे पास? तुरंत?’
‘नहीं सर... यह कैसे हो सकता है?’
‘क्यों नहीं हो सकता? आंऊ?’
‘सर मजाक छोडिये प्लीज’
‘ओके बेबी... तुम बोलो कब मिलना है?’
‘शनिवार के दिन... मुझे छुट्टी है... इज इट पॉसिबल फॉर यू?’
‘यस मॅडम... लेकिन कितने बजे.... और कहां?’
‘दो बजे मिलेंगे... कहां वह मैं बाद में बताउंगी’
‘दो बजे.... यानि हमें खाना खाने जाना है...?’
‘हां सर...’
‘ठीक है.... शनिवार दोपहर दो बजे.... प्लेस तुम बाद में बताओगी... पक्का?’
‘पक्का’

पुढे चालू.....

हेही वाचा:

• अनबिलिव्हेबल दिशा
• सलोनी राठोड
• हॅलो, मी बोलतेय!
• सोनालीची डायरी
• गौरी आणि फेस रीडर

दोन प्रवासी

-महावीर सांगलीकर 

थंडीचे दिवस, रात्रीची वेळ. घाटाच्या अलिकडच्या गावात एस. टी. स्टॅण्डवर बस थांबली. ड्रायव्हर, कंडक्टर खाली उतरले. कांही प्रवासी खाली उतरले, कांही बसमध्येच थांबले. उतरलेल्यांनी स्टॅण्डवरच्या कॅंटीनमध्ये चहा घेतला. कांहीजण टॉयलेटला गेले.

दहा मिनिटं झाली. ड्रायव्हर, कंडक्टर बसमध्ये जाऊन बसले. प्रवासीही बसकडं पळाले. बस सुरू झाली. दोन प्रवासी खालीच राहिले होते. ते ‘थांबा-थांबा’ असं ओरडत बसच्या मागं धावले. पण बस कांही थांबली नाही.

त्या दोघांनी ड्रायव्हर-कंडक्टरला शिव्या हासडल्या. आता त्यांना सारी रात्र स्टॅण्डवर काढावी लागणार होती.

सकाळ झाली. त्यांनी दुसरी बस पकडली. पंधरा मिनिटातच ती घाटाजवळ पोहोचली.  वळणदार धावत घाटावर चढू लागली. एवढ्यात पाठीमागनं दोन अॅंब्युलन्स कर्कश सायरन वाजवत आल्या आणि पुढं निघून गेल्या. ड्रायव्हरनं ओळखलं, पुढ अॅक्सिडेंट झालेला दिसतोय. एवढ्यात पोलिसांची एक गाडी वेगात पुढं गेली. तिच्या मागोमाग आणखी दोन अॅंब्युलन्स आल्या. ड्रायव्हरला अंदाज आला, मोठा अॅक्सिडेंट झालेला दिसतोय. समोरनं येणाऱ्या एका मोटरसायकलवाल्याला त्यानं विचारलं, काय झालं? त्यानं सांगितलं, रात्री एक एस. टी. बस दरीत कोसळली.

ट्रॅफिक जाम झालं म्हणून प्रवासी खाली उतरले. ते दोन प्रवासीही उतरले. अॅक्सिडेंटची बातमी त्यांनाही समजली. त्यांना शंका आली, ती बस म्हणजे रात्रीची आपली चुकलेली बस तर नाही ना? दोघं झपाझप पावलं टाकत अॅक्सिडेंटच्या ठिकाणी पोहोचले. बघतात तर काय, ती तीच बस होती. दोघांच्या हृदयाचे ठोके चुकले. बरेच प्रवासी मेले होते, बाकीचे गंभीर जखमी झाले होते. दोघं बराचं वेळ तिथं थांबले.

हळुहळू ट्रॅफिक सुरळीत झालं. दोघं लगबगीनं त्यांची बस थांबली होती तिकडं आले. पण तोपर्यंत त्यांची बस निघून गेली होती!


हेही वाचा:

• द ओल्ड मॅन
• भयकथा: न जन्मलेली बाळं
• व्हर्च्युअल डॉटर
• भयकथा: वॉचब्लॉक

सोनालीची डायरी

-महावीर सांगलीकर 

सोनाली माझी बालमैत्रीण. बालमैत्रीण म्हणजे मी लहान होतो तेंव्हापासूनची मैत्रीण नव्हे, तर ती माझ्यापेक्षा खूप लहान आहे म्हणून.... माझ्या दृष्टीनं माझी बालमैत्रीणच. म्हणजे मी तिच्या वयाचा होतो त्यावेळी तिचा जन्म झाला असावा. असो.

माझी तिच्याशी ओळख मी एकदा नवोदय विद्यालयात कांही कामासाठी गेलो होतो त्यावेळी झाली. तिथं गेल्यावर मी प्यूनकडं माझं कार्ड दिलं आणि म्हणालो, प्रिन्सिपॉल मॅडमना भेटायचं आहे. तो लगेच मॅडमच्या केबिनमध्ये गेला. मिनिटाभरातच बाहेर आला आणि म्हणाला, तुम्हाला बोलावलंय आत.

मॅडमना भेटून मी माझं काम सांगितलं. त्या म्हणाल्या, तुम्ही पाटील मॅडमना भेटा. त्या तुमचं काम करू शकतात. स्टाफरूममध्ये असतील आता.
त्यांनी बेल वाजवून प्यूनला बोलावून घेतलं. त्याला  म्हणाल्या, यांची पाटील मॅडमशी गाठ घालून दे.

प्यून मला स्टाफ रूमकडे घेऊन गेला. स्टाफरुमच्या बाहेरूनच तो म्हणाला, पाटील मॅडम, तुमच्याकडं कुणीतरी आलं आहे.
पाटील मॅडम पटकन बाहेर आल्या.
मला बघताच म्हणाल्या, ‘सर तुम्ही? माझ्याकडं? तुम्ही माझ्याकडं कसं काय?’
‘तुम्ही मला ओळखता?’ मी आश्चर्यानं म्हणालो.
‘सर मी तुमची फॅन आहे. तुमच्या कथा वाचते मी नेहमी. तुमचा फोटो पाहिलाय मी नेटवर... पण तुम्ही माझ्याकडं कसं काय?’
‘प्रिन्सिपॉल मॅडमनी पाठवलंय मला तुमच्याकडं. पाटील मॅडम, माझं एक काम होतं महत्वाचं  तुमच्याकडं.’
‘अहो सर,  मी तुमच्यापेक्षा खूप लहान आहे. तुम्ही मला अहो जाहो करू नका. आणि मला पाटील मॅडम म्हणू नका. माझं नाव सोनाली आहे’
‘ठीक आहे. काम असं होतं की मी एक हिंदी पुस्तक लिहिलं आहे. माझी हिंदी चांगलीच आहे, पण माझं व्याकरणाशी वावडं आहे. म्हंटलं हिंदी शिकवणाऱ्या कुणातरी हुशार शिक्षिकेकडनं तपासून घ्यावं. आता मराठी शाळेत हिंदी शिकवणाऱ्या शिक्षिकेकडून ते तपासून घेण्यापेक्षा हिंदी मेडियमच्या शाळेतील शिक्षिका त्या कामासाठी जास्त योग्य, म्हणून मी नवोदय विद्यालयात यायचं ठरवलं. मग प्रिन्सिपॉल मॅडमनी तुमचं... सॉरी तुझं नाव सुचवलं’

ही सोनाली दिसायला सुंदर, डोळ्यात तेज असणारी, आकर्षक होती.

पुढं तिनं मी पुस्तकासाठी लिहिलेला मजकूर ठरलेल्या वेळेच्या खूपच आधी तपासून दिला. त्यावेळी ती म्हणाली, ‘सर तुमचं हिंदी फारंच चांगलं आहे. व्याकरणाच्या थोड्या चुका आहेत, त्या मी दुरुस्त केल्या आहेत. पण मला एक शंका येतेय सर. तुमचं माझ्याकडं हे खरं काम नव्हतं..... खरं ना?’
‘ओळखलंस...? छान’  
‘म्हणजे तुम्हाला माझी ओळख करून घ्यायची होती. इट्स माय प्लीजर. पण का?’
‘बिकॉज यु हॅव अ ग्रेट फ्यूचर... आणि अशी एखादी व्यक्ति आढळली की मला तिच्याशी ओळख करून घ्यायला आवडते. मी तुझ्या हिंदी कथा वाचल्या आहेत. खरं म्हणजे मी तुझ्या कथांचा फॅन झालो आहे. मी सहसा दुसऱ्यांच्या कथा वाचत नाही. पण तुझ्या बहुतेक सगळ्या कथा मी वाचून काढल्यात.’
हे ऐकून तिच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसांडून वहावू लागला. ‘थॅंक यू सर... तुम्ही मला मोठा बहुमान देताय. खूप बरं वाटलं ऐकून. .....पण सर मग तुम्ही आधी प्रिन्सिपॉल मॅडमना भेटला, त्यांनी माझं नाव सुचवलं हे कसं काय? त्यांनी जर दुसऱ्या एखाद्या शिक्षिकेचं नाव सुचवलं असतं तर?
‘त्यांनी  दुसऱ्या कुणाचं नाव कशाला सुचवलं असतं? या कामासाठी तूच अगदी योग्य आहेस हे त्यांनाही माहीत आहे आणि मलाही. त्यामुळं त्या तुझंच नाव सुचवणार हे मला माहीत होतं. म्हणून मी थ्रू प्रॉपर चॅनल तुझ्यापर्यंत पोहोचलो. शिवाय मी आणखी एक ट्रिक वापरली’
‘ट्रिक? कसली ट्रिक?’
‘मी मॅडमना म्हणालो, ‘शक्यतो हिंदीमध्ये स्वत: लिखाण करत असणारी शिक्षिका असावी’
‘ओह... भारीच आहे  ट्रिक’

पुढं माझी सोनालीशी चांगलीच मैत्री जमली.
एकदा मी तिला म्हणालो, ‘तू डायरी लिहितेस ना?
‘नाही सर. पण लिहायचा विचार आहे’
‘मग तो विचार प्रत्यक्षात आण. या एक जानेवारीपासून तू डायरी लिहायला सुरवात कर’, असं म्हणत मी  माझी ब्रीफकेस उघडली आणि तिच्यातून येणाऱ्या नवीन वर्षाची डायरी बाहेर काढली. ती तिला देत म्हणालो, ‘ही घे! नवीन वर्षाच्या पहिल्याच दिवसापासून तुझ्या आयुष्यात कांही महत्वाच्या घटना घडायला सुरवात होणार आहे. न्यू इअर विल बी अ थ्रिलिंग इअर फॉर यू. सगळ्या महत्वाच्या आणि रुटीन घटना देखील नोंद करून ठेव. आणि नुसत्याच कोरड्या नोंदी नकोत. डायरी लिहितानाही तुझ्या भाव-भावना व्यक्त व्हायला पाहिजेत. जास्त कांही लिहायचं असेल तर उरलेलं वेगळ्या वहीत लिही. अर्थात हे कांही मी तुला सांगायला नको... कसं लिहायचं ते. बेस्ट विशेश आणि बेस्ट लक’

+++

सोनालीनं डायरी लिहायला सुरवात केली, त्या घटनेला दोन वर्षं होऊन गेलीत. या दोन वर्षात तिच्या आयुष्यात जे कांही घडलंय ते मला माहीतच आहे. पण हे सगळं मला तारीखवार पाहिजे होतं. म्हणून परवा तिला म्हणालो, तुझ्या डायऱ्या वाचायच्या आहेत मला. कधी देतेस?’
‘देते लगेच...’ असं म्हणत तिनं मला दोन डायऱ्या आणून दिल्या.
त्या घेऊन मी घरी आलो.
थोडा मोकळा वेळ मिळाला तेंव्हा पहिली डायरी वाचायला घेतली.

1 जानेवारी 
सकाळी 10 वाजता.
सरांनी मला आजपासून डायरी लिहायची प्रेरणा दिलीय.  ते म्हणाले होते, ‘नवीन वर्षाच्या पहिल्याच दिवसापासून तुझ्या आयुष्यात कांही महत्वाच्या घटना घडायला सुरवात होणार आहे. न्यू इअर विल बी अ थ्रिलिंग इअर फॉर यू’
म्हणजे आज कांहीतरी महत्वाचं घडणार आहे? घडावं. कांहीतरी वेगळं आणि चांगलं.

संध्याकाळी 6 वाजता
आईचा फोन आला. आधी तिनं नेहमीप्रमाणे इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारल्या, माझी चौकशी केली. नंतर  ती म्हणाली, ‘सोनू, शनिवारी गावी ये. रविवारी तुझ्यासाठी एक सरप्राईझ आहे’
‘सरप्राईझ? कसलं  सरप्राईझ?’ मी विचारलं.
‘अगं सोनू, सरप्राईझ आहे ना ते? आधी कसं सांगणार तुला?... चल बाय’ असं म्हणत तिनं फोन कात केला.

रात्री 9 वाजता
नमिताचा फोन आला.
‘सोनाली, कॉंग्रॅट्स’
‘कॉंग्रॅट्स? ते कशाबद्दल?’
‘तुला माहीत नाही?’
‘नाही....’
‘अगं तुला प्रेमचंद पुरस्कार मिळालाय हिंदी परिषदेचा...’
‘काय?????’ मी विश्वास न बसून ओरडले. .. ‘तू चेष्टा तर नाही करत ना माझी?’
‘ए...’ ती म्हणाली, ‘आत्ताच टी.व्ही.वर बातम्यात सांगितलं. नेटवर चेक करून बघ’
मी लगेच माझा लॅपटॉप चालू केला. न्यूजसर्चमध्ये माझं नाव टाकलं तर ती बातमी अनेक ठिकाणी दिसली.
अच्छा... सर म्हणाले ते खरं व्हायला लागलंय तर..

2 जानेवारी 
आज सकाळपासून मला खूप फोन आले. मित्र-मैत्रिणींचे, नातेवाईकांचे आणि सरांचा देखील. माझं अभिनंदन करण्यासाठी. सर तर भलतेच खूष होते. अनोळखी लोकांचेदेखील फोन आले. पत्रकारांचे पण.
दुपारी शाळेत माझा सत्कार झाला. एका टी.व्ही. चॅनलचे लोकपण आले होते. माझी मुलाखत घेतली थोडक्यात.

3 जानेवारी 
सकाळी 7 वाजता गावी जाण्यासाठी निघाले.
साडे नऊ वाजता गावी पोहोचले.
आईला विचारलं, आई काय सरप्राईझ आहे उद्या?
आई म्हणाली, उद्या तुला बघायला एक आर्मी ऑफिसर येणार आहे.
मी दचकले. एकतर मला एवढ्यात लग्न करायचं नव्हतं, आणि केलं तरी ते आर्मीवाल्याशी करायचं नव्हतं.
पण माझे बाबा ex Army Officer आहेत. त्यांची इच्छा आहे की मी एखाद्या Army Officer शी लग्न करावं.
काय करावं बरं आता?

दुपारी 12 वाजता
मी गच्चीवर गेले आणि जबलपूरला माझ्या वहिनीला फोन केला. ती वहिनीपेक्षा माझी मैत्रीणच जास्त आहे. मी तिला माझा प्रॉब्लेम सांगितला.
ती म्हणाली, ‘आने दो... फिर पहली नजर क्या कहती है यह दिल से सोचो. अगर वह लड़का तुम्हे पसंत आये तो फिर सवाल ही नहीं उठता. अगर नापसंत है तो फिर दिमाग से काम लो’.

4 जानेवारी 
आज तो आर्मी ऑफिसर आणि त्याची आई आमच्या घरी मला पहायाला आले होते.
तो मला पहाताक्षणीच आवडला नाही, म्हणून मी त्याच्या प्रश्नाला खोचक उत्तरे  दिली आणि त्याला खोचक प्रश्न विचारले.
त्यानं मला पहिला प्रश्न विचारला, ‘तुझं नाव काय?’
मी लहान मुली सांगतात तसं सांगितलं: सोनाली साहेबराव पाटील, मुक्काम पोस्ट तालुका भोर, जिल्हा पुणे, राज्य महाराष्ट्र.
मग मी त्याला विचारलं, ‘आता तुझं नाव सांग’
माझ्या या उत्तरानं आणि त्याला एकेरी ‘तुझं’ असं म्हणाल्यानं सगळ्यांचे चेहरे बघण्यासारखे झाले होते.
मग त्यानं पुढचे सगळे प्रश्न मला ‘तुम्ही’ असं म्हणत विचारले.
त्याच्या आईनं विचारलं, ‘तुला स्वयंपाक करता येतो का?’
‘नाही’ माझं खोटं उत्तर.
बाकीच्या प्रश्नांची उत्तरेही अशीच कांहीतरी. मी मुद्दाम नापास होण्यासाठी. त्या दोघांना कळलंही नाही की प्रत्यक्षात मी त्याला नापास केलं आहे.
ते लोक पसंती/नापसंती नंतर कळवतो म्हणून निघून गेले. त्याच्या आईनं माझी कुंडलीही घेतली. उपयोगी पडेल तिला नापसंतीचं कारण सांगायला.
माझ्या आई-बाबांनी माझ्याशी बोलणं बंद केलंय. उद्या सकाळी करतील सुरू पुन्हा बोलायला.

5 जानेवारी 
आज मी परत पुण्याला आले.
दुपारी शाळेत गेले.
संध्याकाळी आईचा फोन आला, त्या आर्मी ऑफिसरनं मला पसंत केलंय म्हणून.
हे मात्र फारच झालं!
आता मी काय करू?
कांहीतरी शक्कल लढवायलाच हवी मला.
दुसऱ्या मुली नाहीत का जगात? त्याला मीच कशाला हवी आहे?
आता पहातेच मी त्याच्याकडं.
असेल तो सैन्यात ऑफिसर, पण मीही पाटलाची ते पण आर्मी ऑफिसर पाटलाची पोर आहे.
हमसे पंगा नहीं लेने का..

मी सरांना फोन लावला. त्यांना सगळं सांगितलं. ते म्हणाले, ‘तुला नाही ना करायचं त्याच्याशी लग्न? ठीक आहे. नाही होणार.’

++++

मी ती डायरी मिटली. पुढच्या घटना मला आठवू लागल्या. सोनालीला बघायला आलेला तो आर्मी ऑफिसर....  पुढच्या आठवडा भरातच त्याला सैन्यातनं बडतर्फ करण्यात आलं. त्यानं बॉर्डरवर झालेल्या एका खोट्या चकमकीत भाग घेतला होता. सोनालीच्या वडिलांना ही बातमी कळताच ते हादरले. आता सोनालीचा लग्न त्या मुलाशी लाऊन देण्याचा प्रश्नच नव्हता.


(पुढे चालू)

हेही वाचा:

• टीना की कहानी
• अंजलीना ब्यांडची कथा
• सलोनी राठोड
• बी माय व्हॅलेंटाईन
• दिनकर कदमची डिटेक्टिव्हगिरी

बी माय व्हॅलेंटाईन

-महावीर सांगलीकर 

14 फेब्रुवारी 2010. तिनं यायचं नक्की कबूल केलं होतं. तो तिची वाट बघत एका कॉफी हाऊसमध्ये बसला होता. त्यानं तिच्यासाठी गुलाबी डच रोझ आणि एक ग्रीटिंग कार्ड आणलं होतं. बराच वेळ झाला, पण ती यायची कांही लक्षणं दिसेनात. मग त्यानं तिला फोन लावला. तिनं तो कट केला. त्याला वाटलं, ती जवळपास आली असावी, म्हणून तिनं तो कट केला असावा. एवढ्यात तिचा मेसेज आला, ‘Sorry, I can’t come. Bye’
त्याला तिचा राग आला. त्यानं तिला पुन्हा फोन लावला, तर तो स्वीच ऑफ लागत होता.

तो खट्टू झाला. आता इथं बसण्यात कांही अर्थ नाही हे ओळखून तो त्याच्या टेबलावरून उठणार एवढ्यात पलीकडच्या टेबलावर बसलेली मुलगी त्याच्याकडे आली आणि म्हणाली, ‘मे आय सीट हिअर?’
‘येस, व्हाय नॉट?’ असं म्हणत त्यानं तिला त्याच्या समोरच्या खुर्चीत बसण्याचा इशारा केला.
‘मघापासून बघतेय,’ ती तरुणी म्हणाली, ‘तुम्ही तुमच्या मैत्रीणीची आतुरतेनं वाट बघत आहात. पण तिनं यायचं कॅन्सल केलय वाटतं. बरोबर?’
‘हो, पण हे तुम्ही कसं ओळखलंत?’
‘तुमच्या बॉडी लॅन्ग्वेजवरनं... पण ते जाऊ दे. अशा सिच्युएशनमध्ये तुम्हाला काय वाटत असेल ते मला कळतं. माझा सुद्धा सेम प्रॉब्लेम झालेला आहे’
‘म्हणजे?’
‘म्हणजे माझा बॉय फ्रेंड येणार होता आज मला भेटायला. पण तो आला नाही. एवढा महत्वाचा दिवस असून देखील आणि आधी ठरवून देखील. तो येणार नाही बहुतेक’
‘इफ यू डोन्ट माइंड.....’ त्यानं अर्धवट वाक्य उच्चारलं.
‘काय?’
त्यानं त्याच्यासमोर असलेलं डच रोझ उचललं आणि तिच्यासमोर धरत म्हणाला, ‘बी माय व्हॅलेंटाईन’
तिचा चेहर गंभीर झाला. ती म्हणाली, ‘आपण दोघं एकमेकांना अजून ओळखत नाही. पण ते महत्वाचं नाही. समजा तुमची गर्ल फ्रेंड अचानक आली तर?’
‘ती नाही येणार. पण समजा आली तरी मी तिच्याकडं बघणारसुद्धा नाही. मग तर झालं?’
‘पण समजा माझा बॉय फ्रेंड अचानक आला तर?’
‘मग तू ठरवायचं आहेस काय करायचं आहेत ते’ असं म्हणत त्यानं तिला कांही क्षण विचार करण्याची संधी दिली आणि मग ते फुल तिच्यापुढं धरलं.
‘घ्या मॅडम. आता व्हा माझ्या व्हॅलेंटाईन’  
तिनं लाजत लाजत ते फुल घेतलं आणि म्हणाली, ‘यू आर वेलकम’
मग तो आणि ती रोज भेटू लागले. प्रेमाच्या गोष्टी करू लागले. नुसतंच प्रेम करण्यात कांही अर्थ नाही हे कांही दिवसांनी त्यांच्या लक्षात आल्यावर दोघांनी लग्न करायचं ठरवलं. दोघांनी आपापल्या घरी सांगितलं. दोघांच्याही घरच्यांनी आधी प्रचंड विरोध केला. पण हे दोघं ठाम राहिल्यानं घरच्यांना माघार घ्यावी लागली.
लग्न लागलं.

Marriage is the end of love असं कुणी म्हंटलं आहे की नाही मला माहीत नाही, पण लव्ह मॅरेज करणाऱ्या इतर अनेक जोडप्यांच्या बाबतीत होतं तसं यांचंही झालं. ती त्याच्यावर पहिल्यासारखंच प्रेम करत असली तरी त्याचं तिच्यावरचं प्रेम कमी झालं. तो तिच्याकडं दुर्लक्ष करू लागला. सुरवातीला तो ऑफीस सुटल्यावर घरी लगेच यायचा, बऱ्याचदा ऑफीस सुटायच्या आधीच घरी पोहोचायचं, कधीकधी ऑफिसला दांड्या मारून दिवसभर तिला वेळ द्यायचा. पण आता उलटच झालं. तो घरी उशीरा यायला लागला. सुट्टीच्या दिवशीही त्याला ऑफीसचं काम निघू लागलं. तिच्या लक्षात आलं, हा बाहेर कुणात तरी गुंतलाय. याला नेहमी कुणाचा तरी फोन येतो, हा तो फोन कट करतो आणि लगबगीनं बाहेर पडतो आणि तासाभरानं परत येतो. हिनं त्याच्यावर वॉच ठेवला. तिला दिसलं की तो बाहेर जाऊन कुणाला तरी लगेच फोन लावत असतो आणि बोलत असतो. बॉडी लॅन्ग्वेजवरनं तिच्या लगेच लक्षात आलं की ते प्रेमाचं बोलणं असतं.

एकदा तो झोपला असताना रात्री उशीरा तिनं त्याचा स्मार्ट फोन चेक केला. त्याला ‘ऑफिस’ या नावानं सेव्ह केलेल्या नंबरवरनं अनेक मिस कॉल होते आणि त्यानं त्या नंबरला बरेच फोन लावले होते. ऑफिसला रात्रीच्या वेळी फोन आणि तास-तासभर बोलणं? तिनं तो नंबर नोट डाऊन करून घेतला.

दुसऱ्या दिवशी दुपारी तिनं तिच्या एका मैत्रिणीच्या मोबाईल फोनवरून त्या नंबरला फोन लावला.
‘हॅलो, हा देसाई साहेबांचा  नंबर आहे ना?”
“सॉरी, रॉंग नंबर” तिकडून एका तरुणीचा आवाज आला.
‘सॉरी... पण तुम्ही कोण बोलताय’
‘मी सोनल’
‘अगं सोनल तू?’
‘येस.... तुम्ही मला ओळखत? तुम्ही कोण?’
‘अगं मी तुझ्या बॉय फ्रेंडची बायको आहे.... नेहा’
क्षणभर पलिकडनं आवाज आला नाही.
ती म्हणाली, ‘हे बघ सोनल, तुझ्या बॉयफ्रेंडचं... सुहासचं  लग्न झालेलं आहे. त्याला एक मुलगाही आहे. उगीच त्याच्या नादी लागून स्वत:चं नुकसान करून घेऊ नकोस. तुला दुसरं कुणी मिळालं नाही का?’
‘सॉरी, सुहासनं मला सांगितलं होतं की तो अजून अनमॅरीड आहे. तुम्ही सांगितलंत ते बरं झालं’
तिकडून फोन कट झाला.
त्या दिवशी सुहासला सोनलचा  मिस कॉलच आला नाही.  त्यानं तिला फोन लावला तर तिनं तो  कट केला. सुहास सारखा फोन करू लागला म्हणून तिनं तो स्वीच ऑफ करून टाकला. नंतर त्याला तिचा मेसेज आला, ‘Never Call me again. You are a cheater. I know you are a married guy’
गेली उडत... असं म्हणत त्यानं दुसरी एक मैत्रीण शोधली.

आपला नवरा कांही सुधारणार नाही हे लक्षात आल्यावर नेहानं त्याला धडा शिकवायचा ठरवलं.
सुहास ऑफीसवरनं रात्री आठ वाजता घरी आला. बेल वाजवली. बराच वेळ दार उघडलं गेलं नाही, तेंव्हा त्यानं आपल्याकडच्या किल्लीनं दार उघडलं. नेहा  घरात नव्हती. ती यावेळी कुठं गेली असावी? त्यानं तिला फोन लावला. तो स्वीच ऑफ होता. तो थोडासा घाबरला.
त्यानं शेजारी-पाजारी चौकशी केली. कुणालाच ती कुठं गेली, कधी गेली माहीत नव्हतं.
त्याला रात्रभर झोप आली नाही.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्यानं तिला परत फोन लावला तर तो स्वीच ऑफ होता. त्यानं पोलीस कम्प्लेंट करायची ठरवली. एका मित्राला घेऊन त्यानं जवळचं पोलीस स्टेशन गाठलं. पोलिसांनी जुजबी माहिती घेतली आणि दोन दिवस तिची वाट बघायला सांगितली. तो म्हणाला, ती अशी न सांगता कुठं  जात नाही. गंभीर मामला आहे. पण पोलिसांनी कांही दाद दिली नाही.
दोघं पोलीस स्टेशनाच्या बाहेर आले.
‘चल, आपण कमीशनर ऑफीसला जाऊ. तिथंच तक्रार करू’ मित्र म्हणाला.
ते कमीशनर ऑफीसजवळ पोहचले तेवढ्यात त्याला whats app वर एक मेसेज आला.
“I am no more interested in living with you. Don’t contact me, don call again and don’t try to meet me. I have deleted you from my heart. Your only chance to meet me is in the court, for divorce"

तो हादरला. ती असं कांही करेल असं त्याला कधीच वाटलं नव्हतं.
त्याला वाटलं, तिचा राग शांत झाल्यावर ती आपला फोन घेईल. आपल्यावर दबाव आणण्यासाठी ती अशी वागत असावी.
पण आठवड्याभरातच त्याला तिच्या वकीलाकडनं नोटीस आली... डायव्हर्सची.
त्याच्या पायाखालची वाळू घसरली.
त्यानं तिला फोन लावला. तिनं तो घेतलाच नाही.
असं बरेच दिवस चाललं.
मग त्यानं सरळ तिला जाऊन भेटायचं ठरवलं. तो तिच्या माहेरी तिच्या घरी गेला, तर ती तिथं नव्हती. ती कुठं असते हे सांगायला तिच्या घरच्यांनी नकार दिला. तो परत आला.
मग त्यानं तिला whats app वर एक मेसेज पाठवला. पुन्हा अशी चूक करणार नाही, तुझ्याशी चांगलं वागेन, घरी वेळेवर येईन, तुला वेळ देईन, तू म्हणशील ते ऐकेन वगैरे वगैरे.
तिकडून उत्तर आलं नाही.
त्यानं तिच्याशी संपर्क साधायचा अनेकदा प्रयत्न केला, पण तिनं कांही त्याला दाद दिली नाही.

+++

14 फेब्रुवारी 2015. व्हॅलेंटाईन डे. आज नेहा  अन सुहास तो फॅमिली कोर्टात हजर आहेत. त्यांच्या डायव्हर्सच्या केससाठी. जज मॅडमनी आधी नेहाला  विचारलं, तू तुझ्या निर्णयावर ठाम आहेस का? ती हो म्हणाली. मग मॅडमनी सुहासला  विचारलं, तुझं काय? तो म्हणाला, ‘माझी हिच्याबरोबर संसार करायची तयारी आहे.  डायव्हर्स तिला पाहिजे, पण मला नकोय’
‘ठीक आहे,’ मॅडम म्हणाल्या, ‘मी तुम्हाला आणखी दोन महिन्या नंतरची तारीख देते. तोपर्यंत तुमच्यात समेट होतोय का ते पहा’.  मग लगेच त्यांनी पुढची केस सुनावणीसाठी घेतली.

नेहा लगेच बाहेर पडली. जवळच्या कॉफी हाऊसमध्ये गेली. तिनं एका कोल्ड कॉफीची ऑर्डर दिली. ती कॉफीची वाट बघतेय, तेवढ्यात सुहासही तिथं आला. त्याला बघून तिच्या कपाळावर आठ्या उमटल्या. तो म्हणाला, मी बसू का इथं?’ ती म्हणाली, ‘नको, माझा मित्र येणार आहे आत्ता.... आणि बाजूला  आहेत ना टेबलं मोकळी? बस तिकडं... नाहीतर तू इथं थांबूच नकोस. मला माझ्या मित्राबरोबर बघून तुला वाईट वाटेल. जा तू इथनं’
त्याचं तोंड पडलं. तो हॉटेलच्या बाहेर आला. त्याला वाटलं, तिला कोण भेटायला येतंय ते बाहेरूनच बघावं. पण त्यानं आपला विचार बदलला. तो तिथनं निघून गेला. इकडं-तिकडं भटकत राहिला.

रात्री उशीरा तो घरी परत आला. त्यानं आपल्या फ्लॅटचं दार उघडलं.  तो आश्चर्यानं बघतच राहिला. त्याची बायको घरात होती. त्याला बघतच तिनं त्याचं हसून स्वागत केलं. मग अचानक त्याच्या पुढं गुलाबाचं फुल धरत म्हणाली, ‘हप्पी व्हॅलेंटाईन्स डे!’
त्याला आनंद झाला. पण तो न दाखवता तो तिला म्हणाला, ‘तुझा बॉय फ्रेंड भेटला नाही वाटतं?’
‘मला बॉय फ्रेंड वगैरे कुणी नाही आहे. टू बी फ्रॅंक, ते एक नाटक होतं....’
‘सॉरी डार्लिंग, मी परत तसं चुकीचं वागणार नाही.’
‘आय होप सो....’ नेहा हसत म्हणाली.

हेही वाचा:

सिंगल मदर

एक न-प्रेमकथा

दिनकर कदमची डिटेक्टिव्हगिरी

लेझी गर्ल 

लग्नानंतर नाव बदलताय? या गोष्टी लक्षात ठेवा! 

घरातील एखादी व्यक्ती निघून गेली असल्यास काय करावे?

वास्तुमध्ये खरंच कांही दोष असतो का? 

अंकशास्त्रानुसार मार्गदर्शन मिळवा आणि विनाअडथळा यशस्वी व्हा!

अंकशास्त्रानुसार बाळाचे योग्य नाव ठेवण्यासाठी……

बिझनेस न्यूमरॉलॉजी: तुमच्या व्यवसायाला बरकत आणा!

द ओल्ड मॅन

-महावीर सांगलीकर

एके दिवशी एक खूपच वयस्क गृहस्थ माझ्याकडे आले. त्यांचं वय 90 वर्षं तरी असावं. त्यांची पांढरी दाढी छातीपर्यंत वाढली होती. भुवयांचे पांढरे केस डोळ्यांवर आले होते. त्यांचे कान मोठे, प्रश्नचिन्हासारखा कर्व्ह असणारे आणि थोडे बाहेर आलेले होते. चेहऱ्यावर प्रचंड तेज होतं.

हे नक्कीच कोणीतरी आध्यात्मिक महापुरुष असावेत. माझ्याकडं का बरं आले असावेत?

मी त्यांना समोरच्या खुर्चीत बसवलं आणि म्हणालो, ‘बोला आजोबा, मी तुमची काय सेवा करू?’

ते म्हणाले, ‘एक सल्ला घ्यायचा होता…. मला कोणतं करीअर चांगलं राहील हे विचारायचं होतं’

आधी मला हसू आलं. या वयात देखील करीअर करण्याची इच्छा? पण मी लगेच सावध झालो. त्याचं माझ्याकडं यायचं हे कारण नक्कीच नव्हतं. तरीही मी त्यांना म्हणालो, ‘आजोबा, तुमची जन्मतारीख सांगा’

‘थांब, आधी मी तुझी फी देतो’ असं म्हणत त्यांनी माझ्यापुढं टेबलावर एक पाकीट ठेवलं. मग म्हणाले, ‘माझी जन्म तारीख 11 नोव्हेंबर 1820 आहे’

‘आं….’ मी आश्चर्यानं म्हणालो, ‘तुमचा जन्म 1820 साली झाला? … वाटत नाही… मला वाटलं तुम्ही 1925 च्या आसपास जन्मला असाल’

‘नाही… माझा जन्म 1820 सालीच झाला… मला चांगलं आठवतंय’

‘ठीक आहे,’ असं म्हणून मी मनातल्या मनात त्या तारखेची गणिते मांडू लागलो.

11.11.1820. अरे बाप रे! या 1820 मधल्या अंकाची बेरीजसुद्धा 11 येते. 11.11.11. जन्मतारखेत 3 वेळा मास्टर नंबर 11! शिवाय पूर्ण बेरीज 33! आणखी एक मास्टर नंबर. ही कोणीतरी फार मोठी ‘स्पिरिच्युअल’ व्यक्ति दिसते. चेहऱ्यावरनं तर आपण आधीच ते ओळखलंय, त्यांची जन्मतारीख देखील ते कन्फर्म करतेय. आता 2016 चालू आहे. 196 वर्षं वय? ते हिमालयात अनेक शतकं जगणारे साधू असतात त्यांच्यापैकी दिसतंय कुणीतरी. नक्कीच.

11.11.1820 ला जन्मलेल्या दोन महान व्यक्ति मला आठवल्या. एक सेंट विल्यम म्हणून होते केरळातले. दुसरे होते स्वामी सागरानंद बेळगावकडचे. मागं आपण त्यांच्याबद्दल वाचलं होतं की ते अजून जिवंत आहेत, पण आपला त्या काळात असल्या गोष्टींवर अजिबात विश्वास नव्हता.

मी त्यांना म्हणालो, ‘आजोबा, ते स्वामी सागरानंद म्हणून होते, त्यांची जन्मतारीख देखील 11.11.1820 हीच होती’

‘बाळा, मीच तो स्वामी सागरानंद’ ते म्हणाले.

माझा अंदाज खरं ठरला होता. तसा मी कुणा साधूच्या पाया-बिया पडत नाही, पण ही केस वेगळी होती. मी पटकन उठलो आणि त्यांना साष्टांग दंडवत घातला. उठून उभा राहिलो तर ते स्वामीजी गायब झाले होते. मी पटकन ऑफीसच्या बाहेर येऊन इकडं-तिकडं शोधलं तर ते कुठंच दिसले नाहीत.

भास?

परत ऑफीसमध्ये आलो. टेबलावर ते पाकीट होतं. म्हणजे स्वामीजी आपल्याकडं खरंच आले होते, तो भास नव्हता. पण मग सल्ला न घेता फी देऊन ते का बरं निघून गेले?

मी ते पाकीट उचललं आणि उघडलं. त्यात 1 रुपयाच्या अकरा नोटा होत्या. एकदम करकरीत पण 19 व्या शतकातल्या! त्या नोटा फारच दुर्मिळ असाव्यात. आता त्यांची किंमत फारच जास्त असणार पण आपण त्या विकायच्या नाहीत. कितीही मोठी किंमत आली तरी.

तरीपण त्या नोटांची आजची किंमत काय आहे ते बघण्याचा मोह मला आवरला नाही. मी नेटवर सर्च केलं आणि उडालोच! त्या नोटा म्हणजे इंग्रज सरकारने 1861 साली पहिल्यांदाच काढलेल्या नोटांपैकी होत्या. त्या विशिष्ट नोटा जगात फक्त कांही म्युझियममध्ये आणि अतिश्रीमंत संग्राहकांच्याकडेच आहेत. लंडन मधल्या एका अब्जाधीशाने असली एक नोट एका लिलावात दहा हजार पौंडांना घेतली होती.

दहा हजार पौंड? म्हणजे सुमारे नऊ लाख सत्तर हजार रुपये! म्हणजे आपल्याकडल्या या 11 नोटांची किंमत कमीत कमी एक कोटी रुपये तरी आहे… हे टेन्शनचंच काम आहे. उगीच कुणाला कळलं तर नसती आफत यायची! या नोटा माझ्याकडं कुठनं आल्या याची सरकार देखील चौकशी करेल. नको रे बाबा. नको ही झंझट. नाहीतरी आपल्याला फुकटच्या पैशांचा मोह नाहीच.

मनात आलं, हे सगळं स्वप्न असतं तर किती बरं झालं असतं!

एवढ्यात दारावरची बेल वाजली आणि मी झोपेतून जागा झालो.

हेही वाचा:

न जन्मलेली बाळं

वॉचब्लॉक

व्हर्च्युअल डॉटर

ब्लड रिलेशन्स 

न्यूमरॉलॉजी मराठी
आधुनिक अंकशास्त्राविषयी बरेच कांही …..

ब्लड रिलेशन्स

-महावीर सांगलीकर 

आज दुपारपासून रूपालीला कसंतरीच होत होतं. अंगात उत्साह नाही, थोडासा ताप आलेला, डोकं आणि अंग दुखत होतं. मीनल, तिची रूममेट म्हणाली, चल, डॉक्टरकडं जाऊया. पण तिनं ते ऐकलं नाही. असल्या किरकोळ गोष्टीसाठी डॉक्टरकडं जायची काय गरज आहे? होईन आपोआपच बरी, जरा विश्रांती घेतली की! रुपाली म्हणाली.

मग रुपालीनं मस्तपैकी झोप काढली. त्या झोपेत तिला एक विचित्र स्वप्न पडलं. आपण एका हॉस्पिटलमध्ये आहोत... आपल्या बेडजवळ दोन नर्स आणि चार-पाच डॉक्टर्स उभे आहेत. ते डॉक्टर्स कसली तरी चर्चा करत आहेत. अधूनमधून तिच्याकडं बघत आहेत.

तिला अचानक जाग आली. आता तिला जरा बरं वाटत होतं, ताप उतरला होता आणि अंगदुखी, डोकेदुखी बंद झाली होती. पण ते स्वप्न.... असलं विचित्र स्वप्न तिला पहिल्यांदाच पडलं होतं. असलं स्वप्न पडणं कांही चांगलं नाही, तिला वाटलं.

मीनलनं तिच्या कपाळाला, गळ्याला हात लावून पाहिला. विचारलं, आता कसं वाटतंय?
‘मी ठीक आहे आता... पण मला एक विचित्र स्वप्न पडलं होतं’ असं म्हणत रुपालीनं  तिला पडलेलं स्वप्न सांगितलं. म्हणाली, कांहीतरी विचित्र घडणार आहे माझ्या बाबतीत. मला भिती वाटतेय.
‘तसं कांही नसतं. तू झोपायच्या आधी मी तुला डॉक्टरकडं जाऊया म्हणाले होते ना? म्हणून तुला तसलं स्वप्न पडलं असेल. विसरून जा ते.’

मग त्या दोघी स्वयंपाकाच्या तयारीला लागल्या. नेहमीचं साधं जेवण. चपाती, भाजी, भात आणि वरण. जेवण झाल्यावर दोघी थोडावेळ बाहेर फिरून आल्या.

रुपाली ते स्वप्न विसरून गेली, पण रात्री झोपल्यावर रूपालीला आणखी एक स्वप्न पडलं. ती तिच्या कामासाठी तिच्या टू व्हीलरवरनं वेगानं चाललीय आणि एका भरधाव कारनं तिला पाठीमागनं जोरात धडक दिली. ती दूर फेकली गेली. लोक गोळा झाले. कांही जणांनी तिला उचललं आणि ज्या कारनं तिला उडवलं होतं तिच्यातच ठेवलं. कार सुसाट वेगानं निघाली. थोड्याच वेळात एका हॉस्पिटलजवळ पोहोचली.

या स्वप्नानं रुपाली दचकून उठली. ही गोष्ट आत्ताच मीनलला  सांगायला नको, उगीच कशाला तिची झोपमोड करायची असा तिनं विचार केला.

दुपारी झोपले होते तेंव्हा ते स्वप्न, आता हे स्वप्नं..... परत आणखी एखादं विचित्र स्वप्न पडायचं आता झोपले तर,  असा विचार करत तिनं एक पुस्तक वाचायला घेतलं. पण तिचं पुस्तक वाचण्याकडं कांही लक्ष लागलं नाही.  तिच्या डोळ्यापुढं त्या दोन्ही स्वप्नातली दृश्यं तरंगत होती. या दोन्ही स्वप्नांचा एकमेकांशी संबंध आहे हे नक्की.

हळूहळू तिला पुन्हा झोप येऊ लागली. अजून एखादं स्वप्न बघण्यासाठी? पण नाही, तिला परत कांही स्वप्न पडलं नाही. किंवा पडलं असलं तरी तिच्या कांही ते लक्षात राहिलं नाही.

मग एक आठवडा झाला असेल. तिची ती स्वप्नं प्रत्यक्षात उतरली. अगदी जशीच्या तशी. ती तिच्या टू व्हीलरवरनं चालली असताना तिला एका कारनं उडवलं, ती दूर फेकली गेली, लोकांनी तिला त्याच कारमध्ये ठेवलं. ती कार हॉस्पिटलजवळ आली. तिला तिथं भरती करण्यात आलं. ती बेशुद्ध होती आणि जागी झाली त्यावेळी तिच्याजवळ दोन नर्स आणि चार डॉक्टर्स उभे होते.

+++

सुजितला पहाटे पहाटे एक स्वप्न पडलं. एक मुलगी स्कूटर वरून चाललीय... एका भरधाव कारनं तिला उडवलं. ती दूर फेकली गेली. लोकांनी तिला त्याच कारमधनं हॉस्पिटलला पाठवलं. ती आय.सी.यू मध्ये आहे. तो तिथं पोहोचला, तिची चौकशी करायला. खरं म्हणजे त्या मुलीशी किंवा त्या अपघाताशी त्याचा कांहीच संबंध नव्हता. तरीदेखील तो हॉस्पिटलमध्ये गेला. तो तिला रक्त देतोय असंही त्याला त्या  स्वप्नात दिसलं.

त्याला जाग आली. हे असलं वेगळं स्वप्न त्याला आयुष्यात पहिल्यांदाच पडलं होतं. प्रत्यक्षात त्यानं कधी कुणाला रक्त दिलं नव्हतं. पण एकदा रक्त घेतलं होतं, तो आजारी असताना.

विचार करता करता तो चमकला. आपलं रक्त कुठं कुणाला चालतंय? की ती मुलगी पण .... ओह नो!
नंतर तो ते स्वप्न विसरून गेला.

कांही दिवस झाले, सुजित त्याच्या कामासाठी  मुंबईला गेला होता. मुंबईच्या त्या भागात तो पहिल्यांदाच गेला होता. वाटेत त्याला एक हॉस्पिटल दिसलं. ते हॉस्पिटल त्याला आधी कुठंतरी बघितल्यासारखं वाटलं. मग त्याच्या लक्षात आलं, अरे, हे तर परवा आपण स्वप्नात बघितलं होतं तेच हॉस्पिटल आहे! तो तसाच पुढे जाणार होता, पण त्याला स्वप्नात दिसलेल्या गोष्टी आठवल्या. एका मुलीचा अॅक्सिडेंट झाला होता त्या स्वप्नात. त्याच्या मनात आलं, एक चक्कर हॉस्पिटलमध्ये टाकून यावी.

तो आय.सी.यू. 3 जवळ पोहोचला.  तो डायरेक्ट तिथंच का पोहोचला ते त्यालाही कळलं नाही. त्यांनं आय.सी.यू. च्या काचेतनं आत बघितलं. त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला. तिथल्या बेडवर एक तरुण मुलगी झोपलेल्या अवस्थेत होती. ही तीच मुलगी होती, जी त्याला स्वप्नात दिसली होती. त्यानं लगेच एका नर्सला गाठलं आणि विचारलं, ‘ती मुलगी कोण आहे?’ नर्सनं सांगितलं, ‘रुपाली कदम .... तुम्हाला कोण पाहिजे?’

कदम? हे तर आपलंच आडनाव आहे. सुजितला आश्चर्य वाटलं.

एक तरुण रुपालीची चौकशी करतोय हे बघून एक तरुणी त्याच्याकडं आली. ही तरुणी म्हणजे रुपालीची रूम मेट मीनल होती. तिनं विचारलं, तुम्ही रूपालीला बघायला आलात का?
‘हो...’ तो म्हणाला, ‘आता तब्येत कशी आहे तिची?’
‘सिरिअस आहे. तिचा रक्तगट दुर्मिळ आहे. डॉक्टरांनी मिळवलं होतं थोडं रक्त त्या गटाचं... पण अजून पाहिजे ... कधी मिळतंय काय माहीत’
‘कोणता रक्तगट? ओ निगेटिव्ह?’
‘नाही.. कांहीतरी वेगळाच आहे.... बॉम्बे ब्लड ग्रुप असा कांहीतरी....’

त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला. कारण त्याचा ब्लड ग्रुप ‘बॉम्बे ब्लड ग्रुप’च होता. अतिशय दुर्मिळ. म्हणजे लाखो लोकांच्यात एखाद्याचा असतो हा ग्रुप. त्यानं विचारलं, डॉक्टर कुठं आहेत? माझा ब्लड ग्रुप तोच आहे!
मीनलला वाटलं आपण स्वप्नात तरी नाही? डॉक्टर म्हणाले होते, ते रक्त लगेच मिळणं आता देवाच्याच हातात आहे, आणि आपण कधीपासून प्रार्थना करतोय देवाची, ते रक्त मिळू दे म्हणून!

थोड्याच वेळात रूपालीला सुजितचं  रक्त देण्यात आलं.

नंतर सुजित डॉक्टरांना म्हणाला, परत लागलं रक्त तर सांगा मला. डॉक्टर म्हणाले, ‘आता लगेच परत तुमचं  रक्त घेता येणार नाही, आणि हिला आणखीन रक्त द्यायची गरजही नाही. तरी पण गरज भासली तर तुम्हाला कळवू’

+++

रुपाली लवकरच बरी झाली. तिला डिस्चार्ज करायच्या आधी डॉक्टरांनी तिला सांगितलं, तुझा रक्तगट जगातला एक रेअर रक्तगट आहे. त्याला एच एच असं नाव आहे. तो रक्तगट बॉम्बे ब्लड ग्रुप या नावानंही ओळखला जातो. या रक्तगटाच्याबद्दल त्यांनी तिला बरच कांही सांगितलं. मग म्हणाले, तुझं नशीब एवढं थोर की हाच रक्तगट असणारा एक तरुण अचानक इथं आला आणि तुला रक्त देऊन गेला.

तिला प्रश्न पडला, अचानक असा आपल्या मदतीला येणारा तो तरुण कोण होता? त्याचं आपलं बोलणंच झालं नाही. त्याला आपण बघितलं देखील नाही, कारण तो आला त्यावेळी आपण गुंगीत होतो.

पण आता आपण त्याचे आभार मानायला पाहिजेत.

घरी आल्यावर तिनं मीनलला विचारलं, कोण होता गं तो?
‘सुजित कदम त्याचं नाव. मी त्याचा फोन नंबर घेतला आहे’
रुपालीनं सुजितला फोन लावला.
‘हॅलो, आपण सुजित कदम बोलताय ना?’
‘हो, बोलतोय. आपण कोण?’
‘मी रुपाली कदम ... तुम्ही मला रक्त दिलं होतं.... ’
‘अरे नमस्कार.. आता तब्बेत कशी आहे तुमची?’
‘चांगली आहे... तुमच्यामुळं मी वाचले. मला तुम्हाला भेटायचं आहे... या रविवारी वेळ आहे का तुम्हाला?’
‘हो आहे... पण मी पुण्यात असतो... तुम्ही मुंबईला. जमेल का तुम्हाला पुण्याला यायला? ठणठणीत असाल तरच या. नाहीतर मी पुढच्या आठवड्यात येणार आहे मुंबईला, तेंव्हा भेटेन तुम्हाला’
‘मी एकदम ठणठणीत आहे. मी रविवारी येईन पुण्याला. मला तुमचा पत्ता एसेमेस करा प्लीज’
थोड्याच वेळात तिला सुजित कदमचा पत्ता मिळाला.
रविवारी रुपाली मीनलला घेऊन पुण्याला सुजितच्या घरी गेली. सुजितनं त्या दोघींचं स्वागत केलं.
बोलता बोलता रुपालीनं विचारलं, ‘तुम्हाला कसं कळलं की माझा ब्लड ग्रुप बॉम्बे ब्लड ग्रुप आहे ते?’
सुजितनं त्याला पडलेल्या स्वप्नाबद्दल सांगितलं. तिला आश्चर्य वाटलं. ती म्हणाली, अॅक्सिडेंट व्हायच्या आधी मला पण असलंच स्वप्न पडलं होतं. ते ऐकून सुजितलाही आश्चर्य वाटलं.

मग रुपाली म्हणाली, ‘मला हॉस्पिटलमधनं डिस्चार्ज मिळाल्यावर मी बॉम्बे ब्लड ग्रुपबद्दल बरीच माहिती मिळवली नेटवरनं. डॉक्टरांनीही बरंच कांही सांगितलं होत... हा रक्तगट एखाद्या जोडप्यात नवरा-बायको दोघांचाही असेल तर मुलांना देखील तोच रक्तगट मिळण्याची जास्तीत जास्त शक्यता असते. आपल्या दोघांचंही आडनाव कदम आहे. याचा अर्थ तुमच्या ध्यानात आला असेल. आता फक्त कन्फर्म करायचं बाकी रहातंय. मे आय नो यूवर फुल नेम?’
‘सुजित शहाजी कदम’

तिचा अंदाज खरा ठरला होता.
‘सुजित, तू माझा भाऊ आहेस.... मोठा भाऊ’
‘म्हणजे तू दीपा आहेस?’ सुजितनं आश्चर्यानं विचारलं
‘होय’
‘पण मग तुझं नाव रुपाली कसं काय?’
‘होय.... दीपा, पिंकी, रुपाली.. हे बघ, तू सात वर्षांचा होतास त्यावेळी मी तीन वर्षांची होते. आपण सगळे मुंबईत रहात होतो. एकदा आपल्या आई बाबांचं मोठं भांडण झालं बाबा तुला घेऊन निघून गेले. आईनं पण मुंबई सोडलं आणि ती मला घेऊन बडोद्याला गेली.  मला शाळेत घालताना आईनं माझं नाव दीपा ऐवजी रुपाली लिहिलं. आई-बाबांनी परत एकमेकांचे तोंड बघितले नाही. पण मला समजू लागलं तेंव्हापासून मी बाबांना आणि तुला शोधायचा प्रयत्न केला. आईला बाबांशी कांही देणं घेणं नव्हतं, पण तिला तुझी सारखी आठवण यायची. आजही येते.. तिनं तर तुला शोधण्यासाठी काय काय केलं..’
‘आई कुठं असते?’
‘ती बडोद्यालाच असते. मला मुंबईत चांगला जॉब मिळाला म्हणून मी मुंबईत असते... बाबा कुठे आहेत? त्यांना माझी, आईची आठवण येते की नाही?’
‘आम्ही इथं पुण्यात आल्यावर वर्षाभरातच बाबांनी मला एका अनाथाश्रमात सोडलं आणि ते गायब झाले. त्यांची माझी भेट पुन्हा कधीच झाली नाही... मी नंतरच्या काळात तुला आणि आईला शोधायचा खूप प्रयत्न केला. मुंबईत आपण जिथं रहायचो तिथं ही जाऊन आलो. पण तिथं दुसरंच कुणीतरी रहात होतं... आता तू भेटलीस म्हणजे आईही भेटेल. मला तिचा फोन नंबर दे’
‘देते... पण थांब, आधी मीच तिला फोन लावते....’
रुपालीनं लगेच आईला फोन लावला. म्हणाली, ‘आई, तू ज्याला इतकी वर्षं शोधत होतीस तो सापडला’
‘कोण? सुजित?’  तिकडून आवाज आला.
‘हो.. आपला सुजित’


हेही वाचा:

• भयकथा: वॉचब्लॉक
• व्हर्च्युअल डॉटर
• पाठलाग 1992-2015
• कॅप्टन विजय आणि सुपरनॅचरल गर्ल्स
• सलोनी राठोड

भयकथा: वॉचब्लॉक

-महावीर सांगलीकर 

 फेसबुकवर आपले फोटो टाकणे हा तिचा आवडता छंद होता. सेल्फी  काढायची, त्यातली एखादी चांगली निवडायची आणि मग ती फेसबुकवर अपलोड करायची.
ती फोटोजेनिक, सुंदर, तरुण आणि हसऱ्या चेहऱ्याची होती. त्यामुळं तिच्या फोटोला लाईक्सही भरपूर मिळायचे.
‘सुंदर!’ छान!’ ‘लव्हली’ ‘व्हाट अ स्माईल’ अशा प्रकारच्या अनेक कोमेंट्स यायच्या. त्या वाचून ती हरकून जायची.
अर्थातच तिचे फोटो लाईक करणाऱ्यामध्ये मुलांचाच भरणा होता. मुली तिचे फोटो फारसे लाईक करत नसत. कॉमेंटही देत नसत. जेलसी! दुसरं काय?
कधी कधी तिला प्राईव्हेट मेसेज यायचा, ‘तू खूप सुंदर आहेस’
तिला बरं वाटायचं ते वाचून. पण प्राईव्हेट मेसेजला ती सहसा उत्तर देत नसे.
एकदा एक मेसेज आला, ‘तुझं लग्न झालंय का? झालेलं नसल्यास माझा विचार कर’
तिला तो मेसेज पाठवणाऱ्याचा राग आला. पण असं बिनदिक्कत विचारणाऱ्या त्या तरुणाचं फेसबुक प्रोफाईल बघण्याचा मोह ती आवरू शकली नाही. त्या प्रोफाईलवर गेल्यावर तिच्या लक्षात आलं, ते अगदीच फालतू कार्टं होतं. युजलेस अॅण्ड होपलेस गाय.
कांही प्राईव्हेट मेसेज अगदीच घाणेरडे असत. कुणी अश्लिल फोटोही पाठवत असत. अशा लोकांना ती सरळ ब्लॉक करून टाकत असे.

पण एके दिवशी तिला एक आगळा-वेगळा मेसेज आला. ही कोणीतरी नवीन व्यक्ति होती.
‘गेले अनेक दिवस मी बघतोय, तू तुझे फोटो तुझ्या वॉलवर टाकत असतेस. तुझ्या या फोटोंचा दुरुपयोग होऊ शकतो. एक तर तू अतिशय सुंदर आहेस आणि दुसरं म्हणजे तुझे फोटो स्पष्ट आणि हाय क्वालिटीचे असतात. त्यामुळं ते भल्या-बुऱ्या कारणासाठी वापरले जाण्याची शक्यता आहे’
आधी तिला हा मेसेज पाठवणाऱ्याचा राग आला. ‘हा कोण मला शिकवणारा?’ असं तिच्या मनात आलं. तो कोण हे बघण्यासाठी तिनं त्याच्या नावावर कर्सर नेला आणि क्लिक केलं. ती व्यक्ति तिच्या वडिलांच्या वयाची होती. प्रसिद्ध व्यक्ति असावी.
तिनं त्या मेसेजला उत्तर दिलं, ‘Thanks. इथून पुढं मी माझे फोटो फेसबुकवर टाकणार नाही, काका!’
तिकडून उत्तर आलं, ‘गुड गर्ल! पण तू याआधी टाकलेले फोटो पण डिलीट करून टाक’
ती हो म्हणाली.
नंतर तिनं तिचे सगळेच फोटो डिलीट करून टाकले. अगदी तिचा प्रोफाईल फोटो सुद्धा. प्रोफाईल फोटोच्या जागी तिनं एक फ्लॉवरपॉटचा फोटो ठेऊन दिला.

आणखी कांही दिवस गेले. तिला त्या व्यक्तिचा, काकांचा परत एक मेसेज आला,
‘आज तू फेसबुकवर हिटलरचं पेज लाईक केलं आहेस. ते बघितल्यावर मी तू लाईक केलेले इतर पेजेस तपासले. हिटलर, नथुराम, सद्दाम हुसेन, ओसामा.... मुली, ही कांही चांगली गोष्ट नाही. तुम्ही काय लाईक करता यावरनं तुमचे विचार काय आहेत हे कळतं. तू जिथं जॉब करतेस, तिथल्या वरिष्ठांनी हे बघितलं तर तुझ्याबद्दल त्यांचं मत वाईट होईल. तुला प्रमोशन मिळण्यात अडचणी येतील आणि तू पुढं दूसरीकडं जॉबसाठी प्रयत्न केलास तरीदेखील प्रॉब्लेम होऊ शकतो. म्हणजे काय आहे, आता जॉब देण्याच्या अगोदर त्या व्यक्तिचं फेसबुक प्रोफाईल तपासलं जातं. ती व्यक्ति काय लिहिते, काय कॉमेंट करते, काय लाईक करते, तिचे मित्र कोण कोण आहेत वगैरे. अगदी तुला बघायला येणारा मुलगा देखील आधी तुझं फेसबुक प्रोफाईल तपासेल आणि मग योग्य वाटलं तरच तुला बघायला येईल. प्राईव्हेट डिटेक्टिक्व्हला पैसे देऊन एखाद्या व्यक्तिची माहिती काढण्यापेक्षा तिचं फेसबुक प्रोफाईल बघून बरीच माहिती मिळवता येते’
ती म्हणाली, ‘Thanks Kaka! आजच मी माझ्या अकाऊन्टची साफसफाई करते’.

मग तिनं रात्रभर जागून आपल्या अनेक फेसबुक फ्रेंड्सना डच्चू दिला. अनेक पेजेस अनलाईक केले.
तिचं फेसबुकवर येणंही कमी झालं.

एके दिवशी whats app वर तिला एक मेसेज आला,
‘हाय! हाऊ आर यू? बरेच दिवस तू फेसबुकवर आली नाहीस. चांगलंच आहे म्हणा! फेसबुकपेक्षा तुझं काम महत्वाचं आहे –काका ’
तिला आश्चर्य वाटलं! या काकांना आपला फोन नंबर कसा मिळाला? मग तिच्या लक्षात आलं, आपल्या फेसबुक अकाउंटला आपण आपला फोन नंबर ठेवला आहे. ती लगेच फेसबुकवर गेली आणि तिनं आधी आपला फोन नंबर तिथनं डिलीट केला.
दुसऱ्या दिवशी त्या काकांच्याकडनं whats app वर आणखी एक मेसेज आला, ‘बरं झालं, तू तुझा फोन नंबर फेसबुकवरनं डिलीट केलास ते!’
ती अस्वस्थ झाली. हे काका सारखं आपलं फेसबुक प्रोफाईल का चेक करतात? पण तिनं या मेसेजला उत्तर दिलं नाही.

पुढे काका तिला सारखे whats app मेसेजेस पाठवू लागले. ती ते वाचायची. बहुतेक सगळे मेसेजेस तिनं कसं वागायला पाहिजे या विषयीच असायचे.

एकदा तिनं काकांचं whats app स्टेटस चेक केलं. तिथं लिहिलं होतं,
‘Beware!!! I am  watching you, always!’
तिला थोडी भिती वाटली.
तिनं काकांना मेसेज पाठवला, ‘PLZ remove your whats app  status. Please.... मला भिती वाटते त्या स्टेटसची’
‘ok ok... लगेच रिमोव्ह करतो. पण तुला भिती वाटायचं कारणच काय? तू तर नारायण धारपांच्या कथा रात्री तीन-तीन वाजेपर्यंत वाचत असतेस. तुझी भिती मरून गेली असेल आत्तापर्यंत’
या काकांना कसं कळलं आपण धारपांच्या कथा वाचतो, त्याही रात्री उशीरापर्यंत?
तिनं उत्तर दिलं, ‘नाही हो काका! त्या कथा वाचून मला आणखीनच भिती वाटायला लागलीय सध्या. तुमच्याकडे आहे का कांही उपाय यावर?’
‘हो, आहे ना!’
‘काय?’
‘धारपांच्या कथा वाचायचं बंद कर. चांगलं कांहीतरी वाचत जा. तुला गूढकथाच वाचायच्या असतील तर सांगलीकरांच्या वाचत जा!’
‘त्या वाचते मी. छानच असतात. डोकं चक्रावून जातं नुसतं त्या कथा वाचून. कांहीतरी चांगलं शिकायला पण मिळतं. पण त्या कथांची मला भितीच वाटत नाही हो’
‘म्हणजे तुला भिती वाटावी असलंच वाचायचं आहे?’
‘हो! तसलं कांही वाचताना भिती वाटते, पण मजा पण येते. मी  मुद्दाम रात्री तसल्या कथा वाचते. मग झोपायच्या आधी बाथरूमला जायचं धाडस पण होतं नाही’
‘एक काम कर. अशा कथा वाचायच्या सोडून दे आणि खरोखरचा एखादा भीतीदायक अनुभव घे’.
‘म्हणजे? मला नाही समजले’
‘म्हणजे दुसऱ्यांनी लिहिलेल्या कथेची वाचक होऊन भिण्यापेक्षा एखादा भीतीदायक जिवंत अनुभव घे’
‘ते कसं काय?’
‘तुझी तयारी असेल तर सांग. तू आयुष्यात कधी अनुभवलं नसेल असं भीतीदायक थ्रील.... आहे तयारी?’
‘हो, आहे’
‘ठीक आहे, मग आता झोपी जा. आपण उद्या बोलू यावर’

थोड्याच वेळात ती झोपी गेली. मग तिला एक स्वप्न पडलं. स्वप्नात दिसलं, तिनं आपली एक सेल्फी काढली आणि ती फेसबुकवर टाकली. त्या फोटोवर लाईक्स आणि कॉमेंट्सचा भडीमार सुरू झाला.
एक कॉमेंट आली, ‘बऱ्याच दिवसानं नवीन फोटो बघतोय तुझा ... जरा जास्तच हॉट दिसतेस या फोटोत’
तिला त्या कॉमेंटचा राग आला. तिनं ती कॉमेंट डिलीट केली. परत दुसरी कॉमेंट आली, ‘माझी कॉमेंट डिलीट का केलीस? थांब, बघ आता मी काय करतो ते’
थोड्या वेळानं त्या पोरानं तिचा एक फोटो तिलाच टॅग केला. त्या फोटोत तिच्या अंगावर कपडेच नव्हते. म्हणजे त्या पोरानं तो फोटो मॉर्फ केला होता. ती जाम भडकली. तिनं त्या पोराला मेसेज पाठवला, ‘आता तू बघ मी काय करते ते’.
तिनं त्या पोराला धडा शिकवायचा ठरवला. ठरवलं, आपण आता त्या पोराच्या विरोधात सायबर सेलमध्ये तक्रार करायची.
ती त्याचं प्रोफाईल चेक करून त्याची माहिती काढतेय एवढ्यात तिच्या दारावर टकटक झाली तर समोर काका उभे. ते आत आले आणि तिच्याकडं रागानं बघू लागले. ‘तुला सांगितलं होतं ना तुझे फोटो फेसबुकवर टाकत जाऊ नकोस म्हणून?’ असं म्हणत काकांनी दातओठ खात तिच्यावर हात उगारला आणि तिच्या डोक्यात जोरात एक टप्पल मारली. ती कळवळली आणि दचकून जागी झाली.

दुसऱ्या दिवशी तिला काकांचा मेसेज आला, ‘सॉरी, मी रात्री तुला जरा जोरातच टप्पल मारली. लागलं नाही ना, पोरी?’
ती हादरली. म्हणाली, ‘म्हणजे? मला कांही कळेनासं झालंय... हे काय आहे सगळं?’
‘तुला एक भीतीदायक अनुभव पाहिजे होता ना? म्हणून मी तुला एक स्वप्न पाडलं. त्या स्वप्नात तू तुझा फोटो फेसबुकवर टाकलास. मग तुझ्या त्या फोटोचा दुरुपयोग झाला. मी तुझ्या स्वप्नात येऊन तुझ्यावर रागावलो आणि तुझ्या डोक्यात जोरात टप्पल मारली’.
‘हे कसं शक्य आहे? तुम्हाला हे कसं काय करता येतं?’
‘हा टेलेपथीक ड्रीम्सचा एक सोपा प्रयोग आहे. तूही करू शकशील’
‘मला शिकवाल?’
‘जरूर... पण आधी अनुभव तर घे वेगवेगळे..... आगे आगे देखो होता है क्या... अर्थात तुझी तयारी असेल तरच’
‘हे इंटरेस्टिंग वाटतं. माझी तयारी आहे. पण हे सगळे अनुभव स्वप्नातच येणार का?’
‘तसं कांही नाही. प्रत्यक्षात पण येतील. पण जास्त घाबरण्याचं कांही कारण नाही. म्हणजे तुला दगाफटका कांही होणार नाही. थ्रिलिंग अनुभव मात्र येईल. त्यातून तू बरंच कांही शिकशील जे तुला आयुष्यभर उपयोगी पडेल’
‘मग पुढचा अनुभव कधी?’
‘अचानक... तुझ्या ध्यानीमनी नसताना होईल कांहीतरी’
++

तिच्या वडिलांनी तिच्या नावावर एका पतसंस्थेत लाखभर रुपये एफ. डी. करून ठेवले होते. एके दिवशी तिला एका मैत्रिणीचा फोन आला, ‘अगं तुला कळलं का?’
‘काय?’
‘तुझी ती पतसंस्था बुडाली. तरी मी तुला सांगत होते की पतसंस्थेत पैसे ठेवत जाऊ नकोस म्हणून’.
ती घाबरली. आपल्या मोपेडवरनं लगेच त्या पतसंस्थेकडे गेली. तिथं प्रचंड गर्दी. ठेवीदार, बघे यांची. पाच सहा पोलीसही होते. कांही वयस्क ठेवीदार हबकून आपल्या डोक्याला हात लावून बसले होते. कांही बाया रडत होत्या. एवढ्यात एक वयस्क ठेवीदार उभा राहिला आणि अचानक खाली कोसळला. त्याला चक्कर आली असावी बहुतेक, असं वाटलं लोकांना. पण तो कांही हालचालच करेना. पतसंस्थेच्या समोरच एक क्लिनिक होतं, तिथल्या डॉक्टरला बोलावण्यात आलं. डॉक्टरनं तपासून सांगितलं, ‘हार्ट अटॅक. ही इज नो मोअर’. खळबळ उडाली. लोक पतसंस्थेला आणि तिच्या संचालकांना उघड शिव्या घालू लागले. गर्दी वाढत गेली. कुणीतरी पतसंस्थेच्या दिशेने दगड टाकला. पोलिसांची आणखी कुमक आली. लाठीमार सुरू झाला. पळापळ सुरू झाली. तरीपण कांही लोक दगडफेक करतच होते. एक दगड हिला छाटून गेला आणि ही हडबडून जागी झाली.
कसलं भयानक स्वप्न होतं हे! हॉरिबल.

सकाळी-सकाळी तिनं Whats app  ओपन केलं. तिथं काकांचा मेसेज होता,
‘गुड मॉर्निंग! आजची टीप: जास्त व्याजापेक्षा सुरक्षितता महत्वाची असते, म्हणून पैसे रिस्क फ्री बॅंकेत ठेवावेत. आणि महत्वाचं म्हणजे आपले सगळे पैसे एकाच ठिकाणी कधीच ठेऊ नयेत’
कमाल आहे! म्हणजे हे स्वप्न काकांनी पाडलेलं टेलेपथीक स्वप्न होतं!
तिनं लगेच काकांना फोन लावला.
‘तुम्हाला कसं कळलं की माझे एका पतसंस्थेत पैसे आहेत?’
‘मला तुझ्याबद्दल बरंच कांही माहिती आहे. मला हेही माहीत आहे, की तू कोण आणि काय आहेस आणि काय करतेस दिवसभर’
‘म्हणजे?’
‘म्हणजे तू तुझ्या आई-वडिलांपासून दूर, पुण्यात एकटीच रहातेस. तू एक खूप हुशार, मल्टी-टॅलेंटेड मुलगी आहेस. जिनिअस वन. पण तू तुझ्या हुशारीचा फारसा उपयोग करून घेत नाहीस. कारण तू डिप्रेसड आहेस. या डिप्रेशनमुळं तुझं वजन बरंच वाढलंय. तू रात्री बराच वेळ जागतेस आणि दिवसा झोपा काढतेस. आणखी बरंच कांही सांगू शकतो मी तुझ्याबद्दल, पण नंतर कधीतरी’
‘ओह... म्हणजे तुम्ही माझ्यावर चांगलाच वॉच ठेवला आहे... माझी माहिती काढली आहे. ’
‘हो... यू आर राईट’
‘पण काका, माझ्यावर वॉच ठेवण्याचं कारण?’
‘तुझ्यावर कांही संकट येऊ नये म्हणून’
‘आय सी... पण मीच का?’
‘ते तुला नंतर सांगेन’
‘आताच सांगा ना!’
‘नाही.... नंतर म्हणजे नंतर’
‘ओके... काका, रात्री पाडलेल्या स्वप्नाबद्दल धन्यवाद. मी आज-उद्याच त्या पतसंस्थेतले पैसे काढून घेते आणि दोन तीन चांगल्या बॅंकांमध्ये विखरून ठेवते’

नंतर तिनं त्या पतसंस्थेतल्या एफ.डी. मोडून एका नॅशनलाइझड आणि एका शेड्यूल्ड बॅंकेत एफ.डी ठेवल्या.
एकदा ती नेहमीप्रमाणे दिवसा झोप काढत होती तेंव्हा तिला एक विचित्र स्वप्न पडलं. त्या स्वप्नात ती म्हातारी झाली होती पण स्वप्नातला तिचा तो दिवस नेहमीप्रमाणेच गेला. म्हणजे त्या स्वप्नात तिचं अजून लग्न झालं नव्हतं, ती एकटीच रहात होती, तिच्यापुढे कांही गोल्स नव्हते, ती दुपारी झोपली आणि संध्याकाळी उठली, इकडं तिकडं फिरून आली, टी.व्ही. बघितला, मग whats app वर चॅट करत बसली. चॅटिंगचा कंटाळा आल्यावर एक भितीदायक पुस्तक वाचत बसली. रात्री तीन वाजता तिनं पुन्हा एकदा whats app चेक केलं. मग झोपली. त्या झोपेतल्या झोपेत तिला एक स्वप्न पडलं... काका स्वप्नात आले आणि म्हणाले, आता तरी सुधर की बये.... सांगून सांगून थकलो मी. तिला स्वप्नातल्या स्वप्नातनं जाग आली, मग स्वप्नातनं जाग आली. मग ती खाडकन उठली आणि बघते तर काय ती अजून तरुणच होती. तरी पण खात्री करून घेण्यासाठी तिनं आरशात बघितलं. ती तरुणच होती, पण डोळे सुजलेले, आळसावलेला चेहरा. काय तरीच दिसत होती.

तिनं पुन्हा एकदा ठरवलं, आता आपण दुपारी झोपायचं नाही आणि रात्री जागायचं नाही.
मग रात्री नऊ वाजता ती जेवायला म्हणून बाहेर पडली. ती तिच्या मोपेडवरनं एकटीच चालली होती. मध्येच अंधार असलेला एक सुनसान भाग आला. तिला मोपेडच्या आरशात दिसलं, पाठीमागं कुणीतरी बसलं आहे. ती दचकली. थांबावं तर तो भाग सुनसान. आजूबाजूला फारशी वर्दळ नाही. तिनं गाडीचा वेग वाढवला. थोडं पुढं जाऊन मेन रोडवर आली. मग तिनं मागं वळून बघितलं तर तिथं कुणीच नव्हतं.
हा काय प्रकार होता? भास? की आणखी कांही?
जेऊन घरी परत आल्यावर तिनं whats app चालू केलं. काकांचा मेसेज होता, ‘रात्री असं कुठं भटकत जाऊ नकोस पोरी... उगीच तुला कांहीतरी भास व्हायचे आणि तू घाबरायचीस. आणि रात्री एवढ्या उशीरा का जेवतेस? चांगलं नसतं ते आरोग्याला’

आता मात्र तिला काकांची भिती वाटू लागली. त्यांच्यापासनं आपली कोणतीच गोष्ट लपून राहू शकत नाही. त्यांचा नेमका काय हेतू आहे आपल्यावर पाळत ठेवण्याचा हेही कळत नाही. हाय देवा! आता काय  करायचं?

रात्रीचे बारा वाजले. काकांचा whats app वर मेसेज आला, ‘तू  ठरवलं होतास ना रात्री जागायचं नाही म्हणून? झोप आता’
तिला त्यांचा  राग आला. तिच्या मनात आलं, आता यांना ब्लॉकच करावं. म्हणजे आपल्याला त्यांचे मेसेजेसच येणार नाहीत.
एवढ्यात काकांचा आणखी एक मेसेज आला, ‘मला ब्लॉक वगैरे करू नकोस. त्यात तुझाच तोटा आहे’

माय गॉड! मी काकांना ब्लॉक करायचा विचार केला आणि त्यांना ते लगेच कळलं. आपल्या मनात काय चाललंय हे पण त्यांना कळतं. हे अतीच चाललंय. बास झालं आता.
मग तिनं काकांना पटकन ब्लॉक करून टाकलं. आता त्यांचे मेसेजेस येणार नाहीत आणि फोनही येणार नाहीत. तिनं प्रिकॉशन म्हणून काकांना फेसबुकवरसुद्धा ब्लॉक केलं.

ती झोपली. गाढ झोपेत काका परत स्वप्नात आले. म्हणाले, ‘तू मला ब्लॉक केलंस म्हणून काय झालं? त्यानं मला कांही फरक पडत नाही. तू जिथं कुठं असशील तिथं तुझ्या जवळपासच मी असतो हे ध्यानात ठेव.... तुझ्या सावलीसारखा. तुझ्या प्रत्येक हालचालीवर माझी पाळत आहे. तुझ्या मनात काय चाललेलं असतं हे पण मला लगेच कळतं..... तुझा गाडा रुळावर येईपर्यंत तुझी माझ्यापासून आणि माझी तुझ्यापासून सुटका नाही, समजलं?

ती दचकून जागी झाली. मग हुंदके देऊ लागली. जोरजोरानं रडू लागली.
या माणसापासून सुटका कशी करून घ्यायची? कांही तरी केलंच पाहिजे आता.....

तिच्या सुपीक डोक्यात वेगवेगळे प्लॅन शिजू लागले.

(पुढे चालू....)


हेही वाचा:
सलोनी राठोड
पाठलाग 
व्हर्च्युअल डॉटर

मी कथा कशी लिहितो?

(लेखक मधुकर जाधव यांनी घेतलेली मुलाखत)

मधुकर जाधव: तुमच्या मराठी कथांचा महाकथा हा ब्लॉग फारच लोकप्रिय झाला आहे. तुमच्या ब्लॉगचे पेज व्ह्यूज लवकरच दोन लाखांचा टप्पा ओलांडणार आहे, त्याबद्दल आत्ताच तुमचे अभिनंदन.  पूर्वी तुम्ही वैचारिक विषयांवर लेख लिहित होता. इतिहास आणि समाज या विषयांवरही तुम्ही लिखाण केले आहे. तुमचे अनेक विचार आणि लेख विवादास्पद ठरले. पण या प्रकारचे लिखाण तुम्ही बंद केलेले आहे. अचानक कथालेखनाकडे कसे काय वळलात?

महावीर सांगलीकर: खरं म्हणजे कथा लेखनाचे अंग माझ्यात पूर्वीपासूनच होतं. कोणे एके काळी मी इंग्रजी आणि हिंदी कथाही लिहिल्या होत्या. पण जीवनात घडलेल्या कांही गोष्टींमुळे मी बंडखोर, विद्रोही विचारांकडे वळलो. त्यामुळे कथालेखनात मला इंटरेस्ट राहिला नाही. पण सुमारे दीड वर्षांपूर्वी मी जाणीवपूर्वक त्या फेजमधनं बाहेर पडायचं ठरवलं. कथांचा एक ब्लॉग सुरू केला. कांही कथा लिहिल्या आणि त्यांना वाचकांकडून भरघोस प्रतिसाद मिळायला लागला. त्यामुळे इतर विषय पूर्ण सोडून देऊन मी कथा लेखनावर जोर दिला.

म.जा.: तुमच्या लिखाणात असा बदल केल्याने तुम्हाला त्याचा कांही फायदा अथवा तोटा झाला का?
म.सा.: तोटा कांहीच झाला नाही. उलट फायदाच फायदा झाला. एकतर मी विद्रोही म्हणून ओळखला जायचो, पण आता एक कथालेखक म्हणून ओळखला जातो. मी विद्रोही विचारांचा असताना फारसा लोकप्रिय नव्हतो, पण आता एक कथालेखक म्हणून लोकप्रिय झालो आहे. मी विद्रोही असताना माझी बहुतांश मित्रमंडळी ही विद्रोही विचारांची, जातीयवादी, सारासार विचार करण्याची कुवत नसणारी, समाजात तेढ निर्माण करणारी होती. विद्रोही लिखाण बंद करण्यामुळे माझा एक मोठा फायदा असा झाला की मी या निगेटिव्ह प्रवृत्तीच्या मित्रांपासून आपोआप दूर झालो.

म.जा.: आता आपण मुख्य विषयाकडे वळू. माझा पहिला प्रश्न आहे, तुम्हाला कथा कशी सुचते?
म.सा.: एखादी कथा लिहिण्यासाठी आपल्याला त्या कथेची थिम सुचावी लागते. मला सुचणाऱ्या थिम्स मुख्य करून माझ्या स्वत:च्या आयुष्यात घडणाऱ्या तसेच  अवतीभोवती घडणाऱ्या घटनांतून सुचत असतात.  तसेच कांही थिम्स या काल्पनिक असतात. काल्पनिक थिम्सच्या बाबतीत सांगायचं म्हणजे त्यातल्या अनेक थिम्स या मला स्वप्नात सुचत असतात! 
  थिम सुचल्यावर त्यावर कथा लिहिणे हे माझ्यासाठी सोपे असते. सुरवातीला ती थिम माझ्या डोक्यात घोळत रहाते. मग प्रत्यक्ष लिहायला बसल्यावर कथेतील बारीक सारीक तपशील, संवाद सुचत जातात. कल्पनाविस्तार होत जातो. कथा लिहिताना मी तिच्यात इतका गुंगून गेलेला असतो की मला तिचे व्हिज्युअलायझेशन होते. सुमारे दोन-अडीच हजार शब्दांपर्यंतची कथा एका बैठकीत लिहून होते. नंतर एक-दोन दिवसाची गॅप देवून मी ती कथा पुन्हा वाचतो. तोपर्यंत आणखी कांही मुद्दे सुचलेले असतात. कथेचे पुनर्लेखन होते. अशा रीतीने ती कथा पूर्ण होते. मग मी ती माझ्या महाकथा या ब्लॉगवर प्रकाशित करतो.

म.जा.: तुमच्या कथा ‘पात्रप्रधान’ असतात. तुमच्या कथांमधल्या पात्रांची आणि त्यांच्या नावांची निवड तुम्ही कशी करता?
म.सा.: पात्रांची नावे ठेवताना मी खूप काळजी घेतो. म्हणजे मला ती सहजच सुचतात, पण ते ते नाव त्या त्या पात्राच्या व्यक्तिमत्वाला आणि सामाजिक, सांस्कृतिक, धार्मिक पार्श्वभूमीला साजेसे असावे लागते. उदाहरणार्थ, माझ्या कॅप्टन विजय आणि सुपरनॅचरल गर्ल्स या कथेच्या पहिल्या भागात 7 पात्रे आहेत. ही सात पात्रे वेगवेगळ्या प्रदेशातली आणि वेगवेगळ्या समाजाची आहेत. त्यांचे धर्मही वेगवेगळे आहेत. हे एक मिलिटरी स्पाय मिशन आहे. त्याचे प्रमुख हरयाणामधले आहेत. मी त्यांचे नाव कर्नल चौधरी ठेवले. कथेतला कॅप्टन उत्तर राजस्थानमधला आहे. त्याच्यासाठी मला कॅप्टन विजय प्रताप सिंग हे नाव सुचले. कथेत पाच सुपरनॅचरल गर्ल्स आहेत. त्यांच्या प्रदेशानुसार आणि समाजानुसार मला सुचलेली नावे: महाराष्ट्रातली शिवानी सावंत, उत्तर प्रदेशची सलमा सिद्धिकी, कर्नाटकची रीटा डिसोझा, तमिळनाडूची राजुल जिनेन्द्रन आणि नेपाळची तारा गुरुंग. या पाच मुलींना मी वेगवेगळी गूढ शक्ति दिली आहे. कोणत्या मुलीला कोणती शक्ती द्यायची हे ठरवताना मी त्यांच्या धार्मिक पार्श्वभूमीचा विचार केलेला आहे.

म.जा.: कथेचं नाव तुम्हाला आधीच सुचतं की ते तुम्ही कथा पूर्ण झाल्यावर ठेवता?
म.सा.: कथेचं नाव मला बहुतेक वेळा थिम सुचल्यावर लगेच सुचतं, पण कांहीवेळा मी ते कथा लिहून झाली की बदलतो. कथेचं नाव आकर्षक आणि मनाची पकड घेईल असंच ठेवतो, कारण वाचकाची पहिली नजर कथेच्या नावाकडेच जात असते. कथेच्या नावातून कथेचा विषय स्पष्ट होईल याची काळजी घेतो. बऱ्याचदा माझ्या कथेचं नाव इंग्रजीमध्ये असतं.

म.जा.: तुमच्या कथांमध्ये जो तपशील असतो, त्यात वेगवेगळ्या विषयांची रेलचेल असते. शिवाय तो तपशील देण्याची तुमची शैलीही वेगळ्या प्रकारची आहे....
म.सा.: कथेत जो तपशील भरलेला असतो, त्यामागे विज्ञान, इतिहास, धर्म, गूढ गोष्टी, समाज अशा अनेक विषयांचे कित्येक वर्षे खपून मिळवलेले ज्ञान, ते अप टू डेट ठेवण्याची क्षमता, मानवी स्वभावाच्या विविध पैलूंचे ज्ञान, भाषेवरील प्रभुत्व, कथेतील प्रत्येक पात्र होऊन जगण्याचे कसब अशा अनेक गोष्टी असतात. तुम्हाला जर चांगले कथालेखन करायचे असेल तर तुम्ही या गोष्टींकडे लक्ष द्यायला पाहिजे.
माझ्याकडे माझ्या वाचकांच्या ज्या प्रतिक्रिया येतात, त्यावरून माझ्या कथा त्यांना खिळवून ठेवतात असे दिसते. असे होण्याचे मुख्य कारण म्हणजे माझ्या कथा वाचत असताना वाचकाला व्हिज्युअलायझेशन होते. कथा आपल्यापुढे घडत आहे असे त्याला वाटते. पुढे काय होणार याची त्याला उत्सुकता लागते. त्यामुळे तो एका बैठकीतच ती कथा वाचून काढतो. त्याच बरोबर माझी भाषाशैली. मी पाल्हाळ लावत नाही. मी नेमक्या आणि थोडक्या शब्दात लिहितो. कथा रेंगाळणार नाही, ती पुढे सरकत राहील याची काळजी घेतो. ही शैली वाचकाला खिळवून ठेवते.
   भाषेच्या तथाकथित शुद्धतेला मी अजिबात किंमत देत नाही. कृत्रिम संस्कृत प्रचुर वाक्ये टाळतो. लोक जसे बोलतात अगदी तसेच मी लिहितो. कथेतील संवादात मराठीबरोबरच हिंदी आणि इंग्रजीचा मी मुक्तपणे वापर करतो. यामुळे माझ्या कथा जिवंत अनुभव देतात.

म.जा.: तुम्ही लिहिलेली तुमची सर्वात आवडती कथा कोणती?
म.सा.: हा प्रश्न मला अनेक वाचक  विचारतात. या प्रश्नाचे उत्तर देणे तसे अवघडच आहे. तसेच माझ्या आवडीपेक्षा वाचकांची आवड मला महत्वाची वाटते. त्यांची सर्वात आवडती कथा कॅप्टन विजय आणि सुपरनॅचरल गर्ल्स ही आहे. त्या खालोखाल सलोनी राठोड ही कथा वाचक प्रिय आहे.
माझं सर्वात आवडतं पात्र कोणतं असाही एक प्रश्न असतो. याचंही उत्तर देणे अवघड आहे, कारण माझ्या कथेतली सर्वच पात्रे माझी आवडती आहेत. तरीही कांही पात्रे मला विशेष महत्वाची वाटतात. त्यांचा इथे उल्लेख करावासा वाटतो: सलोनी (सलोनी राठोड), अंजेलिना (ब्यांड बाजा), शिवानी (शिवानी द ग्रेट), सीता (आधुनिक रामायण), दिशा (दिशाची गोष्ट), अस्मिता (व्हर्च्युअल गर्ल), हनुमंत राव, रावन्ना, (आधुनिक रामायण), गौरी (गौरी आणि फेस रीडर/ गौरीचं लग्न).

म.जा.: तुमचे वाचक साधारणपणे कोणत्या स्तरातील आहेत?
म.सा.: वाचकांच्या ज्या प्रतिक्रिया माझ्याकडे येतात त्यावरून माझ्या कथा मध्यमवर्गीय आणि उच्च मध्यमवर्गीय वाचकांमध्ये जास्त लोकप्रिय आहेत. त्यातही महिलांची संख्या जास्त दिसते. याचे कारण  माझ्या कथांचे विषय महिलांना जास्त भावतात असे मला वाटते.

म.जा.: तुमच्या कथा फक्त ऑनलाईनचा आहेत, अजून त्या पुस्तक रूपात आलेल्या नाहीत. त्या पुस्तक रूपाने प्रसिद्ध करण्याचा तुमचा विचार आहे का?
म.सा.: माझ्या कथा ब्लॉगवरच का? असा प्रश्न अनेक वाचक विचारतात. याचे उत्तर  असे की त्या ब्लॉगवर असल्याने इंटरनेटच्या माध्यमातून वाचकांना सहजपणे आणि मोफत उपलब्ध होतात. मला जास्तीत जास्त वाचकांपर्यंत पोहोचता येते. याचा अर्थ मला त्या पुस्तक रूपात आणायच्या नाहीत असा नाही. कांही प्रकाशक माझ्या संपर्कात आहेत, आणि लवकरच माझा एक कथासंग्रह प्रकाशित होणार आहे.

म.जा.: नवोदित कथालेखकांना तुमचा काय सल्ला आहे?
म.सा.: नवोदित लेखकांनी स्वत:ची अशी वेगळी लेखन शैली विकसित करायला पाहिजे. सध्याच्या काळात पाल्हाळीक आणि मोठ्या कथा वाचायला लोकांना वेळ नाही, त्यामुळे कथा आटोपदार आणि वेगवान पाहिजेत. भाषा हे साध्य नसून साधन आहे, हे लक्षात ठेऊन कथेत येणाऱ्या भाषेच्या बाबतीत लवचिक राहिले पाहिजे. समाजात हिंदी आणि इंग्रजीचा वापर मोठ्या प्रमाणात होत आहे, त्यामुळे तुम्ही कथेतील संवादात या दोन भाषांना योग्य तिथे आणि योग्य तेवढे स्थान दिले पाहिजे.
मुख्य म्हणजे तुमच्या कथा केवळ मनोरंजनासाठी नव्हे तर वाचकांना एखादा संदेश देण्यासाठी, त्यांना वेगळ्या विश्वात नेण्यासाठी आणि त्यांना हिताच्या गोष्टी सांगण्यासाठी असल्या पाहिजेत. कथांमधल्या  पात्रांची मानसिकता, मानवी संबधातील गुंतागुंत अशा गोष्टी व्यवस्थित रंगवल्या पाहिजेत, त्यात भडकपणा नाही पाहिजे. अनेक लेखक पात्रांना ब्लॅक अॅण्ड व्हाईटमध्ये रंगवतात. हे टाळले पाहिजे.

म.जा.: तुम्ही दिलेली माहिती नवोदित लेखकांना आणि वाचकांनाही उपयोगी पडेल. धन्यवाद.
म.सा.: धन्यवाद!


हेही वाचा:
मस्तराम: एका कथालेखकाची ट्रॅजेडी
वाचक 
कॅप्टन विजय आणि सुपरनॅचरल गर्ल्स 

लेझी गर्ल

-महावीर सांगलीकर 

ही माझ्या एका मित्राच्या आयुष्यात घडलेली गोष्ट आहे. अगदी अलीकडची. त्याच्या संपर्कात अचानक एक तरुणी आली. सोनल तिचं नाव. ती सावळी आणि सुंदर तरुणी होती. इंग्लिश मेडीयममध्ये शिकलेली. वय वर्षे 30. अजूनही अविवाहित. एका मोठ्या शहरात एका कुटुंबात पेईंग गेस्ट म्हणून रहायची. ती मुलगी वकील होती. एका लिगल फर्ममध्ये नोकरी करायची. तिचे आई-वडील दूर  तिकडे गावी रहात. तिचं रहाणीमान उंची होतं. मिळणाऱ्या पगारात तिचा खर्च कांही भागायचा नाही, म्हणून तिला तिचे वडील महिन्याला ठराविक रक्कम पाठवत असत. 

  

 सोनल ज्या लॉ फर्ममध्ये काम करायची, तिथं तिला त्रास देणारे अनेक लोक होते. त्यामुळं वैतागून तिनं नोकरी सोडून दिली. तिला वाटलं, लगेच दुसरीकडं जॉब मिळेल. पण तिला पाहिजे तसा जॉब कांही मिळेना. शिवाय तिच्यावर अनेक संकटं कोसळायला लागली. आपलं भविष्य कांही बरोबर नाही असं तिला वाटायला लागलं. ती निराश झाली. निराशेच्या भरात तिनं देवीकडं आर्त स्वरात याचना केली, ‘आई……!!!!!!!!!!! मला यातनं सोडव.....!’

  पुढच्या पंधरा दिवसातच तिच्या आयुष्यात माझ्या मित्राची एन्ट्री झाली. त्याचं नाव महेश. महेशनं तिचं कौन्सिलिंग करून तिला तिच्या सोनेरी भविष्याची स्वप्नं दाखवली. मग तिला म्हणाला, ‘तुला नोकरी करायची गरज नाही. तू तुझी स्वत:ची लिगल फर्म चालू कर. तुला क्लाएंट्स मिळवून द्यायचं काम माझं’ 

  कांही दिवसातच तिची लिगल फर्म चालू झाली. महेशनं तिची ओळख अनेक मोठमोठ्या लोकांशी करून दिली. कांही क्लाएंट्सही मिळवून दिले.  

  एके दिवशी तो तिला म्हणाला, ‘वकील म्हणून तुझं नाव जेवढं फेमस होईल, तेवढा तुझा क्लाएंट बेस वाढेल. वकिलांना जाहिरात करायला बंदी आहे. आपण कांही आयडीयाज लढवू. तुझं एखादं लेक्चर आयोजित करू. कायद्याच्या संदर्भात. त्याला भरपूर श्रोते येतील याची व्यवस्था मी करेन. मग तुझ्या लेक्चरची बातमी सगळ्या पेपरंना देऊ……. फोटोसकट. तुझं नाव सगळीकडं होईल. मग तुला भरपूर क्लाएंट्स मिळायला लागतील’

  ती हो म्हणाली. पण नंतर तिनं उत्साह दाखवला नाही. त्यानं परत परत आठवण करून दिली. पण ती बघू, करू असे म्हणत राहिली. स्वत:हून तर तिनं तो विषय कधीच काढला नाही. 

  मग एके दिवशी तो म्हणाला, ‘बरं ठीक आहे, लेक्चर पुढं कधीतरी घेऊ. सध्या तू कायदेविषयक लेख लिहित जा. आपण ते पेपरना देऊ. ते छापून आले की तुझं नाव वकील म्हणून सगळीकडे पसरेल’. 

  ती हो म्हणाली. तो म्हणाला, ‘चल, आज मी तुझी एक संपादकाशी ओळख करून देतो. ते सांगतील तुला कोणत्या टॉपीकवर लिहायचं ते’. ती म्हणाली, ‘आज नको, पुढच्या आठवड्यात जाऊ’. 

  पुढच्या आठवड्यात त्यानं तिला आठवण करून दिली, तर ती म्हणाली, ‘आत्ता नको, पुढच्या आठवड्यात जाऊ’. पण पुढचा आठवडा कांही उजाडेना.

  तिच्या अंगात उत्साहच नसे. ती रोज दुपारी दोन-तीन तास झोपत असे. तो म्हणाला, ‘हा तुझा ऐन उमेदीचा काळ आहे. दिवसा झोपा काढू नकोस. मी आज तुझ्यासोबत आहे, नंतर असेनच असे नाही. माझा जास्तीत जास्त फायदा करून घे’

  ती हो म्हणाली. पण तिनं दिवसा झोपायचं कांही बंद केले नाही. 

  एकदा त्यानं तिला विचारलं, ‘तू सांगलीकरांची ‘शिवानी द ग्रेट’ ही कथा वाचली आहेस का?’

  ‘नाही’

  ‘शिवानीची कथा तुझ्या सारख्याच एका मुलीची कथा आहे. तिनं बघ कसं आपल्या कामाबाबत सिरिअस होऊन यश मिळवलं... स्वत:चं ऑफीस घेतलं... तू पण तिच्या सारखंच यश मिळवू शकतेस. पण आधी तुला आळस झटकावा लागेल’

  तो तिच्या प्रमोशनसाठी वेगवेगळ्या आयडीयाज शोधत असे. तिला सांगत असे. ती हो, करुया म्हणत असे. पण पुढं ती कांहीच उत्साह दाखवत नसे. तिच्या कामाच्या बाबतीत ती अजिबात सिरिअस नव्हती. क्लाएंट्सच्या केसेस ती नीट वाचतही नसे. तिच्या आवडी-निवडी वेगळ्याच होत्या. एस्टॅब्लिश होण्यासाठी तिनं महेशचा कांहीच फायदा करून घेतला नाही. 

  महेशच्या लक्षात आलं की ही इथं या शहरात एकटीच आहे. हिला मित्र नाहीत. हिचं फारसं कुणाशी पटत नाही. नेहमी तणावाखाली असते. आई-वडिलांशी पण तिचे संबंध दुरावलेले. हिच्या कांही मानसिक गरजा आहेत. आपण हिचे पालक बनुया. एक बाप आपल्या मुलीचे जे लाड करतो ते करुया. तिच्या जीवनात आनंद भरुया. एकदा ती आनंदी  रहायला लागली की आपोआपच आपल्या कामाच्या बाबतीत सिरिअस होईल. 

  तो तिला बोलतं करू लागला. तिची दुखं ऐकून घेऊ लागला. कुणापुढं आपलं मन मोकळं करायला तिला आत्तापर्यंत संधीच मिळाली नव्हती. ती त्याच्यापुढं आपलं मन मोकळं करू लागली. तिच्या आयुष्यात घडलेल्या अनेक भयानक घटना तिनं त्याला सांगितल्या. त्या ऐकून त्याला फार वाईट वाटलं.

  एकदा तो म्हणाला, ‘चल, आज आपण एखाद्या चांगल्या हॉटेलात जेवायला जाऊ’. ती हो म्हणाली. त्या दिवशी ते जेवायला गेले.

  मग त्यांचं हॉटेलमध्ये जेवायला जाणं हे नेहमीचेच झाले.

  एके दिवशी ती म्हणाली, ‘आमीर खानचा पी.के. सिनेमा चांगला आहे म्हणे’

  ‘तुला बघायचा आहे का?’ त्यानं विचारलं.

  ती हो म्हणाली. त्या दोघांनी तो सिनेमा बघितला.

  मग त्यांचं सिनेमाला जाणं हे नेहमीचच झालं. सिनेमा बघत असताना तिला होणारा आनंद, तिचं सिनेमा बघण्यात कमालीचे दंग होणे, तिच्या कॉमेंट्स यामुळे त्याला खूप बरं वाटत असे. चला, तेवढा वेळ तरी ही मुलगी डिप्रेशनमधनं बाहेर येत असते.

  एके दिवशी त्यानं तिला जाएंट व्हीलमध्ये बसवलं. आयुष्यात पहिल्यांदाच ती जाएंट व्हीलमध्ये बसली होती. तिनं ते थ्रील मस्तपैकी एन्जॉय केलं. एखाद्या अल्लड बालिकेसारखं.

  एकदा तिला कुणीतरी तिच्या मोबाईलवर अश्लील फोटो पाठवले. तिनं ते महेशला सांगितलं. महेशला इतका राग आला की त्यानं आपली सगळी कामं बाजूला ठेऊन त्या तरुणाचा छडा लावून  त्याला अद्दल घडवली. नंतर हाच प्रकार आणखी तिन वेळा झाला. त्याहीवेळी महेशनं त्या-त्या लोकांना धडा शिकवला. पुढं एकदा तिला फेसबुकवर कांही तरुणांनी त्रास दिला. तिनं त्यांच्याविरोधात पोलीसात तक्रार केली. तिला कमिशनर ऑफिसला, लोकल पोलीस स्टेशनाला हेलपाटे घालायला लागले. हे सगळं तिला एकटीला करणं अवघड होतं. महेश होता म्हणून तिला ते शक्य झालं.

  त्यानं तिला नेहमीच साथ दिली. तिला अनेक संकटातनं सोडवलं.

  आता ती आनंदी रहायला लागली. पण कामाच्या बाबतीत ती अजूनही सिरिअस होईना. त्याच्या रेफरन्सने बरेच लोक तिला त्यांच्या लीगल कामासाठी फोन करत, पण अनेकदा ती फोनच घेत नसे आणि नंतरही त्यांना स्वत:हून फोन करत नसे.  

  ती आता महेशला गृहीत धरून वागू लागली. त्याचा उपयोग आपला सोबती, आपला रक्षक म्हणून करून घेऊ लागली. ती त्याला तिच्या पर्सनल कामासाठी बोलवायची. पण वेळ कधीच पाळायची नाही. त्याला ठरलेल्या ठिकाणी तासभर तरी वाट बघायला लावायची. तो फार वैतागायचा. तिला वाटायचं, हा कुठं आपल्याला सोडून जाणार आहे? आपण बोलवू त्यावेळी तो हजर रहातो.

  मे महिना आला. कोर्टाला महिनाभर सुट्टी असणार होती. महेश तिला म्हणाला, या सुट्टीचा चांगला उपयोग करून घे. लेख लिही. ते आपल्याला प्रसिद्ध करता येतील. लेक्चरही ठेऊ. त्याची तयारी कर. ती उत्साह न दाखवता हो म्हणाली. पण पुढं कांहीच नाही.

  महेश आता वैतागू लागला. या मुलीचं कसं व्हायचं? हिला खरच कांही करायचं आहे का स्वत:च्या भल्यासाठी? आपण हिच्यासाठी अजून किती दिवस द्यायचे?

  मग तो दिवस आला. तिला कांही खरेदी करायची होती. त्यासाठी तिनं त्याला बोलावलं होतं. पण तिनं तिचं आवरून त्याला ठरल्याठिकाणी भेटायला यायला नेहमीपेक्षाही जास्त वेळ लावला. तो भयंकर चिडला होता, पण त्यानं स्वत:ला कंट्रोल केलं. मग ते दोघं मार्केटमध्ये खरेदीसाठी गेले. खरेदी झाल्यावर ती त्याच्याशी ‘गरज सरो वैद्य मरो’ अशा तऱ्हेनं वागली. आपल्या वागण्यातनं तिनं त्याचा इन्सल्ट केला. हे त्याच्या सहन होण्यापलीकडचं होतं. त्यांचं डोकं सणकलं. दोघांचं कडाक्याचं भांडण झालं. रागाच्या भरात दोघेही आपापल्या वाटेला निघून गेले.

  तिचे शब्द त्याच्या डोक्यात घन घालू लागले... ‘मला वकिली करायची नाही... मला कांहीच करायचं नाही... मला या शहरात रहायचं नाही...’

  त्यानं तिच्या आईला फोन करून भांडणं झाल्याचं सांगितलं. ‘तुमच्या पोरीला सुधरवणं आता मला शक्य नाही. देवालाही शक्य नाही’

  आईनं तिला फोन केला.

  ‘आई...!’ तिनं हंबरडा फोडला, ‘तो मला सारखं माझ्याबरोबर सिनेमाला चल असं फोर्स करतो. आणि म्हणतो, मला तुझ्याशी लग्न करायचंय.. आज पण तो तसच म्हणत होता’

  आईनं महेशला फोन केला. त्याला जाब विचारला.

  तो म्हणाला, ‘तुमची पोरगी कशी आहे हे माहीत आहे ना तुम्हाला? ती खोटं बोलतीय. खात्री करून घ्यायची असेल तर आपण भेटूया तिघं. समोरासमोर चर्चा करूया’

  आईनं फोन ठेवून दिला.

  ‘तो मला सारखं माझ्याबरोबर सिनेमाला चल असं फोर्स करतो..... आणि म्हणतो, मला तुझ्याशी लग्न करायचंय’ हे तिचे त्याच्यावरले आरोप भयानकच होते. सिनेमा तिलाच पहायचा असे आणि तीच ठरवत असे कोणता सिनेमा बघायचा आणि कधी बघायचा ते. त्यांची ओळख झाल्यावर तो म्हणाला होता, ‘आपल्या वयात खूप अंतर आहे. ते नसतं तर मी तुझ्याशी लग्न केलं असतं. पुढच्या जन्मी जरा लवकर जन्म घे, माझ्यानंतर. तेंव्हा बघू.. पण आता माझ्या मनात तुझ्याबद्दल तशी कांही भावना नाही आहे. You are just a friend of mine... rather my daughter.... तुझ्याबद्दल माझ्या मनात गैरभाव येऊ नयेत म्हणून आजपासून मी तुला माझी मुलगी मानत आहे’

  तिला दोष देण्यातही कांही अर्थ नाही. लहानपणापासून तिचा माइंड सेट निगेटिव्ह बनला होता. ती स्वत:ला शापित समजत असे. आपल्याला चांगलं भविष्य नाही हे तिनं मनोमन पक्कं करून घेतलं होतं. तिच्या झालेल्या अशा चुकीच्या माइंडसेटमुळं  तिनं महेशचा फायदा आपल्या चांगल्या भविष्यासाठी करून घेण्यापेक्षा टाईमपाससाठी करून घेतला. तिनं तिच्या आईला त्याच्याबद्दल जे खोटंनाटं सांगितलं त्याबद्दलही तिला दोष देण्यात अर्थ नाही. बहुतेक मुली आपला बचाव करण्यासाठी, आपल्या चुका लपवण्यासाठी हेच टेक्निक वापरतात. त्यात ही मुलगी तर वकील.

  पण पुढं ती फोनवर त्याला म्हणाली, ‘दोष तुझाही नाही आणि माझाही नाही. हा काळच आपल्या दोघांसाठी खराब आहे. तरीपण माझं चुकलंच... मी तुला गृहीत धरायला नको होतं. आता आपण पुन्हा नवी सुरवात करू. मी आता सिरिअसपणे वागेन. आपण दोघंही एकमेकांचा फायदा करून घेऊ. वकील म्हणून एस्टॅब्लिश होणं हेच माझं आता एकमेव ध्येय असेल’

  तो आनंदाने तयार झाला. म्हणाला, ‘मीही तुला कोणत्याच बाबतीत फोर्स करणार नाही. तुला फोर्स करणं हे तुझ्या भल्यासाठी असलं तरी ते चुकीचंच आहे. तू तुझ्या गतीनं काम कर. खरं म्हणजे मीच चुकलो. मी विसरलो होतो, तू तू आहेस आणि मी मी आहे. आपण दोन स्वतंत्र व्यक्ति आहोत. मी तुला टाईम आणि स्पेस द्यायला पाहिजे होती. तू मला माफ कर.’

  ‘तू पण मला माफ कर’ ती म्हणाली.

  पण पुढं काय झालं तिलाच ठाऊक, तिनं त्याला मेसेज पाठवला, ‘तुझा माझा संबंध संपला. मला आता तुझ्याशी कांही देणंघेणं नाही’. तिनं त्याच्याशी संपर्क तोडून टाकला. त्याचा फोन ब्लॉक केला.

  तिला समजावण्यासाठी त्यानं तिला एक इमेल पाठवली. तुझ्यासाठी काय काय केलं ते आठव म्हणाला. तिचं उत्तर आलं, ‘माझ्यासाठी तू कांहीच केलं नाहीस. मला तुझ्याकडून एकही क्लाएंट मिळाला नाही, सगळे क्लाएंट्स मी माझ्या बळावर मिळवले. मला कुणा मोटीव्हेटरची गरज नव्हती आणि नाही. मी माझ्या बळावर सगळं कांही करू शकते. .....तू माझे आयुष्य कंट्रोल करण्याचा प्रयत्न केलास.... माझा मालक असल्यासारखा वागलास... माझे सगळे आर्थिक सोर्सेस तू बंद करून टाकलेस.... आणि तुझी नजर कांही माझ्यापासून लपून राहिली नाही... तुझे छुपे हेतू मी कधीच ओळखले होते.. तू माझा बाप म्हणवून घेण्याच्या लायकीचा नाहीस .... Now get lost from my life’

  तिचे हे भयानक आणि तद्दन खोटे आरोप ऐकून तो हादरला. एखादी मुलगी एवढं खोटं कसं काय बोलू शकते? एवढी कृतघ्नता? 

  त्यानं लिहिलं, ‘It is enough..... तू जे आरोप करत आहेस ते तुझ्या कृतघ्नतेचा कळस आहे..... माझे जर छुपे हेतू असते तर मी तुझ्या आईला आपले भांडण झाल्याचे मुळीच कळवलं नसतं.... आणि एकवेळ असं मानले की माझी नजर वाईट होती आणि माझे छुपे हेतू होते, ते तुला आधीपासून माहित होतं, तर तू इतके दिवस ते सहन कसं केलस? की ते तू एन्जॉय करत होतीस? भांडण झाल्यावर तुला उपरती झाली? आता मला कळलं... तुलाच माझ्याशी लग्न करण्याची इच्छा असावी. नाहीतरी तुझं लग्न  होतच नव्हतं. पण आपलं लग्न शक्य नव्हतं म्हणून तू मला मनोमन तुझा पती मानलं असावंस... निदान प्रियकर तरी मानलं असावेस.. ‘मी अजून व्हर्जिन आहे’ असं तू मला दोन-तिन वेळा म्हणालीस... काय हेतू होता तुझा ते सांगण्यामागे? मी तुला त्यासाठी झापलंही होतं.... तरीच मी तुला ‘बेटी’ असं म्हंटलं की तुला ते आवडायचं नाही. सारंच भयानक आहे हे. छुपे हेतू तुझेच होते, माझे नाही. मी तुला बापाचे प्रेम दिलं, पण तू माझी मुलगी होण्याच्या लायकीची निघाली नाहीस. मला लाज वाटते तुझी. जाऊंद्या, तू तुझ्या बायालॉजिकल आईबापाचे जिथं उपकार मानत नाहीस, तिथं माझे उपकार काय मानणार?’ 

  ‘मी मूर्ख होते, म्हणून मला आजपर्यंत माझ्या आईवडीलांची किंमत कळली नव्हती, पण मला आता कळून चुकलं आहे, आपले आई-वडील हेच आपले खरे हितचिंतक असतात’  तिचं उत्तर. 

  ‘छान... मी तुला हेच सांगत होतो त्यावेळी तुला पटत नव्हते. आठवतं ना तुला तू काय म्हणायचीस? आपली आई ही फक्त आपण तिच्या गर्भात असतानाच आपली असते....नंतर ती देखील आपली नसते. आपलं कुणीच नसतं... एनी वेज, पण मला आनंद वाटला तुला आई-बापाचं महत्व कळलं हे ऐकून..’

  तिनं त्याचा फोन ब्लॉक केला होता म्हणून त्यानं दुसऱ्या फोनवरनं तिला फोन केला. त्याचा आवाज ऐकताच तिनं तो कट केला. मग त्यानं आणखी वेगळ्या फोनवरनं तिला फोन केले. त्याचा आवाज ऐकताच ती फोन कट करत असे. 

  एके दिवशी अचानक त्याला तिच्या आईचा फोन आला, ‘माझ्या पोरीला सारखा फोन का करतोस? परत जर तिला फोन केलास, मेसेज पाठवलास तर मी तिथं येऊन तुझी मुंडी मुरगाळीन... पोलीसात तुझ्याविरोधात तक्रार करीन’

  मग तोही भडकला. आवाज चढवून म्हणाला, ‘काय करायचं आहे ते करा... लवकरात लवकर करा. मी पण बघतो काय करायचं ते’ त्याचं हे बोलनं ऐकून आईला धक्काच बसला. ती हुंदके देऊ लागली.

  तो शांत होऊन म्हणाला, ‘आई, रडू नका. मी रागाच्या भरात तसं बोललो. मला माफ करा. पण या सगळ्या प्रकरणात मला खूप मानसिक त्रास झाला आहे. तुमच्या मुलीला मी किती मोठी संधी दिली होती, एस्टॅब्लिश होण्याची. मी तिला अगदी विनवण्या देखील केल्या, पण तिला माझा फायदा करून घेता आला नाही. तिनं माझा अपेक्षाभंग केला. तुम्ही नुसते हुंदकेच दिले, मी रोज आक्सोबोक्शी रडत आहे... अपेक्षाभंगाने आणि तिनं केलेल्या घाणेरड्या आरोपाने... तरीपण आई, झाल्या प्रकाराने ती आता शहाणी झाली असेल असं मला वाटतं. त्यामुळं मी माझं कर्तव्य म्हणून अजूनही तिला मदत करायला आहे. पण मी आता तिला भेटणार नाही. अजूनही माझ्या रेफरन्सने तिला खूप क्लाएंट्स मिळू शकतात’

  ‘नको... तू कशाला तिची एवढी काळजी करतोस? तिचं कांही तुझ्याशी रक्ताचं नातं नाही’

‘आई, गेल्या जन्मी तिनं माझ्यावर कांहीतरी उपकार केलेले असतील. त्या ओझ्यातनं मुक्तं होण्यासाठी मी तिच्यासाठी एवढा धडपडलो असेन’

  ‘राहू दे आता. माझी पोरगी आळशी आणि भांडखोर आहे. तिला तिच्या कामात रस नाही. इकडं आली तरी सारखं माझ्याशी भांडतच असते. घरी कामात मदत करत नाही.. नुसतं मोबाईलवर सेल्फी काढत असते नाहीतर कुत्र्या-मांजरांचे व्हिडीओ बघत असते..  इथल्या क्लाएंट्सशी पण नीट वागत नाही. त्यांचे फोन घेत नाही. तू क्लाएंट्स पाठवलेस तरी ती ते घेणार नाही. तू तिची काळजी करायचं सोडून दे. तिचं लग्न झालं की ती सुधारेल आपोआप. तिला तुझ्याविषयी तिटकारा वाटतोय आता. परवा तू तिची कांही पुस्तकं पार्सलनं परत पाठवलीस, पण तिनं ते पार्सल उघडून पण बघितलं नाही, सरळ कचराकुंडीत फेकून दिलं’

  ‘असं?... एवढाच जर तिला माझ्याविषयी तिटकारा असता तर तिनं माझ्यामुळं मिळालेला सगळ्यात मोठा रेग्युलर क्लाएंट सोडून दिला असता. पण तो तिनं सोडलेला नाही. सोडूही नये. कारण तिथंच तिचं उज्वल भविष्य  लपलेलं आहे. आज ना उद्या तिला कळेलच. तिनं मला बाप मानलं नसलं तरी मी तिला मुलगी मानलं आहे. तिनं माझ्यावर घाणेरडे आरोप करून देखील माझ्या मनात तिच्याबद्दल कसलीही कटू भावना नाही. तिला त्रास होईल किंवा तिचं नुकसान होईल अशी कोणतीही स्टेप मी घेणार नाही. तुम्ही माझ्या बाजूने निश्चिंत रहा.’ 

   मग एके दिवशी त्यानं खरंच तिची काळजी करायचं सोडून दिलं. त्यानं स्वत:ला समजावलं, शेवटी ती आणि तिचं नशीब. तिनं दाखवलेली कृतघ्नता ही तिची मजबूरी होती हे त्याला कळून चुकलं. कुणाच्या तरी प्रेशरखाली तिला हे नाईलाजानं करावं लागलेलं दिसतंय. तिचं भलं व्हावं, इथून पुढं तरी तिनं आपल्या कामाच्या बाबतीत सिरिअस व्हावं अशी प्रार्थना केली. त्याच्या हातून ज्या कांही चुका झाल्या होत्या त्याबद्दल मनोमन तिची माफी मागितली. मग त्यानं या प्रकरणावर पडदा टाकला. 

हेही वाचा:

एक न-प्रेमकथा   

इन्सल्ट   

गौरीचं लग्न